b_News70 درصد ذهنم روی خداحافظی می چرخد!/ کیهانی دنبال پول در آوردن است حتی به قیمت نابودی دیگران

محمود صمیمی: به جز 2،3 نفر بقیه المپیکی ها را از رده خارج کردند!

b_News موقع نان خریدن، پول می خواهند نه حکم و مدال/ یک سال است فدراسیون یک زنگ نزده که حالم را بپرسد
تاریخ: 1397/02/24
زمان: 13: 09
نوع: گفتگو
المپیک ریو که تمام شد، محمود صمیمی هم کمتر از قبل دیده شد.حتی چند ماهی می شد که کوچک ترین خبری از پرتابگر دیسک المپیکی ایران نبود و حتی برخی از خداحافظی اش از دوومیدانی صحبت می کردند.

نگار رشیدی/ المپیک ریو که تمام شد، محمود صمیمی هم کمتر از قبل دیده شد.حتی چند ماهی می شد که کوچک ترین خبری از پرتابگر دیسک المپیکی ایران نبود و حتی برخی از خداحافظی اش از دوومیدانی صحبت می کردند.

همین صحبت ها باعث شد صمیمی را پیدا کنیم و جویای احوالش بعد از چند ماه غیبت بشویم. او در حالی پای صحبت با «گل» نشست که همان ابتدا پای فدراسیون به مصاحبه باز شد. صحبت های صمیمی را از زبان خودش بخوانید.

 

ستاره سهیل شده اید.چند ماهی می شود که هیچ خبری از شما نیست...

باز دست شما درد نکند که یک خبر از ما گرفتید. فدراسیون که انگار نه انگار یک پرتابگر المپیکی داشته و در آخرین المپیک هم ورودی گرفته است.

 

در این مدت چه کار می کردید؟

بعد از المپیک فدراسیون روبرت را آورد تا من و محمد زیر نظر او تمرین کنیم. ولی دست پرتاب ما آسیب دید و فقط تقریبا یک ماه و نیم با روبرت کار کردیم. بعد از قهرمانی کشور که اول شدم آسیب دستم تازه شد و دو،سه ماه دنبال درمان بودم. دوباره از اواخر تابستان تا عید امسال تمرین کردم اما آنقدر بی انگیزگی و بی پولی به من فشار آورد که واقعا نتوانستم ادامه بدهم. وقتی نه شغلی داشتم نه درآمدی چطور می توانستم تمرین را ادامه بدهم. به همین خاطر تصمیم گرفتم خودم را دور نگه دارم تا ببینم چه می شود. من الان 29 ساله هستم و باید در اوج باشم اما 70 درصد تصمیمم روی خداحافظی است.

 

حیف نیست در سال بازی های آسیایی به خداحافظی فکر کنید؟

من واقعا هیچ انگیزه ای ندارم. نگاه کنید از 10 نفری که ورودی المپیک را گرفتند به جز دو،سه نفر بقیه را از رده خارج کرده اند! نه اینکه خود ورزشکار بخواهد برود، بلکه او را بیرون گذاشتند. یک زمانی ما در کل زمستان و پاییز در اردو بودیم و هیچ مشکلی نداشتیم. الان شرایط طوری است که باید همه چیز فراهم باشد تا بتوانی به مدال فکر کنی. اما نه فدراسیون به ما می رسد نه استان! فقط به دو،سه ورزشکار تاپ خود رسیدگی می کنند. یک سال است یک زنگ نزده اند که اصلا بخواهند وضعیت من را بدانند. فدراسیون نه حقوق می دهد نه حمایت می کند. آن زمان آقای کیهانی می گفت کاری می کنم که از لیگ درآمد داشته باشید. الان دو سال است قرارداد لیگ من با ذوب آهن مانده. پس آن صحبت ها چه شد؟

 

شما خودتان تماسی با فدراسیون نگرفتید؟

بعضی از مربی ها در جریان کار ما هستند و می دانستند داریم تمرین می کنیم. اما فدراسیون می رود برای نوجوان ها مربی می آورد و من و محمد همینطور مانده ایم.

