b_Newsبدون مربی تمرین نمی‌کنم/ زمانی که گفتند پیر شده‌ای با مربی‌ام چهار بار رکورد زدم

سپیده توکلی: ورود به استادیوم ربطی به جنم ندارد، با دعوا که نمی‌شود رفت!

تاریخ: 1397/07/29
زمان: 11: 35
نوع: گفتگو
جدا از احسان حدادی که این روزها نگراناز دست دادن مربی‌اش است، سپیده توکلی هم بلاتکلیف است و معلوم نیست سرنوشت ادامه همکاری‌ او با مربی‌اش به چه سمت می‌رود.

نگار رشیدی/ انگار فدراسیون دوومیدانی قصد ندارد تکلیف مربی‌های ملی‌پوشان را روشن کند. جدا از احسان حدادی که این روزها نگران است تا مبادا مک ویلکینز را در دو سال باقی مانده تا المپیک 2020 از دست بدهد، سپیده توکلی هم بلاتکلیف است و معلوم نیست سرنوشت ادامه همکاری‌ او با مربی‌اش به چه سمت می‌رود. فدراسیون دوومیدانی بارها تاوان تصمیمات دیرهنگامش چه در بحث انتخاب مربی و چه اعزام به مسابقات و اردوها را داده است. این بار هم اگر کمی تعجیل را چاشنی تصمیماتش نکند، نباید انتظار زیادی از دونده‌ها در قهرمانی آسیا داشت.

رکورددار پرش ارتفاع ایران که این روزها مربی ندارد، تمرین هم نمی‌کند و منتظر است تا بالاخره فدراسیون پای عقد قرارداد با ربانی بنشیند و پرنده ایران کارش را برای کسب مدال در قهرمانی آسیا که این دوره‌اش زودتر برگزار می‌شود، آغاز کند. توکلی که به واسطه خانواده‌اش با فوتبال غریبه نیست، درباره ورود گزینشی بانوان به استادیوم فوتبال نیز با «گل» صحبت کرد.

 

بعد از بازی‌های آسیایی خیلی زود وارد رقابت‌های لیگ شدید. مسابقات چطور است؟

لیگ امسال به خاطر بازی‌های آسیایی عقب افتاد و ما درواقع داریم خارج از فصل مسابقه می‌دهیم. به همین خاطر بچه‌ها کمی خسته شده‌اند. درست است لیگ طولانی شد اما چاره‌ای هم نداشتیم. من که خودم تمرین نمی‌کنم و فقط مسابقه می‌دهم. آن هم به خاطر جنبه مالی و درخواست آقای کیهانی برای حضور قهرمانان جهت رونق گرفتن لیگ است.

 

این رونق در لیگ پسرها چندان جواب نداد. مسابقات شما مشکلی نداشت؟

خوشبختانه نه. در لیگ ما یک تیم دیگر هم اضافه شد و با وجود اینکه به طور کلی سطح قراردادها پایین آمد اما تقریبا تمام دخترها در مسابقات شرکت کردند.

 

بعد از لیگ چه برنامه‌ای دارید؟

راستش برنامه خاصی ندارم چون فدراسیون هنوز با مربی من قرارداد نبسته است. مربی‌ام خواهان قرارداد خوبی است و حق هم دارد. در این رابطه با خانم بهزادی و آقای صیامی و کیهانی صحبت کرده‌ام اما هنوز هیچ اقدامی نشده‌ است.در این مدت هم چون مربی نداشتم تمرین نکردم و اگر این روند ادامه پیدا کند دیگر تمرین نمی‌کنم. امسال قهرمانی آسیا خیلی زودتر برگزار می‌شود و با وجود این موضوع فدراسیون گفت صبر کن لیگ تمام شود! من با آقای شایان مسوول کمیته پرش هم صحبت کردم اما فعلا پاسخی به من ندادند. آقای ربانی 18 ماه بدون دریافت پول زیاد با من کار کرد و درواقع 12،13 ماه بدون دریافت مبلغی بود. از طرفی من انتظار داشتم ایشان همراه من به بازی‌های آسیایی اعزام شود تا با گرفتن پاداش و پول تو جیبی حداقل هزینه‌هایش جبران شود که این اتفاق نیفتاد. نبود ایشان هم به ضرر من شد هم فدراسیون. همین موارد ایشان را ناراحت و دلسرد کرده و من هم نتوانستم او را راضی کنم. به همین خاطر همه چیز را دست فدراسیون سپردم که هنوز هم اقدامی نشده.

 

ممکن بود با حضور مربی‌تان رکوردتان را در جاکارتا تکرار کنید و به مدال برسید؟

بله، جدا از این موضوع من خیلی زودتر اعزام شدم. به فدراسیون هم گفتم این موضوع به ضرر من است چون هم هوا گرم است و هم مربی همراهم نیست. من نمی‌گویم با بودن مربی خیلی بهتر نتیجه می‌گرفتم اما حداقل استرس و فشار روحی از روی من برداشته می‌شد. ایشان خیلی برای من زحمت کشیده و من دوست ندارم جوری با من کار کند که اذیت شود. با رکوردی که من امسال پریدم در قهرمانی آسیا شانس مدال دارم به خصوص که دونده ازبک که در بازی‌های آسیایی قهرمان شد، در قهرمانی آسیا شرکت نمی‌کند. اما متاسفانه زمان همینطور از دست می‌رود.

