b_Newsبهرام رادان در حد هادی ساعی نه اما اصولی ضربه می زد و زود امیدوارم کرد/ صدرعاملی نمی‌دانست «سونامی» لقب فرزان است!

کوروش رجلی: خیلی وقت‌ها می‌خواستند برای رادان و صدیقیان بدل بگذارند اما نگذاشتم

b_News آوردن تکواندوکار حرفه ای برای فیلم ریسک بود/ترجیح دادم گوشه‌نشین باشم/در تکواندو هیچ کس جایش امن نیست
تاریخ: 1397/12/19
زمان: 12: 24
نوع: گفتگو
کوروش رجلی قهرمان سابق تیم ملی تکواندو با حضور در فیلم سونامی به آموزش دو ستاره سینمای ایران پرداخت.

نگار رشیدی/ قهرمان و مدال‌آور سال‌های نه‌چندان دور تکواندو، از وقتی تصمیم به خداحافظی گرفت، مثل سابق حتی یک روزش را هم بدون تکواندو نگذراند. کوروش رجلی قهرمان و نایب قهرمان جهان که مدال‌های پرشماری را به گردن انداخت، چند سالی می‌شود در مجموعه ورزشی‌اش مشغول بازیکن‌سازی است. شاگردان رجلی را اما تنها تکواندوکاران تشکیل نمی‌دهند، او با حضور در فیلم سینمایی «سونامی» به کارگردانی میلاد صدرعاملی دو ستاره سینما را نیز آموزش داد تا یک تجربه متفاوت به دست بیاورد. گفتگوی رجلی با «گل» را بخوانید.

 

کوروش رجلی این روزها مشغول چه کاری است؟

راستش از وقتی چشم باز کردیم خودمان را در تکواندو دیدیم. من یک مجموعه ورزشی دارم و آنجا مشغول مربیگری هستم. همچنین تولید تجهیزات و لوازم ورزشی تکواندو را نیز دارم.

 

برخلاف بسیاری از تکواندوکاران حضور کمرنگی در رسانه‌ها دارید.

از سال 70 که من تکواندو را شروع کردم، حتی یک روز زندگی‌ام هم نبوده که به تکواندو ربطی نداشته باشد. من همه چیزم تکواندو است، خانه‌ام، زندگی‌ام، شغلم و ... اما اصلا دوست نداشتم در حاشیه باشم. با توجه به مدال‌هایی که داشتم، شاید باید اوضاع متفاوت بود ولی گوشه‌نشینی را دوست داشتم. در زمینه خدمت به تکواندو چه در دوره قهرمانی و چه مربیگری همیشه تلاش کردم. در این زمینه‌ها در چشم بودم اما در حاشیه‌ها نه.

 

شما جزو معدود کسانی هستید که دنبال مربیگری در تیم ملی یا پستی در فدراسیون نبوده‌اید. به کار در سطح ملی فکر کرده‌اید؟

شاید گفتن این جمله سنگین باشد. من مربیگری را خیلی دوست دارم و حتی به مربیگری ملی در آینده هم علاقه دارم. اما بیشتر دوست دارم مربی‌ای باشم که بازیکن‌سازی می‌کند نه اینکه با بازیکن اسم خودم را مطرح کنم. اگر خدا می‌خواست در تکواندو بیشتر به من بدهد، موقع مدال گرفتن می‌داد. امروز برای مربیگری تیم ملی آنقدر خودم را پخته نمی‌بینم ولی برایش برنامه دارم و نگاهم به آینده است.

 

وضعیت فعلی تکواندو را چطور می‌بینید؟ تیمی که سال سختی را با انتظارات بالا پیش رو دارد.  

اینکه انتظارات از تکواندو بالاست، طبیعی و به حق است. مردم و تکواندوکاران به خصوص ما که برای نسل قبل هستیم، اگر انتظار داریم که سکوی قهرمانی زیر پای بچه‌ها باشد، به خاطر این است که حتی اگر به سال‌های دور برگردیم تکواندو همیشه می‌درخشیده و مدال می‌گرفته. جامعه بزرگی چشمش به مدال تکواندو است. در سال‌های پیش افرادی مثل هادی ساعی، یوسف کرمی و محمد باقری‌معتمد زندگی‌شان تحت‌الشعاع تکواندو قرار گرفت. حالا هم این نیست که بگوییم بچه‌ها کار آسانی دارند و کم‌کاری می‌کنند. سال خیلی سختی پیش روی تکواندو است.تنها کار ما حمایت از تیم ملی است چون چیزی برای قهرمانی در جهان کم ندارند. مگر اینکه اتفاقات حاشیه‌ای بیفتد که اصلا دوست نداریم. قهرمانی جهان از نظر من عیار المپیک است.

