b_Newsهدف‌مان بزرگ‌تر از لحظه تحویل سال است/ اگر مسوولان مدال می‌خواهند، باید حمایت‌مان کنند

محمد رهبری: نه خودمان نه فدراسیون انتظار مدال نداشتیم

b_News کم‌ترین توقع ورزشکاران گرفتن پاداش‌شان است/ همانطور که ایتالیا و روسیه را بردیم، کره را هم می‌بریم
تاریخ: 1397/12/21
زمان: 13: 46
نوع: گفتگو
بالاخره پس از گذشت مدتی نسبتا طولانی، تیم ملی سابر کشورمان یک مدال ارزشمند گرفت تا نشان بدهد روزهایی که بعد از بازی‌های آسیایی برای‌شان بدون مدال می‌گذشت، به پایان رسیده است.

نگار رشیدی/ بالاخره پس از گذشت مدتی نسبتا طولانی، تیم ملی سابر کشورمان یک مدال ارزشمند گرفت تا نشان بدهد روزهایی که بعد از بازی‌های آسیایی برای‌شان بدون مدال می‌گذشت، به پایان رسیده است.

شاگردان پیمان فخری بعد از نایب‌قهرمانی در بازی‌های آسیایی، پای‌شان روی سکو نرفته بود اما درنهایت در ایتالیا با شکست دادن میزبان آن هم در رقابتی نزدیک و نفس‌گیر، فینالیست شدند تا بار دیگر به رقیب همیشگی و آسیایی خود یعنی کره بخورند. این دیدار در نهایت به سود تیم اول آسیا تمام شد تا نقره جام جهانی به گردن سابریست‌های کشورمان برود. محمد رهبری پس از این نایب‌قهرمانی با «گل» گفتگو کرد و از تلاش میزبان و استفاده از هر ابزاری برای پیروزی برابر ایران صحبت کرد که البته راه به جایی نبرد.

 

با یک مدال ارزشمند تیم ملی سابر از زیر فشار خارج شد. مسابقات چطور بود؟

درست است، ما در چند مسابقه نتایج خوبی نمی‌گرفتیم اما دلیل اصلی‌اش این بود که ما در دوران بدنسازی بودیم. ما می‌دانستیم این دوره به زودی تمام می‌شود. تمام هدف‌مان هم این بود که هرچه زودتر این روزها را پشت سر بگذاریم. جا دارد از مربی بدنسازمان تشکر کنم که واقعا برای ما سنگ‌تمام گذاشت. در این مسابقات از لحاظ بدنی یک سر و گردن از رقابت‌های قبلی بالاتر و آماده‌تر بودیم. آقای فخری هم که تمام زحمات را کشیدند و می‌شود گفت این مدال مختص ایشان است. بعد از چند مسابقه توانستیم یک مدال خوب بگیریم و سال 97 را با مدال پشت سر بگذاریم. نه خودمان و نه فدراسیون انتظار مدال نداشتیم، چون هدف ما المپیک است و این مسابقات بیشتر از هر چیز این جنبه را برای‌مان دارد که بتوانیم خودمان را به آمادگی صددرصد برسانیم. سال سنگینی را در پیش داریم و باید همه تلاش‌مان را بکنیم و با آماده نگه داشتن بدن‌های‌مان ابتدا یک سهمیه خوب بگیریم و بعد از آن مدال خوب در المپیک به دست بیاوریم.

 

پیروزی شما برابر ایتالیای میزبان بسیار جالب توجه بود.

ایتالیا می‌خواست از شرایط میزبانی استفاده کند. تماشاچی‌ها تاثیر زیادی روی داور گذاشتند ولی ما از ابتدای بازی جلو بودیم و توانستیم این شرایط را تا آخر مسابقه نگه داریم و هیچ امتیازی را راحت از دست ندادیم. ایتالیا واقعا مقابل ما تسلیم شده بود و حرفی برای گفتن نداشت. تمام زورشان را زدند، از داوری و میزبانی استفاده کردند ولی آنقدر انگیزه برد داشتیم که هیچ چیز جلودارمان نبود.

 

فینال هم که بار دیگر با کره برگزار شد.

خودتان می‌دانید کره همیشه قهرمان جهان و المپیک بوده و در تمام مسابقات یک پای فینال است. کره یک سر و گردن از تمام دنیا بالاتر است ولی ما داریم رقابت را با آنها خیلی نزدیک می‌کنیم و سعی داریم به کره برسیم. مطمئن باشید خیلی زود به آنها می‌رسیم. همانطور که ایتالیا، روسیه و مجارستان را پشت سر گذاشتیم، مطمئن باشید با این روند خوب و رو به رشدی که در پیش گرفتیم، نتایج خیلی خوبی در آینده می‌گیریم.

