b_Newsبا این چهار مدال، بازی‌های آسیایی را جبران کردم/ دو مربی آلمانی تمام برنامه‌های قایقرانی را بهم ریختند

آرزو حکیمی: آقایان از خودشان شروع کنند تا مشکل ورود بانوان به استادیوم‌ها حل شود!

تاریخ: 1397/08/12
زمان: 13: 40
نوع: گفتگو
آرزو حکیمی قایقران ایران در مسابقات زیر 23 سال آسیای ازبکستان هرچه مدال بود درو کرد تا برای جبران مدال نگرفتنش در بازی‌های آسیایی سنگ تمام بگذارد.

نگار رشیدی/ آرزو حکیمی قایقران ایران در مسابقات زیر 23 سال آسیای ازبکستان هرچه مدال بود درو کرد تا برای جبران مدال نگرفتنش در بازی‌های آسیایی سنگ تمام بگذارد. او در نخستین دوره برگزاری این مسابقات چهار مدال به دست‌ آورد؛ دو مدال طلا در کایاک 200 متر و 500 متر، یک طلا در 200 متر دو نفره و یک نقره در 500 متر دو نفره. مدال‌هایی که مخزن انگیزه او را پر کرده تا یک زمستان پرفشار را برای رسیدن به سهمیه المپیک ژاپن برای خود برنامه‌ریزی کند. حکیمی در گفتگویی که با «گل» داشت، همچنین توضیح داد که چرا نه‌تنها خودش، بلکه تیم قایقرانی در بازی‌های آسیایی از مدال‌هایی که برای‌شان کنار گذاشته بودیم، دور ماندند.

 

چهار مدال گرفتی تا ستاره مسابقات ازبکستان باشی.

این اولین باری بود که مسابقات زیر 23 سال آسیا برگزار می‌شد. تا پیش از این، مسابقات آسیایی هر دو سال و در دو بخش بزرگسالان و جوانان برگزار می‌شد. اما حالا این دو بخش را جدا کرده‌اند و یک سال در میان شده. بنابراین سال آینده قهرمانی آسیای بزرگسالان برگزار می‌شود که سهمیه المپیک هم دارد. اما باید بگویم خدا من را خیلی دوست داشت چون امسال 23 سال من کامل شد و دیگر نمی‌توانم در این رقابت‌ها حضور داشته باشم. از طرفی مدال نگرفتنم در بازی‌های آسیایی از نظر روحی خیلی برایم سنگین بود و با این مدال‌ها توانستم بار دیگر روحیه‌ام را به دست بیاورم. البته شکست و پیروزی همیشه هست. اما چون چهار سال پیش برنز گرفته بودم، در این دوره به طلا و نقره فکر می‌کردم که نشد. اما اینجا انگار در پیک بودم.

 

شاید اگر در بازی‌های آسیایی هم در پیک بودی، با دست پر برمی‌گشتی.

متاسفانه قبل از بازی‌ها یکسری اتفاقاتی افتاد که نشد به مدال برسم. ما یک سال قبل از بازی‌ها با خانم نوری‌زاد تمرین را در بندر ترکمن شروع کردیم. همه چیز داشت عالی پیش می‌رفت و خیلی خوب جلو رفتیم اما در اسفند ناگهان دو مربی آلمانی آوردند. رالف و شفر مربی‌هایی بودند که همیشه بهترین نتایج‌ شاگردان‌شان در هزار متر بود. در کل آلمانی‌ها 200زن خوب ندارند و در هزار متر خیلی خوب هستند. همان زمان با توجه به برنامه‌های رالف حسم می‌گفت او در 200 متر برنامه‌ای ندارد و فقط می‌خواهد در این ماده شرکت کنم. موضوع را با اقلیمی و خانم مجللی در میان گذاشتم اما گفتند نه امکان ندارد، رالف می‌داند تو در 200 متر برنز گرفتی و حتما برایت برنامه‌ دارد. صبر کن دو،سه ماه بگذرد. من هم آنقدر صبر کردم که به یک ماه مانده به مسابقه رسیدیم. دیگر استرسم زیاد شد و پیش رالف رفتم. او هم گفت واقعیت این است که برای تو برنامه‌ای در 200 متر نداریم. من هم خیلی برایم مهم بود که در 200 متر مدال بگیرم. هم برای من هم برای هدیه (کاظمی) قایق دو نفره مهم بود اما انفرادی‌های‌مان در اولویت بود. اینطوری شد که من در 20 روز زمانی که داشتم تمریناتم را شروع کردم اما می‌دانستم خیلی دیر است چون به خودی خود یک هفته مانده به مسابقه تمرینات کم می‌شود و من در این مدت کم نمی‌توانستم کاری از پیش ببرم. من سال قبلش خیلی خوب تمرین کرده بودم و واقعا حقم بود که در بازی‌ها مدال بگیرم.

