b_Newsدر دوومیدانی هم «استادیوم خاموش» باید جان بگیرد/ آنقدر بی‌انگیزه شده بودم که حتی نمی‌خواستم در لیگ شرکت کنم

الناز کمپانی: بهترین اتفاق فینال لیگ آسیا، حضور بانوان در آزادی بود

تاریخ: 1397/08/21
زمان: 11: 21
نوع: گفتگو
الناز کمپانی دونده ایران معتقد است بهترین اتفاق فینال لیگ قهرمانان آسیا، همین حضور خانم‌ها حتی با شرایط خاص بوده است.

نگار رشیدی/ حضور بانوان در استادیوم آزادی به همان اندازه دیده شد که بازی پرسپولیس برابر کاشیما آنتلرز در مرکز توجهات قرار داشت. الناز کمپانی دونده ایران در استوری خود از حضور بانوان در آزادی ابراز خوشحالی کرد. کمپانی در گفتگویی که با «گل» داشت معتقد بود بهترین اتفاق فینال لیگ قهرمانان آسیا، همین حضور خانم ها حتی با شرایط خاص بوده است.

 

می دانیم پرسپولیسی هستی. بازی چطور بود؟

بله من ابتدا طرفدار تیم ملی و سپس پرسپولیس هستم. آن هم به خاطر کل‌کل‌هایش است. بازی هم واقعا سخت بود و اگر چند موقعیتی که داشتیم گل می‌شدیم الان ما بودیم که کاپ قهرمانی را در دست داشتیم. اما بهترین اتفاقی که افتاد این بود که خانم‌ها توانستند به استادیوم بروند و بازی را از نزدیک تماشا کنند. اگر من هم شیراز نبودم، حتما به استادیوم می‌رفتم.

 

اما این بار هم مثل دیدار ایران و بولیوی، ورود بانوان گزینشی بود.

بله برای بازی تیم ملی خانواده‌های‌شان رفته بودند اما این بار مردم عادی هم می‌توانستند به استادیوم بروند. استوری که گذاشتم خیلی‌ها گفتند این بار هم گزینشی بود اما آنطور که من شنیدم خیلی از خانم‌ها از صبح زود در صف ایستادند و با خرید بلیت به آزادی رفتند اما در تعداد محدود. با این حال اگر همه بتوانند به استادیوم بروند طبیعتا خیلی بهتر است. اینکه برچسب گزینشی روی این اتفاق باشد، خیلی بد است.

 

شما با اینکه این راه با انتخاب گزینشی باز شده موافق هستید؟

بله از نظر من همین که استارت این کار زده شده است خیلی خوب است. اینکه خانم و آقا در کنار هم بتوانند بازی تیم مورد علاقه‌شان را ببینند و آن را تشویق کنند.

 

خیلی‌ها درباره این موضوع پای فرهنگ‌سازی را به میان می‌کشند.

دست است، اینکه بستر لازم برای این کار فراهم شود سخت است چون از ابتدا نبوده. من خودم که ورزش می‌کنم فقط در چند استادیوم هست که می‌توانیم کنار تیم مردان تمرین کنیم. در شهرستان که اصلا چنین چیزی امکان ندارد. من یک بار پستی هم با عنوان استادیوم خاموش منتشر کرده بودم. چون در مسابقات ما هیچ‌کس نیست که تشویق کند. ورزشگاه ما شرق تهران است و خیلی از خانم‌ها نمی‌توانند به تنهایی این مسیر را بیایند. همسر یا برادرشان هم اجازه ندارند برای تماشای مسابقه بیایند. اگر از خودمان شروع کنیم این فرهنگ‌سازی سرعت بیشتری می‌گیرد و خانواده‌ها می‌توانند کنار هم به استادیوم‌ها بروند.

 

از دوومیدانی چه خبر؟

لیگ که تمام شد یک هفته در شیراز ریکاوری کردم. تمرین شخصی دارم اما از هفته آینده به گرکان می‌روم تا زیر نظر مربی‌ام تمرین کنم. فکر می‌کنم فدراسیون هم اردویی را در نظر گرفته است. اولین مسابقه‌ام بهمن است و پس از آن باید برای انتخابی تیم ملی برای قهرمانی آسیا آماده شویم.

