b_Newsباید هرچه زودتر قرارداد مربی آمریکایی ام بسته شود

احسان حدادی: یک خوشامدگویی ساده هم به مک ویلکینز نگفته اند!

b_News هیچ چیزی نمی تواند جلو هدف من برای مدال آوری در المپیک را بگیرد
تاریخ: 1396/11/18
زمان: 14: 07
نوع: گفتگو
احسان حدادی قهرمان پرتاب دیسک ایران و آسیا، این روزها تمرینات خود را زیر نظر مک ویلکینز مربی جدید و آمریکایی اش در جزیره کیش دنبال می کند.

حامد جیرودی/ احسان حدادی قهرمان پرتاب دیسک ایران و آسیا، این روزها تمرینات خود را زیر نظر مک ویلکینز مربی جدید و آمریکایی اش در جزیره کیش دنبال می کند. تمرینات سخت و فشرده ای که حدادی می خواهد با آن خود را برای مدال آوری در المپیک ۲۰۲۰ توکیو آماده کند. با این حال، این نایب قهرمان المپیک لندن در گفت‌وگویی که با «گل» داشت، از این که هنوز هیچ قراردادی از سوی فدراسیون دوومیدانی با مربی اش بسته نشده، گلایه کرد و خواست تا هرچه زودتر، این کار انجام شود.

 

از تمریناتت با مک ویلکینز برای مان بگو.

خدا را شکر تمریناتم را زیر نظر این مربی شروع کرده ام و بسیار برایم جدید است. چراکه تکنیک آمریکایی ها با روس ها متفاوت است. خود مک ویلکینز  هم از کار من رضایت دارد و به من می گوید که تو خیلی باهوش هستی و زود یاد می گیری و برای همین خوشحال است و نگاه مثبتی دارد و امیدوارم که تا ۱۰ هفته دیگر که مسابقات مان در آمریکا شروع می شود، به شرایط مطلوب دست پیدا کنم.

 

چه زمانی به آمریکا می روی؟

هنوز مشخص نیست. مک ویلکینز که هفت، هشت روز دیگر به آمریکا بر می گردد و من هم باید کارهایم را انجام دهم تا ببینم چه زمانی می توانم بروم. تنها چیزی که می توانم بگویم این است که مک بسیار منظم و دقیق است و می خواهد برنامه هایش درست اجرا شود.

 

حالا که به نظم و انضباط اشاره داری، روزت در کیش چطور شب می شود؟

من هفت و نیم صبح بیدار می شوم، دوش می گیرم، صبحانه می خورم. بعد مربی ام ۹ و نیم می آید، یک ماساژ کوچک می گیرم. ۱۰ تمرین شروع می شود تا یک و ربع. بعد دوش می گیرم، ناهار می خورم، استراحت می کنم تا چهار و نیم که دوباره تمرین شروع می شود تا یک ربع به هشت. بعد از آن با هم یک ساعت تمرین را آنالیز می کنیم و بعد ساعت ۱۰ شب هم می خوابم.

 

مک ویلکینز از حضور در ایران راضی است؟

اینکه راضی هستند یا نه را باید از خودشان بپرسید اما چیزی که می دانم این است که هر جور که هست، باید او را حفظ کنیم. ایشان هم مربی بزرگی هستند و هم ورزشکار بزرگی بوده اند اما هنوز هیچ تماسی از سوی فدراسیون گرفته نشده است. من می دانم درگیر مسابقات داخل سالن آسیا بوده اند اما حتی یک خوشامدگویی ساده هم به مک ویلکینز نگفته اند. این کارها تاثیر می گذارد و خیلی مهم است و در روابط بین الملل تاثیرگذار است. او آدم بزرگی است و با حرف هایش می تواند باعث معرفی دوومیدانی ایران به دنیا شود تا مربیان خارجی دیگر هم به کشورمان بیایند.

 

الان وضعیت قرارداد او به چه صورت است؟

او می گوید فقط به خاطر من آمده و شخص دیگری را نمی شناسد. هیچ قراردادی هم بسته نشده و باید هرچه سریع تر انجام شود. این قشنگ نیست که یک مربی تراز اول از آن سر دنیا به ایران بیاید و این شرایط وجود داشته باشد. من توقع دارم که قرارداد هرچه زودتر بسته شود. چون خود مک به من می گوید چه خبر و من می گویم به زودی می آیند!

 

پس منتظر کیهانی رییس فدراسیون دوومیدانی هستی؟

بالاخره دیگر. اما این را بگویم که من تمام تمرکزم را برای موفقیت در المپیک ۲۰۲۰ گذاشته ام و هیچ چیزی نمی تواند جلوی راه من را بگیرد. در المپیک لندن باید طلا می گرفتم اما نقره شد. در المپیک ریو آسیب دیده بودم و خیلی اذیت شدم اما می خواهم در المپیک توکیو حتما باز یک مدال خوشرنگ به دست آورم و این حق من است، مگر اینکه اتفاق غیر منتظره ای بیفتد و امیدوارم با حضور مک و حسین توکلی به این هدف برسم.

 

حسین توکلی تو را در قامت طلای المپیک می بیند. نظر مک چیست؟

او می گوید الان هیچ پرتابگری نمی تواند مدال بگیرد. چون همه زیر وزنه هستند. پرتاب ها تابستان شروع می شود و رشته ما هم ورزش سانتی متر هاست. او می گوید اگر برنامه ات منظم باشد، حتما مدال می گیری و هدف خودم هم این است که هر روز آماده تر شوم.

 

با کیم بوخونسف مربی سابق روس ات، درباره مک ویلکینز صحبت کردی؟ چون گفتی تکنیک پرتاب روس ها و آمریکایی ها متفاوت است.

بله با کیم صحبت کردم و او هم گفت مک مربی بزرگی است. او دو مدال طلا و نقره المپیک دارد و با مدال خودم و حسین توکلی چهار مدال المپیک را کنار هم داریم (می خندد).

 

راستی گویا تیمور غیاثی هم گفته اگر حدادی نباشد، جایگزین برای او داریم.

من که تا به امروز کسی را ندیده ام که از ایران بخواهد در پرتاب دیسک مدال بگیرد. اما خوشحال می شوم کسی باشد.

 

از برادران صمیمی خبر داری؟

از محمود که خیلی وقت است خبر ندارم. محمد را هم امسال دیدم اما پرتابش خیلی بالا نبود و نزدیک ۶۰ متر بود. من خدا را شکر الان ۶۶ متر پرتاب می کنم.

 

با کسی که مشکل نداری؟

نه خدا را شکر من رابطه ام با همه خوب است و از کسی هم دلخوری ندارم. این را هم بگویم ویلکینز حاضر است به همه پرتابگران ایرانی کمک کند و ما باید از وجود او استفاده کنیم.





توجه:کد امنیتی به حروف بزرگ و کوچک حساس نمی باشد.