b_Newsمتوجه نشدم چقدر روی بازیکنان فشار است/ با ستاره ها به مشکل نخوردم

ماچک: مثل یک تیم نبودیم و هر کس تنها بازی می کرد!/ نمی دانم در بازی با عربستان و کره چه اتفاقی افتاد / به تیمم در کویت برمی گردم

تاریخ: 1396/11/07
زمان: 21: 19
نوع: گفتگو
بروت ماچک برای سومین بار در ادوار مختلف سرمربیگری تیم ملی هندبال ایران را بر عهده گرفته بود که در تجربه آخر ناکام بود.

هدیه خطیبی/ بروت ماچک برای سومین بار در ادوار مختلف سرمربیگری تیم ملی هندبال ایران را بر عهده گرفته بود.کسی که نخستین دوره سرمربیگری اش در ایران با اتفاق بی سابقه و شیرین نایب قهرمانی در بازی های آسیایی گوانگجو همراه شد، حالا در آخرین تجربه اش با هندبالیست های ایران روزهای کابوس واری را پشت سر گذاشته است.او که طلایی ترین نسل هندبال ایران را در اختیار داشت، نه تنها موفق نشد تیم ایران را به نیمه نهایی آسیا برساند، بلکه رقابت های جهانی آلمان را به شکل یک حسرت برای ما باقی گذاشت.البته او در دومین تجربه اش با ایران هم خیلی موفق نبود چراکه ایران در بازی های آسیایی اینچئون چهارم شد و دستش به مدال نرسید و در جام جهانی قطر عنوان بیست و یکمی را به نام خود ثبت کرد.

سرمربی تیم ملی هندبال ایران بعد از بازی آخر در قهرمانی آسیا کره جنوبی با «گل» همکلام شد و اعتراف کرد که نمی داند دقیقا چه اتفاقی در تیمش رخ داده ! ماچک که با سابقه 24 بار مربیگری برای عرب ها، لقب عضو جدایی ناپذیر عرب ها را یدک می کشد اتفاقا یک بار دیگر از تمایل به ادامه کارش با ذهنی باز در باشگاه کویتی خبر داد تا مشخص شود حتی اگر فدراسیون بخواهد او چندان مایل به ادامه همکاری با هندبال ایران نیست و سومین بازی های آسیایی را با این تیم بعد از یک نقره و یک عنوان چهارمی تجربه نمی کند.

 

حتما می دانید که اهالی هندبال خیلی ناراحت و ناراضی هستند و انتقادهای زیادی از تیم شما به خاطر نرسیدن به نیمه نهایی آسیا و رقابت های جهانی آلمان صورت گرفته است.

ما مسابقات قهرمانی آسیا را با برد دوباره برابر ژاپن و عنوان پنجمی به پایان رساندیم. به نظر من برای افرادی که منتقد هستند، همیشه این مهم نیست که ببازیم یا ببریم آنها انتقاد خودشان را می کنند.اما موضوع مهم این است که ما به هدف مان که قرار گرفتن در بین چهار تیم برتر آسیا و صعود به رقابت های جهانی بود، نرسیدیم.من هنوز نمی دانم در بازی برابر عربستان و کره جنوبی چه اتفاقی افتاد و در سر بازیکنان چه گذشت که آن عملکرد را داشتیم! و البته اگر راستش را بخواهید داوری در این دو مسابقه اصلا خوب نبود. ما اخراج های دو دقیقه ای مشکوک برای خطاهای خیلی ساده داشتیم.

 

چطور یک سرمربی متوجه اتفاقاتی که در تیمش ر خ داده، نمی شود؟

خب برای من خیلی عجیب بود که ما فقط در این دو بازی (بازی های مرحله دوم برابر عربستان و کره جنوبی) خیلی بد بودیم و در سایر بازی ها شرایط واقعی و طبیعی خودمان را داشتیم.بعد از بازی با عربستان بازیکنان از لحاظ بدنی افت کردند و از لحاظ روحی هم شرایط خوبی نداشتند. آنها فکر می کردند ما دیگر هیچ شانسی برای حضور در نیمه نهایی نداریم.همچنین در بازی با کره جنوبی، نیمه نخست را بسیار بد پشت سر گذاشتیم و در نیمه دوم بهتر شدیم اما بازیکنی نبود که روند تیم و شرایط را به نفع ما تغییر دهد.

