b_Newsجلسه‌‌ در رستوران برای ریاست، به کاراته آسیب می‌زند !/ تمام دنیا حسرت ستاره‌های ایران را می‌خورند اما اینجا کسی قدرشان را نمی‌داند/ در المپیک از کاراته انتظار دارند، اما هیچ‌کس نیست کار را جلو ببرد!/ مجبور شویم با هزینه شخصی به فرانسه می‌رویم

بهمن عسگری: به کشورهای دیگر بگوییم چه امکاناتی داریم، خنده‌شان می‌گیرد

تاریخ: 1397/09/12
زمان: 12: 38
نوع: گفتگو
بهمن عسگری می‌خواهد بعد از ایستادن بر بام آسیا و جهان، به سقف المپیک هم برسد اما مشکلات باعث شده ذهن او به جای آرامش پر از دغدغه باشد.

نگار رشیدی/ صدر رنکینگ المپیکی وزن 75 کیلوگرم کاراته به نام بهمن عسگری خورده است. رده‌ای که می‌شد تا مدت‌های طولانی به نام عسگری باشد اما اعزام نشدن نمایندگان کشورمان به مسابقات، پایه‌های رنکینگ‌های‌شان را لغزان کرده است.

عسگری که دوران درخشانی را می‌گذراند، می‌خواهد بعد از ایستادن بر بام آسیا و جهان، به سقف المپیک هم برسد اما مشکلاتی که سر راهش هستند، باعث شده ذهن او به جای آرامش پر از دغدغه باشد. قهرمان جهان در گفتگویی که با «گل» داشت، مهم‌ترین مشکل کاراته را مسایل مالی دانست و از مسوولان خواست زودتر فکری به حال به این موضوع بکنند.

 

بهمن عسگری این روزها مشغول چه کاری است؟

در حال حاضر دارم غصه اسپانسر را می‌خورم! امسال بچه‌ها تقریبا اسپانسر شخصی دارند اما در قزوین با اینکه من اولین مدال‌های کاراته استان را گرفتم، هیچ اسپانسر شخصی نداریم. با مسوولان استان هم صحبت کردیم و پیگیر بودم اما هنوز محقق نشده است. الان بهترین خبری که می‌توانم بشنوم پیدا شدن اسپانسر است. حتی برای شرکت‌های خصوصی اسپانسری من در سال هزینه گزافی نیست. امیدوارم زودتر این خبر خوش را بشنوم.

 

از کاراته چه خبر؟

فعلا که مشغول لیگ هستم. در آخرین بازی دانشگاه آزاد خدا را شکر توانستم مسابقه‌ام را ببرم. بعد از لیگ هم آماده می‌شویم تا در لیگ جهانی فرانسه شرکت کنیم. به مسابقات چین که به خاطر مسایل مالی اعزام نشدیم و تمام شد و رفت. واقعا هم این اتفاق به ضرر تیم ملی و بازیکنان است. ما باید در همین مسابقات کسب سهمیه کنیم. الان در رنکینگ من اول هستم اما مطمئن باشید وقتی رده‌بندی به روز شود من پایین می‌آیم و حریفانم که امتیاز گرفتند صعود می‌کنند. از چین که گذشت اما فرانسه واقعا میدان مهمی است و سطحش حتی از جهانی هم بالاتر است. تمام کشورها در هر وزن دو،سه مدعی می‌آورند و مثل ایران پرقدرت شرکت می‌کنند.

 

نگران نیستید فرانسه هم مثل چین کنسل شود؟

نگرانی که همیشه هست چون تکلیف مشخص نیست. اوضاع باید بهتر شود اما دارد بدتر می‌شود. با این حال من امیدوارم و تمریناتم را انجام می‌دهم. اگر فدراسیون هم اعزام نکند، مجبوریم با هزینه شخصی برویم.

 

همانطور که گفتید اوضاع کاراته در بلاتکلیفی است و در این شرایط برای ریاست فدراسیون در رستوران‌های لوکس تهران جلسه می‌گذارند.