 

به نظرتان چرا فدراسیون با اینکه هیچ وقت از تصمیمات لحظه آخر نتیجه نگرفته، کمی بابرنامه‌تر جلو نمی‌رود؟

نمی‌دانم این را باید از خودشان بپرسید. درست است در دوومیدانی تعداد ورزشکاران بسیار زیاد است و برای هرکدام باید جداگانه تصمیم‌گیری کرد اما درخواست من نه اردوی خارجی است و نه مربی خارجی که اصلا معادله سخت و پیچیده‌ای نیست. زمانی که فدراسیون به من می‌گفت پیر شدی و باید کنار بروی، ربانی بدن صفر من را تحویل گرفت و طوری کار کرد که در سال 2018 دو مدال داخل سالن آسیا و سه رکورد ثبت کردم. در آغاز فصل هم که رکورد ملی را جا‌به‌جا کردم. این نشان می‌دهد ایشان چقدر خوب کار کرده‌اند. من یک بار دیگر ضربه این صبر کردن را خوردم. زمانی که به من گفتند برو بعد از المپیک بیا و من 6،7 ماه بدون مربی ماندم و بدنم افت کرد. الان دیگر نمی‌خواهم چوب این اتفاق را بخورم و این روند ادامه داشته باشد تمرین نمی‌کنم چون فقط وقت خودم را تلف می‌کنم.

 

چند روز پیش به نمایشگاه تجهیزات ورزشی رفته بودید و از مردمی نوشتید که نه شما آنها را می‌شناختید و نه آنها شما را.

بله مردم آنجا نه‌تنها من بلکه بچه‌های دیگر را نمی‌شناختند. حمایت اسپانسرها از قهرمانان در این نمایشگاه کار قشنگی است. اما بیشتر فضای نمایشگاه برای بدنسازی بود و این در حالی است که بدنسازی یک بعد ورزش است و بعد دیگرش قهرمانان هستند. جالب بود آنجا مردم برای گرفتن عکس با کسانی که بادی بیلدینگ کار می‌کردند صف می‌کشیدند. اما یک نفر آنجا نگفت شما چه کسی هستید (خنده). فکر کنم ما هم باید در صف می‌ایستادیم تا عکس بگیریم!

 

کمی هم درباره فوتبال صحبت کنیم، چون می‌دانیم در خانواده فوتبالی بزرگ شده‌اید.  

من فوتبال را دوست دارم و همسرم هم پرسپولیسی است. خیلی پیگیر فوتبال نیستم اما بازی‌های تیم ملی و دربی را می‌بینم. فوتبال را برای کل‌کل‌هایش دوست دارم.

 

نظرتان درباره ورود گزینشی بانوان به استادیوم آزادی در دیدار دوستانه تیم ملی چیست؟ دوست نداشتید شما به عنوان یک ورزشکار به آزادی می‌رفتید؟

من در کل بسیاری از مسایلی که درباره خانم‌هاست را پیگیری و دنبال می‌کنم. درباره این اتفاق هم من در حواشی خبرهای مختلفی را خواندم. عده‌ای از گزینشی بودن ورود بانوان حرف می‌زدند و تعدادی هم از سختگیری فدراسیون جهانی و جریمه‌هایش. اما من دوست ندارم در حالی که تعداد دیگری از دختران هم علاقمند به حضور در استادیوم‌ هستند به ورزشگاه بروم. آن روزهایی که حضور بانوان در مسابقات والیبال آزاد شد، من به دعوت دوستانم در تیم ملی به سالن رفتم و وقتی عکس‌هایش را به اشتراک گذاشتم، کامنت‌های زیادی گرفتم که خوش به حالت آنجایی، ما نمی‌توانیم به سالن بیاییم و ... به همین خاطر دوست نداشتم یک بار دیگر این اتفاق تکرار شود و در شرایط نابرابر به ورزشگاه بروم.

 

نفیسه روشن هم که به استادیوم رفت، گفت خانم‌هایی که جنم داشتند توانستند به آزادی بیایند.

با احترامی که برای ایشان قائل هستم، باید بگویم این موضوع هیچ ربطی به جنم ندارد. چون ورود بانوان گزینشی بود. مثل والیبال که باید یکی می‌بود تا بتوانی کارت ورود بگیری. برای فوتبال هم همین است. با دعوا که نمی‌شد وارد استادیوم شد!

 

حضور بانوان در بازی پرسپولیس و السد هم منتفی شد.

به نظرم بهتر است پیش از هر چیز این اتفاق را به فال نیک بگیریم. این ورود حتی اگر گزینشی باشد شاید راه ورودی به تحقق یافتن این خواسته باشد. مثل والیبال که آن هم ابتدا گزینشی بود و رفته رفته شرایط بهتر شد. امیدوارم روزی همه بتوانند به استادیوم‌ها بروند.  





توجه:کد امنیتی به حروف بزرگ و کوچک حساس نمی باشد.