b_Newsسکه 3 میلیونی را یک و 800 با ما حساب می‌کنند

مصطفی حسین‌خانی: چوب بچه تهران بودنم را می‌خورم!

تاریخ: 1397/04/31
زمان: 13: 48
نوع: گفتگو
مصطفی حسین‌خانی ملی‌پوش وزن 74 کیلوگرم تیم ملی کشتی آزاد یکی از کشتی‌گیرانی است که نارضایتی خود را از عدم توجه به ملی‌پوشان ابراز کرده.

حامد جیرودی/ ورزش ایران در حالی در آستانه حضور در بازی‌های آسیایی 2018 جاکارتا قرار دارد که کشتی یکی از رشته‌های پر امید کاروان ورزشی ایران در این رقابت‌ها به شمار می‌رود. با این حال، کشتی‌گیران ملی‌پوش از اینکه چندان توجهی به آنها نمی‌شود، گلایه دارند و از شرایط موجود ناراحت هستند. یکی از کشتی‌گیرانی که نارضایتی خود را از عدم توجه به ملی‌پوشان ابراز کرده، مصطفی حسین‌خانی ملی‌پوش وزن 74 کیلوگرم تیم ملی کشتی آزاد ایران است. وی در گفت و گویی که با «گل» داشت، به این موضوع که به خاطر تهرانی بودن، به مساله شغل او توجه نمی شود، اشاره کرد.

 

از تیم ملی کشتی آزاد چه خبر؟

خدا را شکر، شرایط تیم خوب است و ما تمرینات خوب و پرفشاری را پشت سر گذاشته‌ایم و آماده می‌شویم که در تورنمنت جام یاشاردوغو شرکت کنیم تا برای بازی‌های آسیایی تیم خوبی را تشکیل دهیم.

 

فکر می‌کنی بتوانید در بازی‌های آسیایی به نتایج خوبی دست پیدا کنید؟

صددرصد. کشتی همیشه در بازی‌های آسیایی درخشیده و حتما در این مسابقات هم حرف‌های زیادی برای گفتن خواهد داشت.

 

در حال حاضر بسیاری از علاقه‌مندان به کشتی معتقدند آنهایی که الان به فکر این رشته نیستند، بعد از مدال‌آوری کشتی‌گیران در جاکارتا، نباید با مدال‌های آنها پز بدهند!

من فکر می‌کنم که منظور آنها وزارت ورزش باشد. من واقعا نمی‌دانم که با چه منطقی تیشه به ریشه کشتی زده می‌شود اما وقتی تیم نتیجه می‌گیرد، تازه می‌آیند. الان تیم‌های نوجوانان آزاد و فرنگی ایران در مسابقات جهانی به قهرمانی رسیدند. تیم فرنگی جوانان در آسیا قهرمان شده و تیم آزاد هم به احتمال زیاد قهرمان می‌شود و این یعنی در کشتی دارد کار می‌شود اما با این وجود حمایتی صورت نمی‌گیرد.

 

خیلی‌ها از این قهرمانی‌های تیم‌های نوجوانان انرژی گرفتند و به نظر می‌رسد شما هم همین طور بودید، درست است؟

بله صددرصد. کار درست انجام می‌شود و برای همین تیم‌های ما هم نتیجه می‌گیرند. این تیم‌ها چند سال دیگر هم به رده بزرگسالان انتقال پیدا می‌کنند و این یعنی پشتوانه‌سازی خوبی صورت گرفته است.

 

تو خودت هم در رده های نوجوانان و جوانان مدال گرفتی؟

بله من پنج،شش سال عضو تیم‌های نوجوانان و جوانان بودم که در آسیا به مقام قهرمانی رسیدیم.

 

دلیل این سوالم این بود که خیلی از کشتی‌گیران نوجوانان به رده بزرگسالان نمی‌رسند و این نگرانی حالا هم وجود دارد!

خیلی اتفاق‌ها دست به دست هم می‌دهد که کشتی‌گیران نوجوان به رده بزرگسالان نمی‌رسند. مساله اقتصادی و شرایط جامعه بسیار تاثیرگذار است. اگر این بچه‌ها درست هدایت شوند و حمایت خوبی از آنها صورت بگیرد، آنها می‌توانند به رده بزرگسالان بروند ولی با این مشکلات اقتصادی، یک کشتی‌گیر چند سال می‌تواند خود را در ورزش قهرمانی حفظ کند.

 

رسول خادم هم اخیرا گفته چند نفر از این نوجوانانی که قهرمان شده‌اند، کارگری می‌کنند!

واقعا همین طور است. شرایط بچه‌ها سخت است و آنها برای گذراندن زندگی‌شان مجبورند که غیر از ورزش، کارهای دیگری هم انجام دهند تا منبع درآمدی داشته باشند.

 

شرایط خودت در این سال‌ها چطور بوده است؟

راستش را بخواهید ما هم خیلی سختی و زحمت کشیدیم که تا اینجا بالا آمدیم. اما الان یک بچه علاقه‌مند به کشتی نگاه می‌کند که قهرمان‌های این رشته چه وضعیتی دارند، دیگر سمت کشتی نمی‌آید. ورزشکاران قدیم و جدید کلی مصدومیت دارند و عمل جراحی انجام می‌دهند. بروید منصور برزگر را ببینید. بنده خدا به خاطر مصدومیت‌هایی که داشته، پنج دقیقه نمی‌تواند یک جا بنشیند. قول سکه می‌دهند، 20 تای آن را کم می‌کنند و بعد هم که می‌خواهند بدهند، معادل سازی می‌کنند و به جای قیمت روز سکه که سه میلیون است، آن را یک میلیون و 800 حساب می‌کنند. مساله دیگر قانونی است که خود دولت گذاشته و مجلس هم آن را مصوب کرده است که ملی‌پوشان قهرمان شغل داشته باشند اما خیلی از ورزشکاران با این وجود شغلی ندارند.

 

الان تو خودت شغلی داری؟

نه من هم کاری ندارم. به ما می‌گویند بروید با جایی رایزنی کنید، اگر نتیجه گرفتید، ما نامه می‌زنیم. خب اگر خودم بتوانم کاری کنم، دیگر چه احتیاج به نامه شما دارم؟ من تنها کشتی‌گیر تهرانی حال حاضر تیم ملی کشتی آزاد هستم و وقتی به اداره کل ورزش و جوانان استان تهران رفتم دیدم اسم 13 نفر جلوتر از من به عنوان کشتی‌گیر تهرانی از شهرستان‌های دیگر برای شغل ثبت شده است. موضوع را به آقای گل‌محمدی رییس اداره ورزش و جوانان گفتم، او می‌گوید ما پنج نفر را به جاهای مختلف فرستاده‌ایم و حالا شما در نوبت باش! متاسفانه به خاطر تهرانی بودن توجهی به من نمی‌شود. همه جا و در شهرستان‌های مختلف به ملی‌پوشان نیاز دارند اما در تهران نیازی به ورزشکاران ندارند. الان باشگاهی که من در آن تمرین می‌کنم، دوش ندارد ولی اسم من ملی‌پوش تهرانی است و در واقع من دارم چوب بچه تهران بودنم را می‌خورم!





توجه:کد امنیتی به حروف بزرگ و کوچک حساس نمی باشد.