b_Newsزمان ما گلایه‌ها از فوتبال به این اندازه نبود/ بودجه دولتی باعث حساسیت غیر فوتبالی ها شد

کوروش باقری: با این روند فدراسیون، نیامدن علی‌حسینی به اردو طبیعی است

تاریخ: 1397/11/13
زمان: 13: 55
نوع: گفتگو
کوروش باقری سرمربی سابق تیم ملی وزنه‌برداری، برخلاق خیلی از غیرفوتبالی‌ها معتقد است نباید فوتبال را با رشته‌ای دیگر در یک کفته ترازو گذاشت.

نگار رشیدی/ شکست تیم ملی فوتبال برابر ژاپن و نرسیدن به فینال جام ملت‌های آسیا با موجی از سوی ورزشکاران غیر فوتبالی گره خورد. موجی که در آن برخی واکنش‌ها به فوتبال آنقدر تند بود که شاید کسی فکرش را نمی‌کرد از زبان قهرمان یک رشته غیرفوتبالی شنیده شود، برخی هم فوتبالی‌ها را میلیاردی‌خورهای مستطیل سبز توصیف کردند و برخی هم با مقایسه مدال‌های‌شان با حذف فوتبال سعی داشتند جایگاه‌شان را نشان دهند.

همه این مسایل و البته غیبت سعید علی‌حسینی در اردوی تیم ملی و شایعاتی که پیرامونش می‌چرخد باعث شد گفتگویی با کوروش باقری رقم بزنیم. کسی که خودش هم روزی قهرمان وزنه‌برداری بوده و فوتبال هم گل سرسبد ورزش کشور.

 

اگر موافق باشید ابتدا درباره نیامدن سعید علی‌حسینی به اردو صحبت کنیم. موضوعی که بعد از مدارا با کیانوش رستمی شاید غیرقابل پیش‌بینی نبود.

من هم مثل شما فکر می‌کنم وقتی فدراسیون و رییس فدراسیون می‌گوید ورزشکاران آزاد هستند و می‌توانند خودشان مربی و برنامه داشته باشند، نیامدن سعید علی‌حسینی به اردو جای نگرانی ندارد. با رای‌های فدراسیون نباید نگران چیزی بود.

 

اما با نبود او در فوق‌سنگین نگرانی‌ها بیشتر می‌شود.

چارچوب فدراسیون تغییر کرده است. فدراسیون یک بار می‌گوید سرمربی نداریم و برنامه‌ها را خودمان می‌دهیم، یک بار می‌گوید ورزشکار می‌تواند خودش مربی داشته باشد، یک بار هم یک چیز دیگر می‌گوید. در این رویه این اتفاقات کاملا طبیعی است. در این رویه خود فدراسیون هم نباید نگران باشد.

 

شما هم نگران نیستید؟

ما هنوز وزنه‌بردارانی را داریم که از هفت،هشت سال پیش حضور دارند و یکی،دو نفرشان می‌توانند هنوز مدال بگیرند. فدراسیون هم دنبال همین است که بچه‌ها مدال بیاورند. فدراسیون دنبال ساختن نیست.

 

شنیده شده برخواه گفته علی‌حسینی را نمی‌خواهد و علی داوودی را جایگزینش کرده، علی‌حسینی هم از این موضوع ناراحت شده و به اردو نیامده است.  

هنوز زمان زیادی تا المپیک و مسابقات کسب سهمیه المپیک مانده. آقای برخواه بیشتر به شرایط و واقعیت‌ها نزدیک است. من هم هنوز اظهار نظری از سعید ندیدم و فکر می‌کنم خودشان بیشتر از همه در جریان جزییات هستند. اما با توجه به تغییرات و مشخصا رییس فدراسیون، هر کسی آزاد است که هر کاری بکند و تنها خط قرمز این است که کسی روی حرف رییس حرف نزند.

 

کمی از وزنه‌برداری فاصله بگیریم. خاطرم هست شما فوتبالی هم هستید.

بله من لیگ داخلی و طبیعتا فوتبال ملی را دنبال می‌کنم ولی اعتقاد دارم ما متخصص نیستیم و تنها می‌توانیم از روی آمار و لذتی که از فوتبال می‌بریم صحبت کنیم. متاسفانه این روزها هر کسی درباره مسایل فنی و جزییات فوتبال صحبت می‌کند و این موضوع کم‌اطلاعی و بی‌اطلاعی سخندان را نشان می‌دهد. همه ما فوتبال بازی کرده‌ایم اما این را نمی‌شود تعمیم داد و گفت چرا کی‌روش فلان بازیکن را نبرد یا فلان فوتبالیست را خط زد یا چرا با فلان کشور بازی دوستانه برگزار کرد. ما که درس ورزش هم خوانده‌ایم حق نداریم درباره مسایل فنی اظهار نظر کنیم.

 

با حذف تیم ملی برابر ژاپن شاهد موجی از ورزشکاران غیر فوتبالی بودیم که هجمه‌های زیاد و تندی به فوتبالیست‌ها داشتند.

