b_Newsامیدوارم درباره پاداش تیمی‌ها تجدید نظر کنند/ نمی توانیم با هزینه شخصی به اروپا برویم

احمدرضا طالبیان: برنز جاکارتا خودم را اذیت می‌کند اما حداقل دست خالی برنگشتیم

تاریخ: 1397/07/14
زمان: 13: 38
نوع: گفتگو
احمدرضا طالبیان قایقران ایران کارنامه‌اش پر از طلا و نقره است و خیلی به برنز عادت ندارد. اما همین که دست خالی از پالمبانگ برنگشته کمی او را خوشحال می‌کند.

نگار رشیدی/ تیم قایقرانی ایران در بازی‌های آسیایی چندان مطابق انتظارات پیش نرفت. اما هرطور که بود تیم کایاک چهار نفره 500 متر مردان ایران، مدال برنز مسابقات را از‌آن خود کرد تا تنها مدال تیمی پسران قایقرانی ایران را به نام خود بزنند. احمدرضا طالبیان یکی از اعضای این تیم بود که کارنامه‌اش پر از طلا و نقره است و خیلی به برنز عادت ندارد. اما همین که دست خالی از پالمبانگ برنگشته کمی او را خوشحال می‌کند.

او که روزهایش را با هدف رسیدن به المپیک 2020 می‌گذراند، در گفت و گو با «گل» ابراز امیدواری کرد تا اعزام‌های‌شان زیر سایه مشکلات اقتصادی قرار نگیرد.

 

از بازی‌های آسیایی تا الان چه کردید؟

بعد از بازی‌ها بیشتر از یک ماه استراحت مطلق داشتیم. چون برای تغییر فصل نیاز بود که این استراحت را داشته باشیم. الان هم یک هفته‌ای می‌شود که تمریناتم را به صورت شخصی در دریاچه آزادی از سر گرفته‌ام.

 

کمی به عقب برگردیم و مدال برنزی که انتظار می‌رفت در بازی‌های آسیایی رنگ بهتری داشته باشد.

امسال شرایط ما نسبت به سال‌های گذشته خیلی متفاوت بود. ما یکسری مشکلات را پشت سر گذاشتیم که یکی از آنها رفتن اجباری چند نفر اصلی از تیم بود. ما در قایق‌های گروهی دست‌مان خالی بود و با همین چهار نفر باید سه تا رشته که دو تایش گروهی بود را ساپورت می‌کردیم. یکی از دلایل اصلی که نتوانستیم آنطور که باید و شاید نتیجه بگیریم تعداد کم نفرات‌مان بود. ما مجبوری می‌شدیم در روز چهار،پنج ریس داشته باشیم که طبیعتا عملکرد بدنی‌مان را تحت تاثیر قرار می‌داد.

 

خودتان هم به نظر می‌رسد خیلی با این برنز ارتباط نگرفته‌اید چون کارنامه‌تان پر از طلاست.

البته قایقی که من نشسته بودم امیدی به کسب مدال نداشت و به نظرم فقط داشت اعزام می‌شد. فکر می‌کنم بیشتر امید به مدال در تک نفره 200 متر و دو نفره هزار متر بود اما خدا را شکر ما با کار گروهی خوب و کمی تغییرات توانستیم کار نشدنی را انجام بدهیم. من در بقیه قایق‌های دیگر نبودم اما خدا را شکر حداقل دست خالی برنگشتیم. این را هم بگویم برای نخستین بار بود که کایاک چهار نفره 500 متر در بازی‌های آسیایی برگزار می‌شد. ما فقط یک سال قبل در چین این مسافت را پارو زدیم که آنجا چهارم شدیم. در اندونزی هم فاصله ما با نقره و طلا خیلی کم بود و با زیر یک ثانیه اختلاف به برنز رسیدیم. در هر حال جای شکرش باقی است چون برنز ما تنها مدال تیمی پسرها بود.

 

پس با این وجود یک پله جلو رفته‌اید.

بله ما پیشرفت خوبی داشتیم. سال گذشته که چهارم شدیم تیم‌های قزاقستان، ژاپن و ازبکستان را پیش رو داشتیم که امسال ژاپن و ازبک را گرفتیم که البته کره هم اضافه شده بود. برنز خود من را اذیت می‌کند چون همانطور که گفتید من در کمتر مسابقه‌ای شرکت کردم که طلا نگرفته‌ام. اما همین که پیشرفت کردیم و در اولین برگزاری این مسافت مدال گرفتیم، خوب است.

