b_Newsدر جام ملت‌ها به حرفه‌ای نبودن خودمان باختیم/ مگر بیرانوند با نگرفتن پنالتی ژاپن بد شد که طارمی بد بشود؟

پیمان رجبی: اگر سیدجلال یا شجاع در تیم بودند، گل اول را از ژاپن نمی‌خوردیم

b_News غیاثی و امثال او در مقایسه با حدادی، یک به صد هم نیستند/ مگر وقتی لیلا ورزش می‌کرد به او می‌رسیدند که حالا انتظار دارند، مربیگری کند؟!/ وقتی ازدواج کردم، رییس جمهور وقت درباره ما دروغ گفت
تاریخ: 1397/11/14
زمان: 10: 51
نوع: گفتگو
پیمان رجبی به واسطه شاگردان فوتبالیستی که دارد به جز دوومیدانی موضوع صحبت دیگری هم دارد.

نگار رشیدی/ از وقتی پیمان رجبی وارد عرصه مربیگری و بدنسازی شد، ورزشکاران سرشناس زیادی آمادگی جسمانی خود را به قهرمان سابق دوومیدانی سپردند. در بین این چهره‌ها، چند فوتبالیست مطرح هم حضور دارند. مهدی طارمی و حسین ماهینی که به دوستان نزدیک رجبی تبدیل شده‌اند. اخیرا هم سیدجلال حسینی کاپیتان تیم پرسپولیس به جمع شاگردان رجبی ملحق شده است. شاگردی که بسیار مورد علاقه مربی است، تا جایی که او بعد از حذف تیم ملی در جام ملت‌های آسیا، به جای خالی سیدجلال در قلب خط دفاع اشاره کرد. البته طبیعی است گفتگو با رجبی به فوتبال یا مربیگری‌اش خلاصه نشود، به خصوص که او و همسرش لیلا رجبی اخیرا در تیررس صحبت‌های تند تیمور غیاثی سخنگوی فدراسیون دوومیدانی قرار گرفته‌اند.

 

با شاگردان فوتبالیستی که دارید، نمی‌شود درباره جام ملت‌ها نظرتان را ندانست.

ما یک تیم خیلی خوب داشتیم و مربی‌ای به نام کی‌روش. کسی که خیلی چیزها را در تیم ملی در دست گرفت که خیلی خوب بود. ما با کی‌روش دو بار به جام حهانی رفتیم و او پرستیژ فوتبال ایران را تغییر داد. برد و باخت همیشه در ورزش هست اما به شخصه معتقدم در تیم ملی خرج کردن و رسیدگی درست، اهمیت بسیار بالایی دارد. همیشه می‌بینیم تبلیغ می‌کنند ستاره فلان را شماره‌گیری کنید، همراه اول و ایرانسل به تیم ملی کمک می‌کنند. آنقدر سرمایه داریم که نیازی به این کدها برای کمک به تیم ملی نیست. ما درون گود نیستیم که بخواهیم تصمیم بگیریم ولی ببینیم تیم ملی با چه کشورهایی بازی دوستانه داشته. مگر ما همین قطر را دو بر یک نبرده بودیم؟ برای اینکه تیم محکم و قوی داشته باشیم، نیاز به یک پیشینه خوب است. بعد از جام جهانی چه بازی‌های دوستانه‌ای داشتیم؟ هرچقدر خرج کنی به همان اندازه نتیجه می‌گیری.

 

منظور شما این است که باید بیشتر برای فوتبال هزینه شود؟

من می‌گویم ورزشکاران باید حرفه‌ای‌تر بار بیایند. از لحاظ روحی و روانی آنقدر باید روی‌شان کار شود که وقتی به نقطه آسایش رسیدند فکر نکنند همه چیز تمام شده. از بدنسازی بگیر تا مربیگری و آنالیزور همه دست به دست همه می‌دهند تا یک تیم نتیجه بگیرد. اینکه مربی با مردم درگیر شود و مردم با مربی جواب نمی‌دهد. فرق قطر این است که آنها یک مربی حرفه‌ای آوردند و 10 سال کار را دستش دادند. این قهرمانی هم حاصل آن 10 سال است. ببینید قطر چقدر در فوتبال هزینه کرد. یک شرکت هواپیمایی این کشور چند تیم را در اروپا ساپورت می‌کند؟

 

اما بسیاری از ورزشکاران غیرفوتبالی از همین اندازه هزینه برای فوتبال هم شاکی هستند.