 

شما مشکلی با فدراسیون در بحث قرارداد مربی و اردو ندارید؟

نه خوشبختانه مشکلی در این زمینه ندارم و هزینه‌ای نباید به مربی‌ام پرداخت کنم. درست است اینکه در شهر خودم تمرین نمی‌کنم و باید به گرگان بروم سختی‌هایی دارد اما چاره‌ای جز این ندارم. چند سالی می‌شود با هزینه خودم خانه‌ای در گرگان تهیه کرده‌ام تا کمی شرایط برایم‌ آسان شود.

 

الان هم که مشکلات اقتصادی کار را برای همه سخت کرده است.

بله با این هزینه‌ها شرایط خیلی سخت شده. من باید با هزینه خودم به گرگان بروم و پول مکمل و لباس ورزش را تامین کنم. به جای اینکه با آرامش به ورزش فکر کنم، ذهنم درگیر مسایل مالی است. فدراسیون هم هنوز برنامه اردوها و اینکه چه کسانی را دعوت می‌کند اعلام نکرده است. احتمالا تا هفته آینده مشخص می‌شود.

 

پاداش‌های لیگ طلایی را هم که هنوز نگرفته‌اید؟

بله هنوز پرداخت نکرده‌اند. اما یکی‌،دو هفته پیش پیگیر این موضوع بودم که گفتند به زودی پرداخت می‌کنند. الان متاسفانه شرایط خیلی بد شده است. ما قبلا اسپانسرهایی داشتیم که به صورت حمایتی بخشی از هزینه‌های‌مان را تامین می‌کردند اما دیگر آنها نیستند و خودمانیم و خودمان. متاسفانه این اتفاقات بد موقعی رخ داد. فدراسیون هم اگر اسپانسری بگیرد هزینه‌های مسابقاتش را تامین می‌کند. بحث اسپانسرینگ در فدراسیونی که دیده نشود هم سخت‌تر می‌شود. باز دوومیدانی نسبت به قبل کمی بهتر شده. ما هم از فضای مجازی خود را معرفی می‌کردیم و از این طریق اسپانسر می‌گرفتیم که الان همان‌ها هم نیستند.

 

با این حساب شما را در قهرمانی آسیا در چه رده‌ای ببینیم؟

رقبایم که بعد از بازی‌های آسیایی کارشان را شروع کردند. رقیب قزاقم که فکر می‌کنم تا چند وقت دیگر به آمادگی برسد. ما به خاطر بازی‌ها مجبور شدیم لیگ را دیرتر برگزار کنیم که کار را سخت کرد. ولی رقبا هم به امید ما بیکار نمی‌نشینند. باید زودتر برنامه‌ریزی و جایگاهی که می‌خواهیم را مشخص کنیم. تمام تلاش من این است که به فینال برسم.

 

خیلی از بچه‌ها انتقاد دارند که هزینه‌ها در دوومیدانی عادلانه نیست.

بله من هم قبول دارم. من سال گذشته هم دانشگاه آزاد بودم و با وجود اینکه خطا هم داشتم از امسال دریافتی بیشتری داشتم. امسال هم دانشگاه برای اینکه تیم پسرها را هم بگیرد از بودجه دخترها کم کرد اما آخر نه در پسرها تیم گرفت و نه بودجه ما را برگرداند. یا اینکه پسرها با امتیازات برابر ما دریافتی بیشتری دارند. در بحث ملی هم که از سال گذشته هیچ اردویی برای خانم‌ها نبود و هرکسی زیر نظر فدراسیون با هزینه خودش به صورت شخصی تمرین می‌کرد.

 

تا به حال شده در این مسیر ناامید و بی‌انگیزه شوید؟

امسال اندکی این اتفاق افتاد. من به خاطر بازی‌های آسیایی خیلی تلاش کردم. در مسابقات داخل سالن رکورد 8:46 را ثبت کردم اما اصلا رکوردم دیده نشد. من در فصل سرما در گرگان هفت صبح برای تمرین به پیست رو باز می‌رفتم و همین باعث شد آسیب ببینم و سه هفته بدون تمرین فیزیوتراپی کنم. از طرفی رقیب هم نداشتم. وقتی رقیب نداشته باشی انگیزه هم نداری حتی اگر بخواهی کنکور بدهی. به همین خاطر نتوانستم ورودی بازی‌ها را بگیرم در حالی که توانایی‌اش را در خودم می‌دیدم. آنقدر بی‌انگیزه شده بودم که حتی نمی‌خواستم در لیگ شرکت کنم اما الان قهرمانی آسیا انگیزه دوباره‌ای به من داده است.





توجه:کد امنیتی به حروف بزرگ و کوچک حساس نمی باشد.