خدا رحم کرد، شما هم رحم کنید!

تاریخ: 1396/01/16
زمان: 12: 14
نوع: یادداشت
بهروز رسایلی

تیم ملی فوتبال ایران روز هشتم فروردین‌ماه پیروزی با ارزشی را در مصاف با تیم ملی چین به دست آورد که می‌تواند صعود یوزها به جام‌جهانی روسیه را تا حد زیادی تضمین کند. نکته ویژه این بازی اما استقبال چشمگیر، کم‌نظیر و تاریخی مردم از آن بود. روزهای قبل از بازی همه روی این مساله تاکید داشتند که ورزشگاه باید پر شود. با این وجود برخی عقیده داشتند شاید تعطیلات نوروزی، خلوتی تهران و عادی نبودن شرایط مردم مانع از این اتفاق شود. بحث‌ها در این مورد حسابی داغ بود؛ تا جایی که خبر رایگان بودن تماشای مسابقه چند بار تایید و تکذیب شد. در نهایت نیز اتخاذ تصمیم نهایی بر عهده شورای تامین قرار گرفت که این شورا هم با رایگان بودن مسابقه موافقت کرد. نتیجه این فعل و انفعالات اما همه را شوکه کرد. حضور حیرت‌انگیز مردم در ورزشگاه ابتدا مایه شادی شد، اما دقایقی بعد همه نگران شدند. حضور تماشاگران در تمامی فضاهای ورزشگاه از جمله راه‌پله‌ها، روی دکل‌ها و لبه‌های طبقه دوم واقعا خطرناک بود. آن روز خوشبختانه اتفاق بدی رخ نداد، اما با گذشت یک هفته از آن مسابقه، دیروز مدیر کل ورزشگاه آزادی به انتقاد شدید از رایگان شدن این مسابقه پرداخت و مدعی شد خدا به ما رحم کرده که حادثه‌ای پیش نیامده است!
بدون تردید همه ما باید شکرگذار خداوند بزرگ باشیم که آن مسابقه از جهات مختلف به خوبی و خوشی به پایان رسید، اما سوال این است که چرا مدیران محترم خودشان به مردم «رحم» نمی‌کنند و با اندکی تدبیر و دوراندیشی جلوی خطر را نمی‌گیرند؟ روزگاری که اصلا هم دور نیست، همین ورزشگاه آزادی در همین مسابقات مقدماتی جام‌جهانی هفت عاشق بی‌گناه را از مردم ایران قربانی گرفت، اما ما هنوز از آن ماجرا درس نگرفته‌ایم. آن سال هم حساسیت مسابقه باعث تبلیغات مضاعف تلویزیون برای کشاندن مردم به استادیوم شد و البته بلیت رایگان هم به این ماجرا کمک کرد. در نهایت شلوغی بیش از حد و البته برخی ناهماهنگی‌ها در خروج تماشاگران به آن فاجعه تاریخی منجر شد و کام ملت را در روزهای شاد سال نو تلخ کرد. واقعا چند ایران و ژاپن دیگر لازم است که آقایان حواس‌شان را کمی بیشتر جمع کنند؟
عادل فردوسی‌پور که مثل همیشه در آخرین دقایق و به سختی خودش را به ورزشگاه آزادی رسانده بود، در اولین دقایق گزارش بازی ایران و چین مدعی شد چیزی حدود 30هزار نفر دست خالی از پشت درهای بسته استادیوم به خانه برگشته‌اند؛ سوال این است که چه می‌شد اگر این رقم به جای 30هزار، به 50یا 60هزار نفر تبدیل می‌شد؟ چه می‌شد اگر دوستان زودتر درها را می‌بستند و بدون رودربایستی به حفاظت از جان مردم می‌پرداختند؟ چرا تراژدی تلخ و جانکاه ورزشگاه متقی ساری نباید برای ما درس عبرت باشد؟ غیر از کشته‌ها، هنوز بعد از این همه سال یکی از مصدومان آن حادثه به خاطر آسیب نخاعی به دردناک‌ترین شکل ممکن روزگار می‌گذراند. چرا اینها را نمی‌بینیم؟ آقای مسوولی که امروز از بقیه انتقاد می‌کنی، چرا خودت به عنوان مدیر ورزشگاه مسوولانه و مصرانه جلوی ورود اضافی مردم را نگرفتی و گیت‌ها را نبستی؟ واقعا چرا؟



بر چسب خبر :


توجه:کد امنیتی به حروف بزرگ و کوچک حساس نمی باشد.