 

هدف سابر کسب سهمیه کامل المپیک است. در این نقطه چقدر با این هدف فاصله داریم؟

سهمیه‌ها در رشته ما به این شکل است که هشت تیم برتر جهان به سهمیه می‌رسند. یعنی چهار تیم اول جهان و تیم‌های اول قاره‌ها. در حال حاضر ما تیم چهارم جهان هستیم و در بدترین حالت اگر تیم پنجم یا ششم رنکینگ هم باشیم، به صورت مستقیم مجوز حضور تیمی در المپیک را می‌گیریم. ما خیلی جلو هستیم و از شانس زیادی برخوردار هستیم. می‌شود گفت جزو تیم‌هایی هستیم که باید برنامه‌ریزی خوبی برای المپیک داشته باشیم.

 

پس می‌شود گفت الان المپیکی هستیم و فقط باید حفظش کنیم.

بله می‌توان اینطور گفت. الان امتیاز و رنکینگ خیلی خوبی داریم و باید آن را حفظ کنیم. ان‌شاءا... تا یک سال دیگر مطمئنا سهمیه تیمی را می‌گیریم.

 

تیم نایب‌قهرمان جهان شد اما در بخش انفرادی چرا هنوز نتایج مد نظر به دست نیامده است؟

نمی‌شود گفت بچه‌ها ضعیف بودند چون همه با اختلاف خیلی نزدیک بازی را واگذار کردند. همه ما 15-14 یا 15-13 بازی را واگذار می‌کردیم و می‌شود گفت بدشانسی آوردیم.

 

شما مثل رشته‌های دیگر راه سختی تا المپیک دارید. با توجه به مشکلات اقتصادی که در ورزش سایه انداخته، نگران طی کردن این مسیر نیستید؟

تا به حال به این فکر نکرده بودم که چه اتفاقی ممکن است در آینده بیفتد ولی ما تمام سعی و تلاش‌مان را می‌کنیم تا بتوانیم در المپیک نتیجه قابل قبولی بگیریم. اگر مسوولان می‌خواهند و فکر می‌کنند به مدال نیاز دارند، به هر صورتی که هست یک مقدار باید حمایت کنند. درست است که شرایط اقتصادی بد است اما اگر حمایت نشویم دلسرد می‌شویم و نمی‌توانیم نتایج قابل قبولی بگیریم. تیم‌هایی که ما باید با آنها بازی کنیم از سرتاسر جهان هستند که در تمام طول سال تلاش می‌کنند و همیشه بهترین کمپ‌های برون مرزی را دارند. ولی اگر برای ما شرایط به این شکل پیش برود، نمی‌توانیم نتیجه قابل قبولی بگیریم.

 

6 ماه از بازی‌های آسیایی می‌گذرد و هنوز خبری از پاداش مدالی که با زحمت گرفتید، نیست.

ما خیلی منتظر این جوایز هستیم اما متاسفانه هر روز یک خبر جدید می‌شنویم که یا جایزه را نمی‌دهند یا دیر می‌دهند یا پاداش‌ها کم شده و ... ورزشکارها چهار سال برای چنین تورنمنتی زحمت می‌کشند و حداقل انتظارشان این است که پاداش مدال‌های‌شان را بگیرند. ما حقوق خوبی نمی‌گیریم ولی کم‌ترین توقع این است که به قولی که می‌دهند عمل کنند. اگر واقعا امکانش هست زودتر پاداش‌ها را بدهند چون ورزشکاران غیرفوتبالی منبع درآمد دیگری ندارند و فقط به مسابقه می‌روند تا مدال بگیرند و به دنبال آن جوایز مدال‌شان را بگیرند. این حداقل انتظاری است که یک ورزشکار می‌تواند از وزارت ورزش داشته باشد. هرچه این پاداش‌ها را زودتر بدهند، برای ورزشکاران دلخوشی و انگیزه بیشتری ایجاد می‌شود.

 

لحظه سال تحویل و روز عید هم که در مسابقه هستید.

بله همینطور است. اما دیگر به این شرایط عادت کرده‌ایم. چند سالی می‌شود که عید را کنار خانواده نیستیم. هدف ما بزرگ‌تر از لحظه تحویل سال است. به خاطر هدف‌مان از خیلی چیزها گذشته‌ایم که یک نمونه‌اش همین مورد است.