b_Newsشاید مربیگری را کنار بگذارم، نمی دانم آینده ام چه می شود

حمیدرضا جمشیدی: خدا سر هیچ مربی نیاورد که از شاگردش بخواهد، ببازد!

b_News توقع داشتم خادم حضوری دعوت مان می کرد و با ما حرف می زد
تاریخ: 1396/12/02
زمان: 13: 42
نوع: گفتگو
حمیدرضا جمشیدی مربی تیم ملی امید کشتی آزاد ایران است که دو سال محروم شده است، گلایه هایی داشت که با «گل» در میان گذاشت.

حامد جیرودی/ این که علیرضا کریمی ملی پوش کشتی آزاد ایران، قبل و بعد از محرومیت از سوی اتحادیه جهانی کشتی مورد توجه قرار گرفته باشد، یک اتفاق کاملا طبیعی است اما این ماجرا یک طرف دیگر هم دارد و آن، حمیدرضا جمشیدی مربی تیم ملی امید کشتی آزاد ایران است که دو سال محروم شده است. همان مربی که واکنش معروف «علیرضا بباز» را داشت و حالا از این که مورد کم توجهی قرار گرفته، ناراحت است. موضوعی که باعث شده تا او فکر کنار گذاشتن مربیگری را در سر بپروراند. او در گفت‌وگویی که با «گل» داشت، درباره روزهایی که پشت سر گذاشته و آینده مبهمی که پیش رو دارد، صحبت کرد.

 

محرومیت شما و علیرضا کریمی، بازتاب های زیادی در این چند روز داشته است. خودتان در این رابطه چه نظری دارید؟

ببینید، من بیش از ۲۰ سال است که در کشتی هستم و زحمت زیادی کشیدم. الان هم هشت سال است که مربیگری می کنم. با این هدف که شاگردانم موفق شوند. حکمی که اتحادیه جهانی صادر کرد، از یک طرف خوشحال کننده بود چراکه کشتی ایران تعلیق نشد. اگر این اتفاق می افتاد، چه کسی جواب این همه کشتی گیر و مربی را در ایران می داد؟ بالاخره کشتی، یک رشته مدال آور و افتخارآفرین در ایران است و اگر کشتی ایران، حضور در بازی های آسیایی و مسابقات جهانی و المپیک را از دست می داد، این موضوع به ضرر ورزش ایران تمام می شد. از طرفی خوشحال شدم که علیرضا هم کمتر از من محروم شد و می تواند پس از مدت کوتاهی، دوباره کشتی بگیرد و در انتخابی تیم ملی هم به میدان برود. اما به هر حال ناراحتم که خودم دو سال محروم شدم و نمی توانم فعالیت کنم.

 

محرومیت کریمی دوم خرداد به پایان می رسد و با حساب اسفند و فروردین و اردیبهشت، تنها سه ماه محرومیت دارد که خیلی زود سپری می شود.

بله او فقط مسابقات قهرمانی آسیا را از دست داد که قرار بود در وزن ۸۶ کیلوگرم به میدان برود و حالا حسن یزدانی در این وزن کشتی خواهد گرفت. علیرضا می تواند برای انتخابی تیم ملی و بازی های آسیایی برگردد اما من تا دو سال در هیچ تورنمنتی نمی توانم شرکت کنم.

 

در این چند روز که حکم محرومیت صادر شد، رسول خادم با شما صحبت کرد؟

من دوست داشتم با آقای خادم صحبت کنم. در این چند وقت، علیرضا را که پیش رهبر انقلاب بردند و خیلی ملاقات خوبی بود اما ما هم انتظار داشتیم که آقای خادم صدای مان می کرد و با ما صحبت می کرد. به هر حال، ایشان رییس فدراسیون و پدر کشتی ایران هستند و توقع داشتم حضورا جلسه ای با ما می گذاشتند و با ما حرف می زدند. حالا دیگر شرایط طوری شده که شاید به مربیگری هم ادامه ندهم!

 

چرا اینقدر ناامیدانه صحبت می کنید؟!

چون دو سال است و واقعا نمی دانم چه می خواهد بشود.

 

اصلا چه شد که شما به کادر فنی تیم ملی امید اضافه شدید؟

خب من قبلا در مسابقات آسیایی جوانان در سال ۲۰۱۳ هم در کنار محمد آقای طلایی و آقای علیرضا رضایی بودم که از هر دو خیلی تشکر می کنم. رضایی جزو پهلوان های با اخلاقی است که زحمت مربیان سازنده را می بیند و برایش مدال و عنوان در اولویت نیست. من به کار کنار رضایی و طلایی افتخار می کنم و کنار این عزیزان، هرچه در کشتی یاد گرفته بودم را به شاگردانم آموختم.

 

چند سال تان است؟

۴۲ سال.

 

پس مربی جوانی هستید. خودتان تا چه رده ای کشتی می گرفتید؟

من سال ۸۱ نفر دوم تیم ملی در وزن ۷۴ کیلو شدم و حاجی زاده، هادی حبیبی و مهدی اکبرنژاد همدوره ای های من بودند که با همه آنها کشتی گرفتم اما تصادف کردم و رباط صلیبی ام پاره شد و نتوانستم کشتی بگیرم و مربی شدم.

