b_Newsیکی از هزار اسپانسر فوتبال را به سمت ما سوق بدهند

سجاد گنج‌زاده: پاداش 10 هزار دلاری به فوتبالیست‌ها و تبدیل سکه ما به ریال توازن ندارد

تاریخ: 1397/11/16
زمان: 14: 38
نوع: گفتگو
سجاد گنج‌زاده کاراته‌کای ایران یکی از ورزشکاران غیرفوتبالی بود که به پاداش‌های فوتبالی‌ها اعتراض دارد.

نگار رشیدی/ در موجی که بعد از حذف تیم ملی فوتبال در جام ملت‌های آسیا توسط ورزشکاران غیرفوتبالی سمت فوتبالیست‌ها روانه شد، کاراته‌کاها نیز حضور داشتند. آنها با قیاس سه دوره قهرمانی متوالی‌شان در جهان با فوتبال که نتوانسته عنوانی را به دست بیاورد، اعتراض‌شان به شرایط نابرابر را نشان دادند. سجاد گنج‌زاده که به تازگی عنوان سوم کاراته‌وان پاریس را به دست آورده، درباره این اعتراض‌ها با «گل» صحبت کرد.

 

نخستین مسابقه سال 2019 برای شما با مدال برنز به پایان رسید. رقابت‌ها چطور بود؟

لیگ فرانسه واقعا سطح بالایی دارد. حتی می‌توان گفت از قهرمانی جهان هم سخت‌تر است چون هر کشور می‌تواند کسانی که رنکینگ زیر 100 دارند را به این رقابت‌ها بیاورد و در قهرمانی جهان فقط یک نفر حضور دارد. همه هم آمده بودند تا از این میدان امتیاز بگیرند و شانس‌شان را برای رسیدن به سهمیه المپیک امتحان کنند. من هم مسابقه خوبی داشتم و رفته رفته بهتر می‌شدم. اما مسابقه با حریف گرجستانی آنطور که فکر می‌کردم پیش نرفت و بازی را واگذار کردم. سر مسابقه برنز هم توانستم پیروز شوم و عنوان سومی را به دست بیاورم.

 

در سال مهم 2019 که دیگر نباید نگران لغو اعزام‌ها باشیم. فدراسیون برنامه‌ای به شما داده؟

چند باری که با آقای آشوری صحبت می‌کردیم خیلی قرص و محکم می‌گفتند به همه مسابقات اعزام خواهیم داشت. امیدوارم این اتفاق بیفتد و تمام سهمیه‌ها را بگیریم.

 

بعد از حذف تیم فوتبال، ورزشکاران غیرفوتبالی انتقادات خود را روانه فضای مجازی کردند که ملی‌پوشان کاراته هم بین این نفرات بودند.

بله البته من به خاطر درگیری که داشتم، آن استوری را منتشر نکردم. واقعیت این است که در تمام دنیا فوتبال طرفداران خودش را دارد. به همین خاطر هم رسانه‌ها و هم اسپانسرهای زیادی سمت فوتبال می‌روند. فوتبال در همه جای دنیا سطح متفاوتی نسبت به ورزش‌های دیگر دارد. حتی من از دوستانم در کشورهای دیگر هم پرسیدم همین نظر را دارند. اما در کشورهای دیگر بقیه ورزش‌ها نادیده گرفته نمی‌شوند! ما قهرمان جهان می‌شویم، وزیر سر تمرین وعده سکه به عنوان جایزه می‌دهد اما آخر هر سکه را یک میلیون و 850 هزار تومان حساب می‌کنند و به ما می‌دهند. از آن سمت وزیر قبل از جام جهانی سر تمرین فوتبال می‌رود و نفری 10 هزار دلار به آنها می‌دهد. این یعنی توازنی وجود ندارد. تیمی که بین 130 کشور قهرمان جهان شده و پرچم کشور را بین آنها بالا برده نادیده گرفته می‌شود و ورزشی که هیچ عنوانی ندارد، آنقدر دیده می‌شود. شما ببینید یک نفر در لیگ دسته یک فوتبال دو،سه سال بازی کند زندگی خودش و خانواده‌اش تا چند سال تامین می‌شود. او می‌تواند با درآمدی که به دست می‌آورد در هر کاری وارد شود و درآمدزایی کند. همانطور که در سطح شهر می‌بینیم که پر است از رستوران و ساختمان‌هایی که برای فوتبالیست‌ها است. برعکس آن هم بازیکنی هست که در رشته‌های دیگر چند سال است قهرمان آسیا و جهان است اما نه شغلی دارد و نه زندگی‌اش تامین است. فقط یک مدال دارد که گوشه خانه افتاده و دیده هم نمی‌شود.