 

شما به جز باشگاه، با حضور در فیلم «سونامی» شاگردان سلبریتی هم داشتید. از تجربه کار با بهرام رادان و مهرداد صدیقیان بگویید.

(خنده) حضور در این فیلم تجربه خیلی خوب و بزرگی برای من بود و همچنین برای جامعه تکواندو می‌تواند باشد. ما فیلم ورزشی خیلی کم داریم ولی در عین حال انتظارات از این فیلم‌ها خیلی بالاست. فیلم با تعدادی هنرمند ساخته می‌شود که در حوزه خودشان حرفه‌ای هستند اما برخی توقعات بی‌جا باعث نقدهایی می‌شود که چندان منصفانه نیست. اینکه ما بگوییم یک هنرمند سینمایی یک تکواندوکار حرفه‌ای بشود، نمی‌شود. آنها به بهترین شکل کارشان را انجام دادند و با توجه به بدن دردها و برخی مسایل که پیش می‌آمد، کم‌کاری نمی‌کردند. آنها از صفر تا رشدشان خیلی عالی بودند. از دید ورزش حرفه‌ای یکسری ضعف‌ها وجود دارد اما من در جشنواره هم گفتم از کسی که در تمام عمرش یک ضربه آب‌چاگی نزده‌نمی‌شود انتظار داشت حالا آن را حرفه‌ای بزند.

 

درباره رادان شنیده شده ضربه‌های پایش مثل هادی ساعی بوده!

(خنده) در حد هادی ساعی که نمی‌شود گفت. فیلمنامه درباره ورزش حرفه‌ای و مشکلات ورزشکاران است و به همین خاطر نقش‌ها طوری بود که نیاز داشتیم سرحا‌ل‌تر و جوان‌تر باشند. من چون از نزدیک با رادان و صدیقیان آشنا نبودم نمی‌دانستم می‌شود کاری کرد یا نه اما بعد از دو،سه جلسه تمرین امیدوارتر شدم. خیلی وقت‌ها صحبت می‌شد که بدل بگذارم اما من به آنها می‌گفتم که می‌توانید خودتان انجام‌شان بدهید. در کل بچه‌ها ضربه اصولی را یاد گرفته‌اند ولی اینکه در حد ساعی باشد کمی زیاد است (خنده).

 

اصلا چطور شد وارد این پروژه شدید؟

آخرهای سال 96 بود که درباره همکاری با من صحبت شد. به واسطه تجهیزات لوازم ورزشی با من آشنا شدند و آقای صدرعاملی در بحث فنی درخواست همکاری دارد. من هم با هماهنگی فدراسیون تمرین با بهرام رادان و مهرداد صدیقیان را شروع کردم.

 

داستان فیلم چیست؟

ما در اردوها چالش‌هایی داریم که خیلی‌ها از آنها خبر ندارند. به همین خاطر اینجا هم باید نقد منصفانه را در نظر گرفت. خیلی‌ها پشت تلویزیون نشسته‌اند و می‌بینند که ساعی طلا گرفت یا رجلی باخت. اما آنها پشت صحنه و اتفاقاتش را نمی‌بینند. منِ ورزشکار مشکلات زیادی می‌توانم داشته باشم. مثلا گاهی در اردو دو روز قبل از انتخابی مریض می‌شوی. انتخابی که سال‌ها برایش زحمت کشیدی و همه زندگی‌ات به آن بستگی دارد ولی هیچ‌کس آن را نمی‌بیند. میلاد صدرعاملی هم چهار،پنج سال زحمت کشید و در اردوها حضور داشت. هرچند خیلی چیزها را نمی‌شود نشان داد. یک بخشی هم به مسایل سیاسی و بحث رژیم اشغالگر مربوط می‌شد. در کل کسی که دردکشیده ورزش باشد، فیلم را می‌فهمد.