 

خودتان را در این نتایج چقدر مقصر می دانید؟

در این دو بازی اشتباه من این بود که احساس نکردم یا متوجه نشدم که بازیکنان بیش از حد تحت فشار هستند و نمی توانند شرایط را کنترل کنند.چراکه ما شوت های بسیاری را از دست داده بودیم.در حقیقت باید به شما بگویم که ما مثل یک تیم بازی نمی کردیم، بلکه هر کس تنها بازی می کرد و این اتفاق در بازی ها به دفعات تکرار شد.

 

قبول دارید که از ستاره های تیم ملی که در تیم های خود، خوب می درخشند، نتوانستید بازی لازم را بگیرید؟

در یک تورنمنت آسیایی واقعا سخت است که بازیکنان را 14 روز در شرایط مطلوب نگه داری و وقتی ستاره ها هم در بین این بازیکنان باشند، شرایط دشوارتر می شود.نتیجه به شرایط و روی فرم بودن روزانه بازیکنان و به خصوص دروازه بان بستگی دارد.ممکن است در یک بازی، فقط یک بازیکن در شرایط نرمال همیشگی اش نباشد اما روی کل تیم تاثیر می گذارد.البته من نمی خواهم بازیکنان را تک به تک قضاوت کنم و برای شما از مشکلات بگویم چون ما در نهایت یک تیم بودیم و وظیفه داشتیم یکدیگر را پوشش بدهیم.

 

چه مشکلاتی؟ آیا با ستاره های تیم وارد چالش شدید؟

من مشکلی با بازیکنان شناخته شده یا به قول شما ستاره های تیم نداشتم و همیشه مثل دوست کنار هم بودیم، حتی مثل یک خانواده رفتار می کردیم.من به آنها با زبان فارسی سلام می کردم! (با خنده) شما باید بدانید که من به آنها کاملا احترام می گذاشتم و جواب آنها به من فقط احترام بود، حتی در سخت ترین شرایطی که پشت سر گذاشتیم.

 

شنیده شد که کره جنوبی دو سال و عربستان شش ماه برای این پیکارها در حال برنامه ریزی و آماده سازی بودند، آیا صرف یک یا دو ماه تمرین برای تیم ما کافی بود؟

توجه کنید که ما 27 جلسه تمرین همراه با 7 بازی دوستانه داشتیم.این را می پذیرم که زمان بیشتری برای تمرین نیاز داشتیم اما باید به این موضوع هم دقت کنیم که بازیکنان حرفه ای را نمی توانیم بیشتر از 10 روز از باشگاه های حرفه ای شان دور کنیم.من در زمان تمرین فقط خوشحال بودم که هر چند کم اما می توانم تمامی آنها را یک جا داشته باشم.

 

شرایط آینده شما با تیم ملی ایران چگونه است؟

قرارداد من یکی، دو روز دیگر با فدراسیون ایران به پایان می رسد و من فکر می کنم تمدیدی در کار نباشد.البته ما هنوز با هم صحبت نکردیم اما من در باشگاه کویتی کار می کنم و چهار روز دیگر در آنجا مسابقه دارم.نمی توانم همزمان فکرم را در دو تیم تقسیم کنم. داشتن دو تیم که یکی از آنها تیم ملی یک کشور مدعی است، واقعا سخت خواهد بود.

 

صحبتی باقی مانده؟

دلم می خواهد از فدراسیون ایران برای فرصتی که دوباره به من داد تشکر کنم و عذرخواهی کنم از بابت سهم خودم در این اتفاقی که افتاد و منجر شد تا ما به جمع چهار تیم برتر آسیا نرسیم و در نهایت فرصت جهانی شدن را از دست بدهیم.





توجه:کد امنیتی به حروف بزرگ و کوچک حساس نمی باشد.