وقتی بحث بودجه دولتی وسط باشد یک چیزهایی می‌شود گفت. در بودجه‌بندی‌ها جامعه آماری و تمایل مردم به ورزشی خاص در نظر گرفته می‌شود. بعد از المپیک لندن در یک برنامه زنده آقای خیابانی از من پرسید تو قهرمان المپیک هستی، برایت جای ناراحتی ندارد که فوتبالیستی که در لیگ بازی می‌کند و هیچ جای فوتبال نیست شرایط بهتری دارد؟ من هم گفتم اگر جواب کوتاه می‌خواهید باید بگویم شما هم بروید فوتبال بازی کنید. هیچ‌کس مجبور نیست وزنه‌بردار باشد یا کشتی بگیرد. هرکسی می‌تواند برود فوتبالیست شود. ولی وقتی بحث درباره بودجه دولت باشد حساسیت‌ها بالا می‌رود. اگر به فوتبال کمک بی‌حساب و کتاب شود که امیدوارم اینطور نباشد، غیرفوتبالی‌ها تا حدودی حق دارند.

 

در این بین میزان استقبال مردم، اسپانسر و جایگاه فوتبال هم وجود دارد.

همینطور است. اگر فدراسیون فوتبال خودش اسپانسر می‌گیرد و هزینه می‌کند کسی نباید اعتراض کند. حتی بروند 10 برابر هزینه کنند. اما در اینجا هم باید نظارت‌ها بیشتر باشد تا حق مردم هم ضایع نشود. ما نمی‌توانیم مردم را مجبور کنیم که بیا و وزنه‌برداری را دوست داشته باش. فوتبال در تمام دنیا جایگاه ویژه‌ای دارد.

 

برخی از همین ورزشکاران فوتبالی‌ها را میلیاردی‌خورهای مستطیل سبز نامیدند.

شاید منظورشان بیشتر درباره بودجه‌ای بوده که از سمت دولت به فوتبال می‌رسد. در لیگ برتر فوتبال 16 تیم حضور دارند و حتی خودم گاهی ریز شدم که چند تا از آنها دولتی هستند. در این راستا می‌توان مسایلی را مطرح کرد اما باز هم طبیعتا سهم فوتبال بیشتر از ورزش‌های دیگر خواهد بود. اولویت برای مردم فوتبال است و مالیاتی هم که می‌دهند بیشتر سمت رشته‌ای می‌رود که طرفدار بیشتری دارد. من حتی پای صحبت برخی از سیاسیون بودم از فوتبال به عنوان ابزار استعمار یاد می‌کردند و می‌گفتند عده‌ای فوتبال را در مشت خودشان گرفته‌اند. به هر حال اتفاقی است که افتاده. برخی می‌گویند هر شبکه‌ای می‌زنی فوتبال نشان می‌دهد، معلوم است طرفدار زیاد پیدا می‌کند. اما من می‌گویم شاید شروع کار به این شکل باشد اما خودم هم وقتی شبکه سه و ورزش را می‌زنم، آن که فوتبال دارد را انتخاب می‌کنم مگر رشته تخصصی خودم باشد.

 

پاداش یک میلیون دلاری به فوتبال هم مورد اعتراض قرار گرفت.

این پاداش اگر از سمت وزارت ورزش باشد من هم با این عزیزان همراه می‌شوم. حتی اگر خود فدراسیون فوتبال ایران هم این پاداش را بدهد جای گلایه ندارد. دیگر اینکه حق‌شان هست یا نیست را متخصصان این رشته که زیاد هم هستند باید تشخیص دهند. مثلا خیلی‌ها می‌گویند کی‌روش حقش نبود و منتقدش هستند ولی من به تازگی با چندتا از شاگردان چند سال گذشته‌اش دیدار داشتم و آنها می‌گفتند کی‌روش تاثیر خوبی روی فوتبال ما گذاشت. مثلا ایوانف بعد از پنج سال کار در ایران در المپیک سیدنی دو،سه طلا گرفت. از نظر من تاثیر ایوانف آن مدال‌ها نبود. جایی بود که 10 سال بعد هم با تغییر تمرین و نگرشی که او ایجاد کرد فاصله رکوردی قهرمانی کشور تا جهانی به مقدار زیادی جبران شد. اثرگذاری یک مربی نمی‌تواند جام یا مدال باشد.

 

زمان شما هم گلایه‌ها از فوتبال تا این اندازه زیاد بود؟

این نقطه ضعف وزارت ورزش و فدراسیون‌هاست که نمی‌توانند ورزشکاران را طوری تامین کنند که نگاه‌شان به رشته‌ای مثل فوتبال نباشد. آن زمان به اندازه این روزها گلایه نبود چون سطح توقعات کم‌تر بود. ولی هر ورزشکاری در خلوت خودش فکر می‌کرد که من چه سختی می‌کشم و با سه وعده تمرین در روز می‌روم قهرمان المپیک می‌شوم، آن وقت صد سکه می‌گیرم که با آن خانه هم نمی‌شود خرید. اما یک فوتبالیست که کمتر از من سختی می‌کشد چه شرایط بهتری دارد. با تمام این حرف‌ها نباید یادمان برود که هیچ رشته‌ای در ایران و حتی دنیا جایگاه فوتبال را ندارد. با این حال وقتی کسی مثل سهراب مرادی قهرمان المپیک می‌شود باید طوری تامین شود که به این مسایل فکر نکند و دغدغه نداشته باشد. به نظر من این شرایط برای فوتبال طبیعی است مگر تبعیضی از سوی وزارت ورزش وجود داشته باشد.





توجه:کد امنیتی به حروف بزرگ و کوچک حساس نمی باشد.