b_Newsخدا را شکر که اختلاف های ساعی و پولادگر حل شد

یوسف کرمی: کاش چهره های ورزشی با صالحی امیری رقابت می کردند

تاریخ: 1396/10/30
زمان: 22: 40
نوع: گفتگو
یوسف کرمی یکی از شش نماینده کمیسیون ورزشکاران بود که رای خود را به صندوق انتخابات کمیته ملی المپیک انداخت.

نگار رشیدی/ یوسف کرمی یکی از شش نماینده کمیسیون ورزشکاران بود که رای خود را به صندوق انتخابات کمیته ملی المپیک انداخت. او که حالا از پیشکسوتان ورزش محسوب می شود، انتخابات را خوب ارزیابی کرد اما برای پست ریاست که صالحی امیری بدون رقیب به راس کمیته المپیک رفت، نظر نسبتا متفاوتی داشت.

کرمی همچنین در گفت و گویی که با «گل» داشت، از آشتی ساعی و پولادگر ابراز خوشحالی کرد و گفت کاش تمام اعضای دور مانده از تکواندو بازگردند تا تمام خانواده کنار هم باشند.

 

انتخابات کمیته ملی المپیک را چطور دیدید؟

انتخابات خوب برگزار شد. هر پستی که انتخاباتش برگزار می شد با اکثریت آرا تمام می شد؛ رییس، نایب رییس، دبیر کل و حتی هیات اجرایی. این هم یعنی خواسته مجمع برآورده شد. از نظر من انتخابات حساس و واقعی بود. خدا را شکر افرادی که انتخاب شدند واقعا زحمتکش هستند، به خصوص در هیات اجرایی که من آنها را می شناسم. کسانی که انتخاب شدند در فدراسیون های شان عملکرد مثبتی داشتند. رییس کمیته هم باید کار را شروع کنند تا ببینیم در آینده چه اتفاقی خواهد افتاد. امیدوارم در این چهار سال نتایج درخشانی بگیرند.

 

شما از واقعی بودن انتخابات گفتید اما روز مجمع برخی اتفاق ها چندان واقعی به نظر نمی رسید !

من درباره دبیرکلی و هیات اجرایی این نظر را داشتم. در دبیر کلی رقابت آقایان شهنازی و علی نژاد به مرحله دوم کشید و واقعا کسی نمی توانست پیش بینی کند، حتی ما که آنجا حضور داشتیم نمی توانستیم پیش بینی کنیم. هیات اجرایی هم به مرحله دوم رسید. نایب رییسی هم حساس بود. اما ریاست انتخابی نبود و آن هم شاید به خاطر نبودن کاندیدای دیگر یا دلایل دیگر بود.

 

شما با اینکه پست ریاست بدون رقابت به یک شخص برسد موافق هستید؟

من این را صادقانه می گویم. ما که ورزشی هستیم، ورزشی هم فکر می کنیم. من شخصا فکر می کنم ایشان فرد لایقی هستند که کسی از جامعه ورزش برای رقابت با ایشان نیامده. ولی دوست داشتم در پست های تخصصی ورزشی چهره ها و مدیران ورزشی هم به رقابت ورود می کردند. حداقل این باشد که حرفی برای گفتن داشته باشند.چون ما ورزشی ها باید یک جاهایی حضور داشته باشیم. مثلا در کمیسیون ورزشکاران ما آقای ساعی را داشتیم و برای پست نایب رییسی از او حمایت کردیم که متاسفانه این اتفاق نیفتاد. امیدوارم در آینده در پست های تخصصی از متخصصان و کسانی که در ورزش زحمت کشیدند و واقعا تجربه دارند استفاده کنیم. البته حالا این اتفاق که افتاده نشان می دهد آقای صالحی امیری مورد تایید خانواده ورزش هستند که کسی برای انتخابات ورود نکرد. آینده ورزش قهرمانی ما چهار سال در اختیار این عزیزان است و چه خوب است که ما واقعیت ها را نشان بدهیم و چهار سال آینده از یکسری تصمیمات و سکوت مان پشیمان نشویم.

 

شما فکر می کنید با تیم جدید کمیته ملی المپیک، مشکلات ورزش به سمت حل شدن برود ؟

سخت است، چون ورزش از سیستم جامعه مستثنی نیست و الان یکسری موارد به مشکل خورده است. به عنوان مثال بحث اقتصادی در رکود قرار دارد. اما امیدوارم با کمک دولت و حمایت جامعه ورزش این اتفاق بیفتد و ورزش ما زنده شود. کشوری که ورزش پویایی داشته باشد، صددرصد جامعه سرزنده ای هم خواهد داشت.

 

شما یکی از نماینده های کمیسیون ورزشکاران بودید و از طرف آنها در مهم ترین انتخابات ورزش کشور رای دادید. این موضوع مسوولیت سنگینی برای تان نبود؟

بله واقعا مسوولیت سنگینی بود. اتفاقا من گفتم که من نماینده کل ورزشکاران ایران هستم. من برای این انتخابات خیلی تحقیق کردم. از طرف دیگر ما بیشتر روسای فدراسیون ها را می شناسیم و عملکردشان را دنبال می کنیم و سعی کردیم طبق رزومه ای که داشتند به آنها رای بدهیم. خوشبختانه از کسانی که به آنها رای دادیم فقط یک نفر انتخاب نشد و من از این بابت خیلی خوشحال هستم.

 

آن یک نفر هم هادی ساعی برای نایب رییسی بود؟

نایب رییسی که به جای خود. آن یک نفر در هیات اجرایی رای نیاورد. ما قلبا دوست داشتیم هادی ساعی به عنوان نماینده کمیسیون ورزشکاران و یک چهره جوان ورزشی برای نایب رییسی انتخاب شود. اگر او برای نایب رییسی می رفت، ما می توانستیم یک نفر دیگر را در هیات اجرایی داشته باشیم.

 

در مجمع که همراه ساعی بودید، حرفی از تکواندو نزدید؟ گویا ایشان و رییس فدراسیون تکواندو در طرح آشتی ملی جواب گرفته اند و آشتی کرده اند.

بله من هم با هادی ساعی و هم با آقای پولادگر صحبت کرده بودم. خدا را شکر این دو عزیز با هم صحبت کردند و اختلاف نظرهایی که داشتند حل شد. در آینده شاهد اتفاقات خیلی خوبی در تکواندو خواهیم بود. درستش هم همین است. با کل کل کردن و مصاحبه کردن نه تنها چیزی درست نمی شود، بلکه فاصله ها بیشتر هم می شود. امیدوارم باقی اعضای تکواندو که از این خانواده دور هستند، اگر خودشان را جزو این خانواده می دانند، ورود کنند. اگر من پدر خانواده ای هستم، با داشتن مشکل از خانواده که بیرون نمی روم یا فرزندم را بیرون نمی کنم و به جای آن دنبال حل کردن مشکل می روم. امیدوارم این اتفاق در تکواندو هم بیفتد و تمام کسانی که برای این خانواده زحمت کشیدند تا تکواندو اسم و رسمی که دارد را پیدا کند، برگردند و دوباره به تکواندو کمک کنیم.





توجه:کد امنیتی به حروف بزرگ و کوچک حساس نمی باشد.