ورزش ما از پای‌بست ویران است و زمان زیادی می‌خواهد تا درست شود. وقتی رشته‌های پایه یعنی دوومیدانی، شنا و ژیمناستیک خراب باشد رشته اصلی که فوتبال باشد را هم نداری. کشوری مثل آلمان که سرآمد فوتبال است در تمام رشته‌های اصلی حرف برای گفتن دارد. آن وقت کسانی را که در رشته‌های پایه استعداد دارند، به رشته‌های دیگر جذب می‌کنند. آن وقت مثلا من یک زمانی 20 سال عضو تیم ملی بودم و قهرمان آسیا شدم اما هنوز بیمه ندارم که اگر روزی در محیط ورزش فلج شدم، بتوانم یک زندگی آرام داشته باشم. ورزش ما اصلا قهرمانی و پهلوانی نیست. پهلوانی که نان نداشته باشد چطور می‌خواهد پهلوان شود؟!

 

البته فوتبال در هیچ کجای دنیا با رشته دیگری قابل مقایسه نیست.

سیاست و حساسیتی که در فوتبال وجود دارد هیچ رشته ورزشی دیگری ندارد. اما هزینه‌ها باید حرفه‌ای باشد. قدیمی‌ها می‌گویند انقدر تومان برای فوتبال هزینه شده اما ببینید کشورهای دیگر هم چقدر هزینه می‌کنند. کشورهای حاشیه خلیج فارس گران‌ترین مربی‌ها را آورده‌اند. کی‌روش پول گرفته درست، اما مربی‌های قطر و ژاپن هم پول گرفته‌اند. اگر یک سرپرست و فدراسیون محکم و قوی داشته باشیم، چنین اتفاقاتی نمی‌افتد. ما به حرفه‌ای نبودن خودمان باختیم.

 

این هزینه‌ها حتی صدای بهداد سلیمی را هم درآورد و آنقدر تند انتقاد کرد که استوری‌اش را پاک کرد.

ببینید، هر رشته‌ای را در دنیا بخواهیم با فوتبال مقایسه کنیم، همه سمت فوتبال می‌روند. مثلا ورزشکاری در رشته‌ای جز فوتبال در سال در یک تورنمنت بسیار مهم شرکت می‌کند و همه هم او را می‌بینند و تمام. اما فوتبالیستی مثل لیونل مسی که در هفته دو مسابقه دارد در تمام دنیا دیده می‌شود. از ایران گرفته تا کشورهای دیگر او را دنبال می‌کنند. پس فوتبال باید یک فرقی با رشته‌های دیگر داشته باشد.

 

دوست‌تان مهدی طارمی هم با کارت زردی که گرفت، از نیمه‌نهایی محروم شد.

طارمی ورزشکار خوبی است و از جان مایه می‌گذارد. او از بوشهر به تهران آمد و ورزشکار بزرگی شد. او زمانی در پرسپولیس بود و دو بار آقای گل شد پس نمی‌توانیم بگوییم بد است. بازی هم یعنی اتفاق، یعنی مهارت. هر اتفاقی احتمال دارد در زمین مسابقه بیفتد. یک بار دروازه خالی گل نمی‌شود یک بار در شرایط سخت پنج نفر را دریبل می‌کنی و گل می‌زنی. ورزشکاری هم که در چشم است، اشتباهش بیشتر دیده می‌شود. همه هم که دنبال پیدا کردن اشتباه فردی هستند. مگر بیرانوند چند تا پنالتی حساس نگرفته بود؟ اما او پنالتی ژاپن را مهار نکرد، حالا باید بگویم او دروازه‌بان خوبی نیست؟ بیرانوند جایی که باید خودش را ثابت کرده.

 

سیدجلالی حسینی هم که با شما تمرین می‌کند.

بله سیدجلال چند وقتی است تمریناتش را با من شروع کرده. او واقعا عالی است. هم ورزشکار متعصبی است و هم زندگی منظم و ورزشی حرفه‌ای دارد. من اگر مربی تیم ملی بودم دوست داشتم حتما سیدجلال حسینی و شجاع خلیل‌زاده در تیمم باشند. ما فوتبالیست‌های خوبی داریم که در لیگ‌مان می‌درخشند. درباره لژیونرها هم ما زمانی علی دایی و مهدی مهدوی‌کیا را داشتیم که در بایرن‌مونیخ و هامبورگ بازی می‌کردند. آیا الان کسی را داریم که در تیم‌های طرح اروپا باشند؟ پس نگوییم این تیم از خیلی از تیم‌های ادوار قبل بهتر است. اگر کی‌روش بالای سر تیم زمان دایی بود، الان آن تیم بالای سر تیم فعلی بود.

 

شما در پستی هم به جای خالی سیدجلال در جام ملت‌ها اشاره کردید.

من واقعا مطمئن بودم اگر سیدجلال یا شجاع در تیم بودند، گل اول را از ژاپن نمی‌خوردیم. اینجا فرق حرفه‌ای بودن مشخص می‌شود. ما توپی که اوت نشده را ول کردیم و به داور اعتراض می‌کنیم اما حرفه‌ای‌ها دنبال توپ می‌روند.

 

دوومیدانی هم که همیشه موضوع صحبت با شما هست. به خصوص که اخیرا تیمور غیاثی هم در صحبت‌هایش به شما و همسرتان اشاره کرده.