متاسفانه این موضوع به کاراته لطمه می‌زند. همه می‌گویند کاراته باید در المپیک بدرخشد و نتیجه بگیرد. اگر چنین چیزی می‌خواهند باید رییس مشخص شود و ما به جای اینکه دغدغه داشته باشیم باید آسوده به مسابقه برویم. اینکه بخواهیم فکر کنیم آیا حقوق می‌دهند؟ آیا شرایط خوب خواهد بود؟ آیا ... همه این آیاها وقتی جمع شود ذهن بازیکن را درگیر می‌کند. هرچقدر هم بخواهیم حرفه‌ای فکر کنیم این اتفاق می‌افتد. ما حتی امکانات اولیه را هم در قیاس با کشورهای دیگر نداریم.از دو سال پیش گفتند قرارداد نوشتیم اما هنوز ما قراردادی ندیدیم که امضا کنیم. الان تمام دنیا به کاراته ایران احترام می‌گذارند اما اگر به کشورهای دیگر بگوییم با چه امکاناتی کار می‌کنیم، خنده‌شان می‌گیرد. تمام آنها حسرت ستاره‌های ایران را می‌خورند اما اینجا قدرشان را نمی‌دانند. ما هیچ اسپانسری نداریم که به مسابقه برویم ولی با این حال بهترین نتیجه را می‌گیریم اما قدر نمی‌دانند.

 

به نظر می‌رسد خانه کاراته دیگر فراموش شده و خواسته‌های دیگری جایگزینش شده.

واقعا همین است. همه مسوولان می‌گویند در المپیک کاراته باید از نظر مدال‌آور رشته چهارم و پنجم باشد اما هیچ‌کس نیست که کار را جلو ببرد. درباره خانه کاراته نمی‌توانم قضاوت کنم که اصلا پیگیر نبودند اما اگر پیگیری می‌کردند تا الان محقق شده بود و ما خانه به دوش نبودیم. هرچند الان حدود دو سال است که در آکادمی تمرین می‌کنیم و اوضاع بهتر است.خوابگاه نصرت که واقعا بد بود و برای یک دوش گرفتن باید 30 تا پله را با خستگی تمرین بالا و پایین می‌رفتیم. بچه‌های کاراته هیچ‌کدام دنبال بهانه نیستند. به ندرت هم پیش می‌آید تیمی اینطور هماهنگ و بدون حاشیه بدون امکانات نتیجه بگیرد. مطمئنا اگر مشکل حقوق و اسپانسر حل شود، بهتر از این هم نتیجه می‌گیریم.

 

شما الان صدرنشین رنکینگ هستید اما انگار آن را برای خود نمی‌دانید.

زمانی که داشتم این خبر را استوری می‌کردم، می‌خواستم بنویسم که کار در 75 کیلوگرم چقدر سنگین است و چقدر ستاره دارد. روی سکو هرکسی من را می‌دید بغلم می‌کرد و تبریک می‌گفت. این نشان می‌دهد ما چقدر پشتکار و خودباوری داریم. اینکه بین این همه ستاره صدر رنکینگ را داشته باشی ولی اسپانسر نداشته باشی خیلی بد است. اگر المپیک نبود، من به سقف جهان رسیده بودم. حالا هدفم را روی سقف المپیک گذاشتم اما واقعا کسب سهمیه آسان نیست.

 

به نظر شما این شرایط برای تیمی که سومین قهرمانی جهانش را جشن گرفت، منصفانه است؟

نه اصلا منصفانه نیست. اما ببینید با حضور استاد هروی چه مدیریت قوی پشت تیم بوده که با این امکانات کم سه بار متوالی قهرمان جهان شد. البته فدراسیون هم از تیم حمایت کرده اما رقم زدن این افتخار بسیار سخت است. ما با غیرت سومین قهرمانی را گرفتیم اما برگشتیم استقبال آنطور که می‌خواستیم نبود. فدراسیون هم پاداشی داد که نمی‌شود گفت زیاد بود اما حداقل دلگرم‌مان کرد و برخلاف همیشه که وعده می‌شنیدم و عملی نبود، قبل از رسیدن به فرودگاه پاداش‌ها را واریز کردند.

 

الان چه درخواستی از نهادهای بالاتر دارید؟

من دوست دارم بچه‌ها دیده بشوند چون کار بزرگی کرده‌اند. همین که مردم در خیابان بگویند مبارزه‌ات را دیدیم و عکس بخواهند قوت قلبی برای بچه‌هاست. ما نیاز به حمایت مالی و معنوی مسوولان داریم. مشکل اصلی‌مان مساله مالی است. در شرایطی که هیچ امکاناتی نداشتیم نشدنی‌ها را شدنی کردیم و هرچه برای تاریخ‌سازی بود انجام دادیم. حالا امیدوارم حمایت شویم و با دغدغه کم‌تر ادامه دهیم.