 

میزبانی هم گویا مشکلاتی برای‌تان به وجود آورده بود.

بله در کل اندونزی میزبانی خوبی نداشت. هم شرایط دهکده خوب نبود و هم آب و هوا خیلی اذیت‌مان کرد که البته این به شرایط جوی برمی‌گردد. در کل اما در برگزاری مسابقه ضعیف بود. ما فکر می‌کردیم که کره در میزبانی خوب نبوده اما اندونزی واقعا ضعیف بود.

 

از پاداش‌های‌تان خبر دارید؟

طبق آخرین خبری که من دارم 40 سکه پاداش برنز برای ورزش‌های گروهی 20 سکه می‌شود. یک مقدار به نظر من در این نوع تعیین پاداش‌ها اجحاف می‌شود چون ورزش ما مثل فوتبال، والیبال یا بسکتبال نیست که یک نفر مصدوم یا ذخیره باشد و پاداشش را هم بگیرد. در قایقرانی اگر یک نفر یک هزارم ثانیه پارو را دیرتر یا زودتر به آب بیندازد و مشکل هماهنگی به وجود بیاید حتی ممکن است دست تیم از مدال کوتاه بماند. ما هیچ نفر ذخیره‌ای نداریم و هر چهار نفر باید کاملا با هم هماهنگ باشیم. اگر یک نفر از تیم بیرون برود، کل تیم باید از مسابقه خارج شوند. یا اگر تست دوپینگ یک نفر مثبت شود، مدال را از سه نفر باقی‌مانده هم می‌گیرند. به همین دلیل فکر می‌کنم باید نظر کارشناسانه‌تری برای تعیین پاداش رشته‌های تیمی داشته باشند و تجدید نظر کنند.

 

وزارت ورزش اعلام کرده تا قبل از سال جدید پاداش‌ها‌ی‌تان را می‌دهد.

من خبر زیادی در این باره ندارم اما امیدوارم زودتر پاداش‌ها را بدهند. به جز هزینه زندگی ما هزینه تمرین و خورد و خوراک هم داریم و البته هزینه تجهیزات که بسیار برای ما سنگین است.

 

لغو اعزام‌ها به خاطر مشکلات ارزی هم کم کم به تمام فدراسیون‌ها می‌رسد و برخی‌ها به ورزشکاران‌شان اعلام کردند با هزینه خودشان به مسابقات بروند.

ما در جایگاه ورزشکار نباید به مسایل اینچنینی فکر کنیم. این موضوع بر عهده فدراسیون است و باید تدبیری داشته باشند که کمترین فشار به ورزشکار وارد شود. از طرفی بیشتر مسابقات ما در اروپا برگزار می‌شود و حضور در آنها هزینه کمی ندارد که بگوییم خودمان شرکت می‌کنیم. یا مثلا در قایق‌های گروهی اگر دو نفر پول‌شان نرسد که با هزینه خودشان به مسابقه بیایند کلا باید اعزام کنسل شود چون با دو نفر که نمی‌شود رفت مسابقه داد.

 

انتخابات فدراسیون هم نزدیک است. چه انتظاری از رییس آینده دارید؟

فقط می‌گویم می‌توانیم امیدوار باشیم که یک فرد قوی روی مسند ریاست بنشیند. چه فدراسیون فعلی چه فرد دیگری تا ان‌شاءا... بتوانیم اعزام‌های‌مان را داشته باشیم. با بودجه وزارت ورزش و کمیته ملی المپیک این امر امکان‌پذیر نیست. همچنین گره بزرگ قایقرانی بجث تجهیزات است که باید مشکلاتش برطرف شود. همینطور اگر ورزشکاران کمی از فدراسیون و برخی حواشی دور باشند و بتوانند از نظر فکری کمی ذهن بازتر و آرام‌تری داشته باشند خیلی خوب می‌شود. شاید بهتر باشد کادر فنی به جای ورزشکار به فدراسیون نزدیک باشد.

 

برنامه‌تان برای ماه‌های پیش رو چیست؟

امیدوارم امسال احمدرضا طالبیان متفاوتی را ببینید. من می‌خواهم در انتخابی المپیک با موفقیت شرکت کنم و برنامه‌ریزی‌هایش هم انجام شده است. تمریناتم را هم آغاز کرده‌ام و ان‌شاءا... اول تکلیف مدیریت فدراسیون روشن شود و بعد از آن هم باقدرت برای المپیکی شدن تلاش می‌کنم.