b_News8 ماه است که حکم سرمربیگری تیم امید را گرفته ام اما 8 ثانیه هم اردو نداشته ایم

جمشید خیرآبادی: از قهرمانی نوجوانان خوشحال نشدم!

تاریخ: 1397/04/25
زمان: 14: 26
نوع: گفتگو
جمشید خیرآبادی سرمربی تیم ملی امید کشتی فرنگی ایران از آن دست مربیانی است که نگاه متفاوتی به کشتی و اتفاقات پیرامون آن دارد.

حامد جیرودی/ جمشید خیرآبادی سرمربی تیم ملی امید کشتی فرنگی ایران از آن دست مربیانی است که نگاه متفاوتی به کشتی و اتفاقات پیرامون آن دارد. او حالا که تیم های ملی کشتی نوجوانان آزاد و فرنگی ایران به مقام قهرمانی مسابقات جهانی 2018 کرواسی رسیده اند، ابراز نگرانی می کند و از این موضوع خوشحال نیست! این مربی سنندجی در گفت و گویی که با «گل» داشت، درباره حادثه تلخی که اخیرا رخ داد و همچنین شرایط تیم ملی امید کشتی فرنگی حرف زده است.

 

آقای خیرآبادی، می خواهیم صحبت با شما را از حادثه تلخ سنندج آغاز کنیم.

من در ابتدا این اتفاق تلخ را به مردم کردستان و همشهری هایم تسلیت می گویم. من فردای همان روز به محل حاثه رفتم و آثار سوختگی شدیدی وجود داشت. متاسفانه کمربندی آن منطقه را روی اصول و مسائل فنی نساخته اند و وقتی ماشین سنگین به آن قسمت می رسد، ترمز خالی می کند. این جاده مسیر اتوبوس ها و کامیون ها نیز هست و من از مسئولان تقاضا دارم فکری به حال این جاده بکنند تا شاهد این اتقاقات تلخ نباشیم.

 

از تیم ملی امید کشتی فرنگی چه خبر؟

تمرین که خبری نیست و من شکواییه ای را تهیه کردم. من هشت ماه است که حکم سرمربیگری این تیم را گرفته ام اما متاسفانه هشت ثانیه هم اردو نداشته ایم و این بسیار نگران کننده است.

 

حاضرید تبعات این تمرین کردن تیم تان را بپذیرید؟

من به شورای فنی فدراسیون هم اعلام کردم که معجزه گر نیستم و اگر می خواهید تیم خوبی تشکیل شود، باید به ما زمان بدهند.

 

تیم ملی امید کشتی آزاد که کارش را شروع کرده!

نه آنها هم شروع نکرده اند. فقط انتخابی آزاد در الگودرز برگزار شد و بعد هم انتخابی فرنگی در همان جا برگزار شد.

 

پس نفرات مورد نظرتان را شناسایی کرده اید.

بله نفرات مورد نظر شناسایی شده اند ولی چون مسابقات سنگینی را برگزار کرده اند، چند روزی به آنها استراحت دادیم تا بعد از آن اردوی مان را آغاز کنیم.

 

ولی به نظر می رسد که کار سختی دارید.

من همیشه آدم خوش بینی بوده ام ولی حق با شماست. واقعا کار سختی داریم. الان هشت ماه است که وقت ما دارد می گذرد و من فکر می کردم می توانیم در این مدت برنامه ای را طراحی کنیم که به نفع کشتی ایران تمام شود اما این شرایط پیش نیامد. با این حال، انتخابی برگزار شده و امیدوارم در ادامه بتوانیم کارهایی را انجام دهیم.

 

پس از قهرمانی تیم های ملی نوجوانان کشتی آزاد و فرنگی، خیلی ها خوشحال شدند. نظر شما در این رابطه چیست؟

من برعکس خوشحال نشدم!

 

چرا؟

ببینید من در این رابطه می توانم توضیحات کاملی بدهم و آسیب شناسی کنم اما این موضوع چند ساعت وقت می برد و در این فرصت نمی توانم توضیحات کاملی را بدهم. حالا هم شک دارم که این قهرمانی ها جای تبریک دارد یا جای تعمق فراوان! به نظر من این بحث نیاز به یک صحبت کارشناسی و عمیق دارد. شما نگاه کنید کدامیک از کشتی گیرانی که قبلا در رده نوجوانان یا جوانان به قهرمانی رسیده اند، در رده بزرگسالان و یا در المپیک و مسابقات جهانی درخشیده اند؟

 

اما خیلی ها می گویند اگر از این تیم ها حمایت شود، آنها موفق می شوند.

بحث من، بحث حمایت و سرمایه گذاری نیست. این صحبت نیاز به چهار پنج ساعت آسیب شناسی دارد. متاسفانه کل ورزش ایران به این ویروس دردناک مبتلاست!

 

یعنی منظور شما این است که آنها با قهرمانی در این رده اشباع می شوند.

بله دچار بحران هویت می شوند. اشباع می شوند. آنها در این رده فشارهای سنگین روحی و روانی را تحمل می کنند. با این قهرمانی، دیگر اشتها ندارند. شما اگر یک پرس غذا بخورید، سیر می شوید و دیگر اشتها ندارید!

 

امیدواریم که این پیش بینی شما غلط از آب در بیاید!

شما خودتان می دانید که من چه عرق خاصی به کشتی دارم. تمام زندگی ام کشتی است. در این مورد می نویسم. فیلم می بینم. تحقیق می کنم. من نه خطی نگاه می کنم و نه احساسی حرف می زنم و نه نشسته ام که کار تبلیغاتی کنم.

 

با این حال شاگرد سابق تان، فرشاد علیزاده سرمربی تیم نوجوانان فرنگی نشان داد که می تواند به مربی موفقی تبدیل شود.

هم در توانایی های فرشاد و هم آقای بهروز حضرتی پور هیچ شکی نیست. من اعتقاد دارم که فرشاد و چند مربی جوان دیگر در کشتی فرنگی، می توانند به مربیان خوبی تبدیل شوند و من از همین جا به او و کادرش بابت این قهرمانی تبریک می گویم اما ما در این جا داریم ورزش ایران را نقد می کنیم وگرنه من این قهرمانی را اصلا زیر سوال نمی برم.

 

البته شانسی که آوردیم این بود که این تیم ها به رژیم صهیبونیستی نخوردند.

واقعیت همین است. ما هیچ کاری در این زمینه نمی توانیم انجام دهیم و تصمیمی هم گرفته نمی شود و واقعا باید گفت که شانس آوردیم.

 

جام جهانی فوتبال را نگاه می کردید؟

من حتی یک فوتبال را هم ندیدم! آن هم به خاطر اجحاف بزرگی که در حق سایر رشته ها می شود و بزرگ ترین ظلم را صدا و سیما در خصوص رشته های دیگر می کند و من هم تصمیم گرفتم تا خودم فوتبال جام جهانی را تحریم کنم!

 

اما قبول کنید فوتبال پرطرفدارترین رشته ورزشی دنیاست.

این که اظهر من الشمس است اما ای کاش فوتبال ما هم مانند کشتی و سایر رشته ها در بازی های آسیایی و المپیک می توانست افتخارآفرینی کند!





توجه:کد امنیتی به حروف بزرگ و کوچک حساس نمی باشد.