 

الان باید چه شود که 30 درصد فکر ادامه ورزش تان صددرصد شود؟

ببینید، وقتی یک نفر کاری انجام می دهد باید برایش درآمد داشته باشد. وقتی من می خواهم بروم نان بخرم نمی گویند حکم و مدالت را بده! آقای کیهانی کلا حقوق ها را قطع کرد و گفت هرکس مدال بگیرد پاداش می دهیم. مگر در مسابقات آسیا چند نفر مدال می گیرند؟ آن سال روبرت را آوردند و ما یک ماه و نیم تمرین کردیم اما خدا هم پایین بیاید با یک ماه و نیم تمرین نمی شود نتیجه گرفت. یا مثلا لیگ طلایی می گذارند و یک نفر برای اینکه یک میلیون و نیم بگیرد باید 60 متر پرتاب کند. اما برای اینکه بتوانی 60 متر بیندازی باید در ماه دو، سه میلیون خرج کنی. با برنج و مرغ که نمی شود پرتاب بالا داشت. کاری به پزشک و مربی ندارم اما ماساژ حداقل جلسه ای 50 هزار تومان است و هر استخر هم 50 هزار تومان هزینه دارد. حالا این منطقی است که سه میلیون خرج کنی تا یک میلیون و پانصد جایزه بگیری؟

 

البته بسیاری از دوومیدانی کاران هم معتقدند آفتاب انقلاب جای رکورد زدن نیست و بیشتر مسابقات هم در این ورزشگاه برگزار می شود.

بله آنجا اصلا شرایط خوبی ندارد. خوابگاهش که اصلا خوب نیست و سوسک و پشه می آید. برای غذا هم با رستورانی کار می کنند که انگار غذاهای فروش نرفته شان را می آورند. آقای کیهانی خودش کارمند بانک بوده و باید جایی خرج کند که هر طور شده از آن پول در بیاورد حتی به قیمت نابودی دیگران. این در حالی است که می گویند از سالنی که با پول بیت المال ساخته شده نباید به فکر پول گرفتن از مردم بود.

 

احسان حدادی هم مدتی بیرون از گود بود اما دوباره خودش را پیدا کرد. شما نمی خواهید دوباره به دایره پرتاب برگردید؟

بله حدادی هم مدتی آسیب دید اما رفت کمر، زانو و کف پایش را جراحی کرد. من پرتاب 65 متر داشتم و زمانی که آسیب دیدم دکتر اردیبهشت خبر داشت ولی هیچی نگفتند که ما پزشک داریم و برای مداوایت بیا. هیچ خبری از فدراسیون نشد. من هم الان از این وضعیت خوشحال نیستم. چند ماه افسردگی داشتم اما واقعا شرایط خیلی بد بود. فکر کنید شش،هفت ماه تنها تمرین کنی و هیات استان حتی یک دیسک به تو ندهد. یک زمین خاکی در اصفهان بود که آنجا تمرین می کردیم و اگر دیسک مان می شکست دیگر دیسک برای تمرین نداشتیم. بهترین روزهای زندگی من آن دو ماه اردوی مجارستان قبل از المپیک بود که واقعا دم شان گرم همه چیز عالی بود. اما شرایطی که مثلا احسان حدادی یا حسن تفتیان دارند، در تمام طول سال برای شان مهیاست. اگر در تهران یک جای خوب برای تمرین بود این بچه ها هم راهی کشور دیگری نمی شدند چون خیلی باید سخت باشی که بیرون از ایران دوام بیاوری. اما در کل وقتی می خواهی 70 متر پرتاب کنی باید در شرایط 70 متر باشی. بدتر از همه این است که برخی مسوولان فدراسیون انگار دشمن ورزشکار هستند و به جای اینکه از ورزشکار حمایت کنند و هوایش را داشته باشند، دشمنی می کنند.این شرایط هم فقط برای من نیست. به جز سه،چهار نفر بقیه مثل من هستند.





توجه:کد امنیتی به حروف بزرگ و کوچک حساس نمی باشد.