 

کار با میلاد صدرعاملی چطور بود؟

من و او از نظر سنی خیلی به هم نزدیک بودیم. من تا حالا کار سینمایی نکرده بودم ولی گاهی شخصا دخالت می‌کردم و او با آغوش باز می‌پذیرفت. او کارش را خیلی حرفه‌ای انجام داد و امیدوارم نقدها منصفانه باشد.

 

فرزان عاشورزاده یکی از کسانی بود که به این فیلم و بیشتر به نام آن انتقاد داشت.

فرزان جزو سرمایه‌های کشور است و من همیشه او را دوست دارم. او ورزشکار بااخلاقی است. درباره لقب او که سونامی است من همان اول به عوامل فیلم گفتم اما جالب است که صدرعاملی نمی‌دانست این لقب برای فرزان است. اما من می‌گویم بیاییم نیمه پر لیوان را ببینیم. «سونامی» فیلمی است که درباره تکواندو است. این حق طبیعی فرزان است که از لقبش دفاع کند ولی فیلمنامه این فیلم و نامش از چهار،پنج سال پیش و زمانی که این لقب به فرزان داده نشده بود، مشخص بود. من از لقب فرزان دفاع کردم ولی گفتند فیلمنامه درباره موضوع دیگری است.

 

او همچنین انتقاد داشت که می‌شد در فیلم از تکواندوکاران هم استفاده کرد.

بله این کار را هم می‌شد انجام داد. اما اگر ما از تیم ملی چهار تا ورزشکار می‌آوردیم، آیا آنها می‌توانستند از 7 صبح تا 10 شب سر فیلمبرداری باشند و بارها گرم کنند؟! بزرگ‌ترین ریسک این کار مصدومیت تکواندوکار ملی‌پوش بود. آیا اصلا سرمربی تیم ملی اجازه این کار را به شاگردانش می‌داد؟ من خودم این فضا را حرفه‌ای ندیدم. هرچند چند تکواندوکاری که در فیلم بودند مثل میثم ابراهیمی و مهرداد نورمحمدی هم حرفه‌ای بودند.

 

پیشنهاد جدیدی برای کار ندارید؟

فعلا که نه... در حال حاضر برای بچه‌ها در مسابقات جهانی آرزوی موفقیت می‌کنمو. همه کسانی که به هر نحوی درگیر تکواندو هستند، چشم‌شان به مدال این بچه‌هاست و آنها باید بدانند دعای 80 میلیون نفر پشت سرشان است.

 

هادی ساعی هم به جرگه بازیگری پیوست. شما نمی‌خواهید راهش را ادامه بدهید؟

هادی ساعی یک برند است. اما اگر از پایین هم نگاه کنی کسی که حکم مبتدی و کمربند زرد دارد را هم نمی‌شود از تکواندو جدایش کنی. ما به هر نحوی به تکواندو خدمت می‌کنیم. حضور هادی ساعی در سینما با توجه به اینکه آنجا هم نقدهایی هست باعث دیده شدن تکواندو می‌شود. فکر می‌کنم یک فیلم دیگر هم درباره تکواندو ساخته شده. دیده شدن تکواندو آرزوی ماست و اگر فرصتی پیش بیاید فکر می‌کنم حتما انجامش بدهم.

 

بعد از ریو خیلی‌ها معتقد بودند فرزان عاشورزاده در اوج جوانی تمام شده و باید خداحافظی کند. او حالا بار دیگر خودش را ثابت کرده. شما جای او بودید بعد از المپیک خداحافظی می‌کردید؟

به هیچ‌ عنوان. فرزان سرمایه ملی است و باید دید او در این راه چقدر غصه خورده، چقدر مربی برایش زحمت و خودش سختی کشیده. من خودم سه بار در اردوهای المپیک بودم و می‌دانم چه خبر است. المپیک رویداد بسیار بزرگی است و برخلاف میدان‌های دیگر تمام فشارها در المپیک مستقیم روی بازیکن است. فرزان المپین است و خیلی باتجربه است. او باز هم می‌تواند قهرمان جهان شود و فقط باید مشکل را پیدا و آن را رفع کنیم. 25 تا 30 سالگی بهترین سال‌های مدال‌آوری است و باید هوای فرزان را داشت. اما در تکواندو آنقدر ترافیک بازیکن خوب زیاد است که هیچ‌کس حاشیه امنیت ندارد.