 

قایقرانی البته در کل در این دوره طبق انتظارات نتیجه نگرفت.

بله همینطور است. همه نتایج هم به خاطر همین دو مربی بود. رالف مربی خانم‌ها بود و شفر مربی‌ آقایان. اگر می‌گذاشتند همان روند خودمان را ادامه دهیم باور کنید اگر طلا نمی‌گرفتم، نقره‌ام صددرصد بود. آخرش هم بعد از این نتایج و هزینه زیادی که شد با این دو مربی خداحافظی کردند.

 

کمی درباره آینده صحبت کنیم و هدفت برای کسب سهمیه المپیک.

من به سهمیه المپیک فکر می‌کنم. در مسابقات قهرمانی آسیا که سال آینده برگزار می‌شود، سهمیه توزیع می‌شود اما برنامه من این است که قبل از این رقابت‌ها و در مسابقات جهانی سهمیه را بگیرم. اگر در جهانی جزو 9 قایق اول باشم سهمیه را می‌گیرم. برای المپیک قبلی متاسفانه کتفم در رفت و نتوانستم سهمیه بگیرم اما امسال خنجر انتقامم را تیز کرده‌ام تا المپیکی شوم (خنده). به همین خاطر قصد دارم زمستان حسابی تمرین کنم تا کار را در جهانی یکسره کنم. درست است که هزینه‌ها بالاست اما حداقل از ما که برای سهمیه المپیک تلاش می‌کنیم، حمایت کنند. من از 10 روز دیگر استارت می‌زنم و از آنجایی که احتمالا هوای تهران سرد باشد به بندر ترکمن یا انزلی می‌روم.       

                                              

اسپانسر شخصی نداری؟

اسپانسر که برای ما نمی‌آید. مشکل اینجاست که وقتی ما لیگ داریم، تبلیغاتی نمی‌کنند. مسابقات ما پخش نمی‌شود و هیچ‌کس هم برای تماشا نمی‌آید. وقتی رقابتت پخش نشود، اسپانسر هم نمی‌آید. الان دختران دوومیدانی همه اسپانسر دارند ولی ما نداریم.

 

راستی فوتبالی هم هستی؟

فوتبالی هستم، استقلالی هم هستم. ولی کمی برایم سخت است که این همه هزینه در فوتبال می‌شود و ما مشکلات زیادی داریم. درست است، فوتبال در تمام دنیا طرفداران زیادی دارد اما اگر یک‌چهارم هزینه‌های فوتبال برای ما بشود، خیلی اتفاقات خوبی خواهد افتاد.

 

نظرت درباره ورود بانوان به استادیوم‌ها چیست؟

من کاملا موافق این اتفاق هستم. به نظرم هیچ تفاوتی نباید بین زن و مرد باشد. همه ما جدا از جنسیت انسان هستیم. نباید اینطوری باشد که بانوان اجازه ورود به استادیوم‌ها را نداشته باشند. البته آقایان در استادیوم هیجان‌زده می‌شوند و گاها دعوا می‌کنند و فحش هم می‌‌دهند. بارها هم همین موضوع را دلیل ممنوعیت ورود بانوان اعلام کرده‌اند. آقایان از خودشان شروع کنند و با کنترل و مدیریت خود و حمایت از بانوان به رفع این مشکل کمک کنند. متاسفانه یک کاری می‌کنند که دخترها با گریم مردانه به استادیوم بروند.





توجه:کد امنیتی به حروف بزرگ و کوچک حساس نمی باشد.