b_Newsبازیگری یک ورزشکار، به بعضی ها بر می خورد/ سینما آنقدر بزرگ هست که یک آماتور جای کسی را تنگ نکند

علیرضا حیدری: به دلیل جناح بندی های سیاسی، فیلمم در ایران دیده نشد !

تاریخ: 1397/09/09
زمان: 12: 06
نوع: گفتگو
سی‌و‌ششمین دوره جشنواره جهانی فیلم‌های ورزشی در حالی برگزار شد که «من یک ایرانیم» با بازیگری علیرضا حیدری جایزه اول را دریافت کرد.

حامد جیرودی/ سی و ششمین دوره جشنواره جهانی فیلم‌های ورزشی در حالی با حضور نمایندگانی از 116 کشور عضو در میلان ایتالیا برگزار شد که در این دوره فیلم سینمایی «من یک ایرانیم» با بازیگری علیرضا حیدری قهرمان سابق کشتی آزاد جهان و دارنده مدال برنز المپیک 2004 آتن، دربخش فیلم های بلند سینمایی ورزشی جایزه اول را دریافت کرد. من یک ایرانی‌ام فیلمی به کارگردانی محمدرضا آهنج و نویسندگی آرش داودی ساخته سال ۱۳۹۳ است که در کشور اوکراین ساخته شد و بهمن سال گذشته هم اکران عمومی شد. فیلمی که احمد نجفی بازیگر سرشناس سینما از جمله بازیگران و تهیه کننده آن بود.با این حال، حیدری معتقد است برخورد مناسبی با این فیلم صورت نگرفت و در گفت و گویی که با «گل» داشت، از این موضوع انتقاد کرد.

 

فیلم «من یک ایرانیم» که در جشنواره جهانی فیلم‌های ورزشی به عنوان بهترین فیلم انتخاب شد.

خوشحالم از این که زحمات افرادی که برای این فیلم تلاش کرده بودند، به بار نشست و حالا در این جشنواره دیده شد. خود من هم قصه فیلم را خیلی دوست داشتم و برای بازی در آن زحمت کشیده بودم. این فیلم هر چند که در ایران دیده نشد اما حالا یک نگاه کارشناسی تاییدش کرد و با این که فیلم تحریم شد و نفروخت، مورد تایید کارشناسان قرار گرفته و این نشان می دهد که کار ما قابل قبول بوده است.

 

چرا استقبال خوبی از فیلم شما شد؟

به دلیل همین جناح بندی های سیاسی که وجود دارد، مردم نرفتند فیلم را ببینند. یکی نگفت این نقش خوب بود یا بد بود و ساختارش یا کارگردانی اش چطور بود و اصلا فیلم دیده نشد. حالا نمی دانم با آقای نجفی لج کردند یا مساله دیگر بود! با این حال، به نظرم، فیلم خوبی بود و ای کاش دیده می شد. به نظر من افراد، دلخوری های شان را سر فیلم و کتاب نباید خالی کنند. فرهنگ ما اقتضاء می کند که به مسائل معتدل تر نگاه کنیم و حالا با این انتخابی که در جشنواره فیلم های ورزشی صورت گرفت، ما مزدمان را گرفتیم.

 

ولی در رسانه ها این طور استنباط می شد که از بازی شما استقبال شده و می توانید یک چهره کاریزماتیک در سینما باشید.

سینمای ایران ساختار خودش را دارد و اگر بخواهی در آن ورود کنی، باید از یک سری چیزهای دیگر بگذری. من زندگی ام یک فرم دیگر شکل گرفته و اصلا طاقت علیرضا حیدری 15 سالگی را ندارم که پشت دست بایستم، اذیت شوم یا تخطئه ام کنند! بالاخره من در کشتی خیلی این شرایط را تجربه کردم ولی چون عشق کشتی را داشتم، ایستادم و تحمل کردم ولی در شرایط امروز برایم سخت است که این چیزها را تحمل کنم. الان یک سری هستند که دانشگاه هنر می روند و خیلی چیزها را هم تحمل می کنند. به خاطر این که هدف شان است.من وقتی بازی در این فیلم را قبول کردم، به خاطر این بود که بحث کشتی در میان بود و فکر کردم که برای خود کشتی هم خوب می شود ولی متاسفانه اثر را نگاه نمی کنند و به این توجه می کنند که چه کسی آن را ساخته است.من توقع نداشتم که چنین شرایطی را ببینم.چون در عالم هنر، افراد با مطالعه و تحقیق درباره موضوعی اظهار نظر می کنند ولی در این خصوص احساسی تصمیم گرفته می شود.

 

قبلا زنده یاد محمد علی فردین و حبیب ا... بلور از بین کشتی گیران در سینما حضور داشتند و در بین ورزشی های جدید هم پژمان جمشیدی خیلی درخشیده است. کلا نظرتان را حضور چهره های ورزشی در سینما چیست؟

من نمی دانم چرا این دسته بندی ها انجام می شود و می گویند هنرپیشه یا ورزشکار. یک آدمی می خواهد فیلم بازی کند. حالا قبلا ورزشکار بوده یا هر چیز دیگر. به نظر من، یک مقداری تنگ نظری می شود و این که یک ورزشکار می آید فیلم بازی می کند، به یک سری ها بر می خورد. یا مثلا یک هنرپیشه می خواهد کشتی بگیرد یا فوتبالیست شود، چه اشکالی دارد؟ بعضی ها فکر می کنند که این سفره برای خودشان است و هر شخص دیگری که بیاید، دورش بنشیند، سهم شان کم می شود. هنرپیشه خود باید قوی باشد وگرنه ورزشکار که آنقدر نمی تواند خودش را مطرح کند. مثل این می ماند که یک نفر از خیابان بیاید و بخواهد با من کشتی بگیرد. مگر می تواند؟

 

در زمان اکران خصوصی فیلم شما زنده یاد ناصر ملک مطیعی هم حضور داشت. نظر او درباره فیلم شما چه بود؟

حضور ناصر خان در آن شب برای من به یک خاطره ویژه تبدیل شد. ایشان بغل دست من نشسته بود و اشک می ریخت. چون قسمت هایی از فیلم طوری است که آدم را منقلب می کند. مثل جایی که قهرمان فیلم می شکند و یا در قسمت های دیگر. هر چقدر هم بخواهی بی تفاوت باشی، نمی شود. یا احساس غرور می کنی و یا اشکت سرازیر می شود. ناصر خان دست من را گرفته بود و من هم می گفتم ناصر خان فیلم خوب شده؟ چون خیلی نگران بودم که فیلم بد شده باشد و یا بازی من را مسخره کنند. ناصر خان همان طور که دست من را گرفته بود و اشک می ریخت، می گفت خوب شده، خوب شده.من اعتقاد دارم که ما که نمی خواهیم جای کسی را تنگ کنیم. عرصه سینما آنقدر بزرگ هست که یک نفر بی سواد یا آماتور هم بیاید، جای کسی را تنگ نمی کند.باید این سفره آنقدر بزرگ باشد که هر کسی می آید، در آن جا داشته باشد. البته من هم که در این فیلم بازی کردم، به خاطر رفاقت بود.