b_Newsنگاهی به واکنش قهرمان المپیک ریو پس از طلایی شدن در جام فجر

گله عجیب کیانوش از حصار خودخواسته تنهایی‌هایش!

تاریخ: 1397/12/15
زمان: 11: 27
نوع: گزارش
کیانوش رستمی که خودش مسیر تنها بودن را انتخاب کرده بود، حالا از این تنهایی گلایه دارد.

نگار رشیدی/ به نظر می‌رسد، دنیای پولاد سرد حسابی روحیات کیانوش رستمی را نیز سرد کرده است. وزنه‌برداری که پیش از مسابقات جهانی 2015 هیوستون همراه بهادر مولایی و حسین توکلی سرمربی وقت تیم، سرش را تراشید تا از این طریق حمایتش از کودکان سرطانی‌ را اعلام کند، آن زمان به اسوه مرام و پهلوانی تبدیل شد اما حالا اوضاع تغییر کرده... تغییراتی که نتیجه انتخاب مسیر خود کیانوش است.

کیانوش یعنی «بزرگی»؛ معنی که شاید تا قبل از المپیک ریو برازنده وزنه‌بردار پرانگیزه کشورمان بود. اما راهی که رستمی برای ایستادن روی سکوی قهرمانی ریو در پیش گرفت و تا الان هم ادامه دارد، چهره دیگری از او ترسیم کرده است.

 

رمزگشایی تنهایی‌های کیانوش

کیانوش رستمی بعد از قهرمانی در ریو در هر جا که فرصت و تریبونی نصیبش می‌شد از ناتوانی مربی‌های ایران حرف به میان آورد که شایستگی هدایت وزنه‌برداری چون او را ندارند. هر بار که رستمی خودش را بالا و مربی‌ها را پایین می‌آورد، تنها و تنهاتر می‌شد.

با این حال قهرمان ریو باز هم به کارش ادامه داد و بعد از گذراندن تقریبا دو سال ناموفق وزنش را تغییر داد تا به هدفش که کسب سومین مدال المپیک بود، برسد. او در این مدت نه با تیم در اردوی ملی تمرین کرد و در راستای آن ارتباطش با رسانه‌ها را نیز به حداقل رساند و بعضا حتی قطع کرد. داشتن مدیر برنامه برای یک ورزشکار کوچک‌ترین ایرادی ندارد اما وقتی مدیر برنامه نتواند تعامل درستی با رسانه‌ها داشته باشد حاصلی جز دوری مطبوعات از ورزشکار مورد نظر ندارد. وقتی کیانوش شخصا حاضر نمی‌شود پاسخگوی تلفنش باشد و تمام راه‌های ارتباطی به مدیر برنامه‌اش ختم می‌شود، طبیعی است که رسانه‌ها هم تمایلی به صحبت با او نداشته باشند.

تمام اینها در حالی است که رستمی خودش گزینه تنها بودن را انتخاب کرد و حالا که دوباره می‌خواهد به یک مدعی تبدیل شود، از اینکه تنهاست گلایه دارد! البته رستمی یک بار دیگر نیز از تنها بودنش ابراز نارضایتی کرد و آن زمانی بود که در مسابقات جهانی مصدوم شد و از اینکه کسی به دادش نرسید، صدای فریادش بلند شد.

 

رسانه‌ها بیایند

این بار اما گلایه او از رسانه‌هاست. رستمی پس از قهرمانی در مسابقات تایلند، در جام فجر هم قهرمان شد تا یک گام از فدراسیونی که به نظر می‌رسید دیگر خواهانش نیست، جلو باشد. کیانوش بعد از قهرمانی‌اش گفت:«من خیلی تنها هستم، خیلی تنهاتر از آن چیزی که شما فکر می‌کنید. از رسانه‌ها می‌خواهم دست یکدیگر را بگیریم، من کسی بودم که بدون مربی در المپیک طلا گرفتم. تمام مردم شاد شدند و لذت بردند. اولین مدال و طلای کاروان ایران بود، همه چشم‌انتظار مدال بودند. مردم ایران تا وقتی پشت هم نباشند، هر بلایی سرشان بیاید، حق‌شان است.»

اینکه رستمی حتی در گلایه‌ تنها ماندنش پای مردم ایران را به میان می‌کشد جای تامل دارد! مدت زیادی است که مردم در شرایط سخت اقتصادی روزگار می‌گذرانند و به نظر نمی‌رسد بیان این حرف‌ها از سوی کسی که برچسب قهرمان را روی خود دارد، مرهم خوبی برای تحمل این روزها باشد. شاید کیانوش رستمی فراموش کرده که بالاتر از مدال طلا، مردمداری و جا داشتن در دل مردم اهمیت دارد.