بله من شنیدم آقای غیاثی گفته‌اند من 30 میلیون در ماه درآمد دارم. اصلا من یک میلیارد پول در می‌آورم. من یک زمانی به عشق خودم و مردم دوومیدانی‌ کار می‌کردم و مدال گرفتم. همسرم هم مسلمان شد و به تیم ملی آمد. آن زمان یک دروغ رییس‌جمهور وقت گفت و یک دروغ خیلی از مسوولان دیگر و فقط از ما استفاده سیاسی کردند... می‌گفتند ما به رجبی خانه دادیم! هرکسی می‌خواهد خلافش را بگوید بیاید چون سند و مدرک دارم. همه فقط دروغ می‌گفتند و وعده می‌دادند. من موهایم را اینطوری کردم تا به تلویزیون نروم. از بچگی یاد گرفته‌ام روی پای خودم بایستم. پدرم هم جانباز است و اعتقادات خودمان را داریم. هرکسی با من ازدواج می‌کرد باید مسلمان می‌بود. من و همسرم این همه مدال گرفتیم. آیا الان دو تا آدم نرم که هیچ اعتراضی نکنند و با کم‌ترین گلایه فقط تمرین کنند، می‌توانند پیدا کنند؟! من هیچ چیز از دوومیدانی به دست نیاوردم. مربی شدم، مدرک گرفتم و حالا هم شاگرد ورزشکار خوب دارم و کار می‌کنم. من برای آقای غیاثی احترام قائلم چون ایشان روزی ورزشکار حرفه‌ای بوده اما به درد دوومیدانی نمی‌خورد. اگر به درد دوومیدانی می‌خورد تا الان دو تا ورزشکار مثل خودش ساخته بود. ایشان چه نفعی برای تیم ملی داشته یا کدام ورزشکار را ساخته؟ او فقط به سفر رفته، کیف کرده و پول گرفته. آقای غیاثی از زمان پهلوی بوده و خیر دوومیدانی را دیده. من اگر اندازه او از دوومیدانی خیر دیده بودم تا الان چهار نفر مثل خودم درست می‌کردم. اما الان اگر کسی را ببینیم استعداد دارد می‌گویم برود والیبال، بسکتبال یا رشته‌ای دیگر.

 

ایشان به پست همسرتان مبنی بر لزوم پوست‌اندازی از داخل فدراسیون هم واکنش نشان داده بود.

پوست‌اندازی باید از کسی که 50 سال است یک جا حضور دارد شروع شود یا کسی که 10 سال است آمده؟ حتما دوومیدانی یک چیزی دارد که اگر صد سال دیگر هم باشند در آن می‌مانند. اما متاسفانه دیدیم چقدر استعداد را سوزاندند.

 

نمونه‌اش هم احسان حدادی است که هنوز در بلاتکلیفی به سر می‌برد.

احسان حدادی یک ورزشکار حرفه‌ای است که باید همه جوره به او برسند. غیاثی و امثال او در مقایسه با احسان یک به صد هم نیستند. حتی مقابل احسان صفر هم نیست. احسان تنها دوومیدانی‌کاری است که مدال المپیک دارد و هرچه می‌خواهد باید در اختیارش بگذارند.

 

اما گویا فدراسیون خودش چنین اعتقادی ندارد که استارت برنامه‌هایش را نمی‌زند.

فدراسیون باید کار همه را راه بیندازد و به احسان به صورت ویژه برسد. همانطور که گفتم ورزش ما از پایه خراب است. اما تره فروشی چیست که بخواهی به فکر پوست‌اندازی‌اش باشی. وقتی نه برای ورزشکار ارزش قائل می‌شوند نه مربی، نه هزینه می‌کنند، برای اعزام به مسابقه باید التماس کنی دیگر چه شرایطی است که بخواهی برایش سینه بزنی... مگر من نمی‌توانستم در رشته خودم کار کنم اما برای هر اردو باید بدویی. حالا در آرامش با شاگردم کار می‌کنم و زندگی راحتی دارم.

 

اتفاقا آقای غیاثی گفته بود همسرتان را ایرانی نمی‌داند چون اگر ایرانی بود الان در دوومیدانی مربیگری می‌کرد.

چرا باید کمک کند؟ مگر وقتی که ورزشکار بود به او می‌رسیدند؟ من که مربی‌اش بودم را به المپیک نبردند. چند بار باید از یک نفر سیلی بخوری که بعد بگویی خداحافظ؟ هرچه عوض دارد گله ندارد. قبل از من هم استفاده ابزاری می‌شد اما دیگر این اجازه را نمی‌دهم. من هم روزی جایی باشم که شرایط مهیا باشد، می‌روم کار می‌کنم و دوومیدانی‌کار تحویل می‌دهم. مثل کی‌روش که به ایران آمد و فوتبال‌مان را متحول کرد.





توجه:کد امنیتی به حروف بزرگ و کوچک حساس نمی باشد.