 

با کریمی هم در این مدت حرف زده اید؟

نه با علیرضا هم صحبتی نداشتم. می دانم که شرایط او هم سخت است و حالا که شانس مدال طلای آسیا را از دست داده، ناراحت است.

 

در مورد آن روز که شما گفتید «علیرضا بباز» و این جمله که بازتاب زیادی داشت، صحبت می کنید؟

در مسابقات جهانی امیدها در لهستان، کشتی گیر آمریکایی در تشک A با کشتی گیر رژیم صهیونیستی مسابقه می داد و در تشک B هم علیرضا با کشتی گیر روس مسابقه می داد. چهار دقیقه و ۴۵ ثانیه از وقت کشتی گذشته بود و علیرضا هم روی حریف خود مسلط بود و از او پیش افتاده بود. در این لحظه، به ما گفتند که آمریکا باخته و ما فکرش را نمی کردیم. کشتی گیر رژیم صهیونیستی روسی الاصل بود وگرنه می باخت. چون آنها اصلا از خودشان ورزشکاری ندارند و سرمایه گذاری کرده اند تا ورزشکاران کشورهای دیگر خصوصا روس ها را جذب کنند. اگر علیرضا می برد و با رژیم صهیونیستی مسابقه نمی داد، دیگر روس ها ول کن ما نبودند و تا محرومیت و تعلیق ما پیش می رفتند. من و آقای رضایی باید در ۱۰ ثانیه تصمیم می گرفتیم. من چلنج را انداختم و داور گفت برای چه مسابقه را متوقف کردی. در آن لحظه با مشورتی که با آقای رضایی داشتیم، من به علیرضا گفتم بباز. علیرضا هم که ضربانش بالا بود، کپ کرده بود و نمی دانست چه کار کند. واقعا سخت ترین لحظه زندگی ام را سپری می کردم. خدا سر هیچ مربی نیاورد که از شاگردش بخواهد ببازد. تا یک مدتی حالم خیلی خراب بود. به این فکر می کردم که کاش اصلا به این مسابقات نمی رفتم و شرایط طور دیگری می شد. بعد هم که علیرضا باخت، سریع اعلام کردیم که پایش آسیب دیده و برایش گواهی پزشکی گرفتیم. چون کشتی گیر رژیم صهیونیستی به روس باخته بود و باید باز هم در گروه بازنده ها با او مسابقه می دادیم و گواهی پزشکی را گرفتیم و کسی هم کاری نداشت که چه شده اما من هم معتقدم یک عده به اتحادیه جهانی و کمیته بین‌المللی المپیک خبر دادند تا ما را تحت فشار قرار دهند و محروم کنند.

 

و شما هم در این مدت سکوت اختیار کردید.

بله. چون روی ما حساس شده بودند. آمریکا و روسیه که از خدای شان است که کشتی ایران تعلیق شود و همه مدال های کشتی در مسابقات جهانی و المپیک را برای خودشان بگیرند.

 

الان هم که خادم اعلام کرده دیگر گرفتن گواهی پزشکی جواب نمی دهد. اگر ما می خواهیم روی اعتقادات مان بایستیم و با ورزشکاران رژیم صهیونیستی مسابقه ندهیم، این کار را صادقانه و با عزت انجام دهیم.

آقای خادم واقعا انسان بزرگی است. او مدال طلای جهان و المپیک را دارد. او نمی تواند بیشتر از این در اتحادیه جهانی خودش را کوچک کند و با خواهش و التماس بلیتش را بسوزاند تا کشتی ایران تعلیق نشود. این خیلی بد است که ارزش او پایین بیاید.

 

به غیر از کشتی، شغل دیگری دارید؟

خیر. من کارمند شرکت شهاب خودرو بودم و به خاطر اینکه در اردوهای مختلف بودم، اخراجم کردند و بیمه ام هم قطع شد. از فدراسیون کمک خواستم و آنها به آستان قدس نامه زدند که مشکل من حل شود اما آنها نامه ای نزدند و بیکار ماندم.

 

شما مشهدی هستید؟

بله. حالا هم که محروم شده ام. نه کاری دارم و نه می توانم مربیگری کنم و برای همین گفتم شاید مربیگری را کنار بگذارم.

 

اما حالا شاید فدراسیون به فکر شما باشد.

نمی دانم چه می شود. وقتی علیرضا این طور شد، از او تقدیر کردند و جوایزی به او دادند. اگر این اتفاق نمی افتاد، تیم ما روی سکوی جهانی می رفت و هشتم نمی شد. من این را می گویم که آقای سلطانی فر به عنوان وزیر ورزش و جوانان، وقتی این شرایط به وجود می آید، باید ما مربیان را هم ببینند. متاسفانه مربیان مظلوم واقع شده اند.





توجه:کد امنیتی به حروف بزرگ و کوچک حساس نمی باشد.