در هر حال رستمی وقتی خودش خواست تنها باشد، حالا باید تبعاتش را نیز بپذیرد. مثل روزهایی که در المپیک ریو مسابقه داشت و آنقدر در وارم‌آپ تنها بود که از برخی خبرنگاران می‌خواست برای دقایقی همراهی‌اش کنند. کیانوش آنقدر خواست تنها باشد که حتی سرمربی‌های تیم ملی هم درباره او صحبت نمی‌کردند و نمی‌کنند. پس حالا چطور می‌شود حق را به کیانوش داد که در کنج خلوت خود نشسته و به کسب مدال در توکیو فکر می‌کند.

 

پشت‌ پرده‌هایی که نمی‌دانیم

او بعد از جام فجر در بخش دیگری از صحبت‌هایش نیز عنوان داشت:«شما پشت پرده را نمی‌دانید. اتفاقات زیادی می‌افتد که دوست ندارم بیشتر توضیح دهم. هیچ‌کس دیگری را نخواهید دید که بدون مربی قهرمان المپیک شود. از مرادی درخواست دارم تا المپیک ۲۰۲۰ از من حمایت کند. دوست ندارم وقتی از مسابقات برمی‌گردم به من بی‌توجهی شود. زمانی که از تایلند برگشتم، تا امروز هیچ کسی از فدراسیون با من تماس نگرفته است. من انفرادی تمرین می‌کنم و هیچ کس از من سوال نمی‌کند که نیازی به چیزی دارم یا نه، فقط و فقط تنها تمرین می‌کنم. به یکی از دوستانم گفتم مانند انسان‌های 500 سال پیش زندگی می‌کنم، فشار روحی زیادی روی من است. وقتی بین مردم می‌روم، استرس می‌گیرم.»

شاید بد نباشد کیانوش این موضوع را درک کند که وزنه‌برداری نفرات دیگری هم به جز او دارد. نفراتی که برنامه‌های فدراسیون و کادر فنی را اجرا می‌کنند و هر روز برای مدال‌آوری ناز نمی‌کنند. این درست که فدراسیون موظف بوده جویای حال نماینده‌اش بعد از رقابت‌های تایلند شود اما کیانوش هم بهتر است به این فکر کند که وقتی او اعتباری برای اردوی تیم ملی و سرمربی آن قائل نمی‌شود و دنبال برنامه تمرینی خودش است، طبیعی است که فدراسیون‌نشین‌ها کم کم از او فاصله بگیرند!

 

کمی تغییر لازم است

در هر حال کیانوش رستمی که در تایلند موفق به شکستن رکورد سهراب مرادی نشد، در جام فجر در غیاب رقیب مصدومش در دسته 96 کیلوگرم، روی تخته رفت و سه طلای یک‌ضرب، دو ضرب و مجموع را به گردن انداخت. او برای کسب این مدال‌ها پاداش 6 هزار دلاری را نیز از آن خود کرد تا حداقل در میان گلایه‌هایش از حمایت نشدن مالی، پولی به جیب بزند. هرچند او معتقد است به خاطر اینکه واقعیت‌ها را می‌گوید شامل هزینه‌های فدراسیون و کمیته ملی المپیک نمی‌شود:«هیچ پولی از کسی نگرفته‌ام. نمی‌دانم چه کسی باید از من حمایت کند. فدراسیون به کمیته و کمیته به فدراسیون پاس می‌دهد. برای من زشت است، مگر من گدا هستم؟ قهرمان این المپیک هستم. باعث تاسف است که نمی‌دانند باید از قهرمان‌شان حمایت کنند. افرادی که یک مدال المپیک دارند صد برابر من جلوتر هستند، اما من چون واقعیات را می‌گویم شرایطم اینطور است.»

در پایان باید گفت بعد از مصدومیت سهراب و احتمال نرسیدن او به المپیک، فرصت بزرگی برای کیانوش پیش آمده که خود را در کاروان ایران ببیند و شاید او با کمی تغییر رویه بتواند مسیر هموارتری را برای خود تا ژاپن ایجاد کند و از حصاری که خودش دور خودش کشیده خلاص شود!





توجه:کد امنیتی به حروف بزرگ و کوچک حساس نمی باشد.