 

با اتفاقات اخیر شکافی بین ورزشکاران تحت عنوان فوتبالی‌ها و غیرفوتبالی‌ها ایجاد شده است.

 ببینید، حتی رشته‌های غیرفوتبالی‌ها هم دنیای بزرگی دارند که رشته‌های متفاوتی در آن قرار دارند. مثلا ورزش‌های غیرفوتبالی هم به المپیکی و غیر المپیکی تقسیم شده‌اند. یا مثلا رشته‌ای مثل ما که تازه به المپیک ورود کرده ولی المپیکی دیده نمی‌شود و به اندازه المپیک امکانات برایش در نظر گرفته نشده. در همین غیرفوتبال رشته‌هایی هستند که چند ساختمان دارند و به برنامه‌های‌شان رسیدگی می‌کنند ولی مثلا ما از نظر سخت‌افزاری چیزی نداریم. سال‌ها مصاحبه کردیم و گفتیم به خانه کاراته نیاز داریم اما چه شد؟ در هر حال خوب است حداقل ورزشکاران می‌توانند در فضای مجازی صحبت کنند.

 

به نظرتان استوری عجیب بهداد سلیمی که واکنش‌ها به آن هنوز ادامه دارد، در شأن قهرمان المپیک بود؟

به نظر من یک الگو از نظر اخلاقی اولویت دارد تا مدال‌هایی که می‌گیرد. بنابراین هر حرفی را نباید به زبان آورد. این را هم بگویم که حداقل از طرف کاراته‌ای‌ها طاقت‌مان طاق شده است. ما سال 2014 در آلمان در فینال رقابت‌ها میزبان را شکست دادیم و برای نخستین بار در تاریخ کاراته قهرمان جهان شدیم اما اصلا دیده نشدیم. اما باز هم در سال 2016 رفتیم و قهرمانی‌مان را تکرار کردیم و دوباره دیده نشدیم. دیگر در سال 2018 در قهرمانی جهان هت‌تریک کردیم. فکر نمی‌کنم هیچ ورزشی داشته باشیم که سه بار متوالی قهرمان جهان شده باشد ولی باز هم دیده نشدیم. نه وزیر سر تمرین‌مان آمد و نه اتفاقی افتاد. اردوها هم به همان منوال ادامه پیدا کرد. انتظار داریم مسوولان ورزش این باور را داشته باشند که کاراته می‌تواند یکی از پایه‌های مدال‌آوری در المپیک باشد. ممکن است بگویند بودجه نداریم ولی وزارت ورزش می‌تواند یکی از هزار اسپانسری که در فوتبال است را به سمت ما سوق بدهد و بگوید ما می‌توانیم در المپیک مدال بگیریم.

 

الان وزارت ورزش متهم ردیف اول برای این شکافی که ایجاد شده، نام گرفته است.

وزارت ورش قانونی گذاشت که در هیات دولت هم تصویب شد و آن این بود که به قهرمانان شغل بدهند. من از شهریور سال گذشته با کلی دوندگی کارهایم را انجام دادم ولی هنوز با گذشت یک سال و نیم سر کار نرفتم. آن زمان گفتند از ماه دیگر سر کار هستی ولی چه شد؟ من متاهلم و اگر مدال نگیرم هشتم گروی نهم می‌شود. باید مدال بگیرم که با پاداش آخر سالی که ریاست جمهوری می‌دهد بتوانم زندگی‌ام را بچرخانم. تازه من این همه مدال دارم، ورزشکاری که فقط یک بار قهرمان آسیا شده باید چه کار کند؟ این اصلا چیز جالبی نیست. کسی که در حد مسابقات داخلی فوتبال حضور دارد با ورزشکاری که فراملی است و نه یک بار بلکه چندین بار افتخارآفرینی کرده چرا باید انقدر متفاوت باشند.





توجه:کد امنیتی به حروف بزرگ و کوچک حساس نمی باشد.