b_Newsدرخواست خانه کاراته از رییس جمهور تیر خلاص است

حمیده عباسعلی: خیلی دوست داشتم به باکو بروم اما مصدومیت نگذاشت !

b_News علاقه ای به سیاست ندارم اما انتخابات برایم مهم است
تاریخ: 1396/02/24
زمان: 08: 50
نوع: گفتگو
بزرگ ترین غایب تیم ملی کاراته بانوان در بازی های همبستگی کشورهای اسلامی حمیده عباسعلی است. کسی که به خاطر مصدومیت نتوانست به باکو برود.

نگار رشیدی

بزرگ ترین غایب تیم ملی کاراته بانوان در بازی های همبستگی کشورهای اسلامی حمیده عباسعلی است. کسی که در دوره پیشین این بازی ها که در اندونزی برگزار شد، تنها مدال طلای کمیته را به نام خود و ایران زد.

او که به خاطر آسیب دیدگی حضور در این میدان را از دست داد، در این مدت دنبال رفع مصدومیتش بود تا خود را به قهرمانی آسیا و ورلدگیم برساند. قهرمان کاراته جهان در گفت و گو با «گل» از سیاست هم حرف زد، موضوعی که علاقه ای به آن ندارد اما برایش مهم است.

 

خیلی وقت است خبری از شما نیست.این روزهای حمیده عباسعلی چطور می گذرد؟

همانطور که می دانید من قبل از عید در لیگ جهانی فرانسه با آسیب دیدگی مواجه شدم و همین مصدومیت شرایطم را تغییر داد. تا جایی که آسیب دیدگی ام نگذاشت در کشورهای اسلامی حضور داشته باشم. اما در این مدت مشغول درمان بودم و خدا را شکر الان وضعیت خوبی دارم. تمریناتم را شروع کردم و برای انتخابی تیم ملی برای حضور در قهرمانی آسیا آماده می شوم.

 

به جز قهرمانی آسیا رقابت دیگری در پیش ندارید؟

چرا، بعد از قهرمانی آسیا مسابقات ورلد گیم را دارم که سهمیه ای است. در این مسابقات کسانی که طی چند سال گذشته قهرمان قاره های خود شده اند و جزو مدال آوران مسابقات جهانی 2016 بودند، شرکت می کنند. تعداد رقبا کم اما رقابت سخت است. من هم سهمیه این مسابقات را دارم و به فاصله کمتر از 10 روز از قهرمانی آسیا باید به ورلد گیم بروم.

 

پس روزهای دور بودن تان از کاراته حسابی جبران می شود.

یک جورهایی بله، هرچند وقتی آسیب دیده بودم از تمرین دور بودم. چون دستم مصدوم بود اما سایر بخش های بدنم درگیر تمرین بود. یعنی خودم را کامل از کاراته دور نکردم اما چون وضعیتم بحرانی بود باید یکسری چیزها را مراعات می کردم.

 

برای شما که همیشه فعالیت زیادی داشتید باید روزهای سختی بوده باشد؟

بله واقعا شرایط بدی بود. روزهای سختی را پشت سر گذاشتم. البته ما به این شرایط عادت کردیم. وقتی همیشه تمرین پرفشار داری باید یکسری موارد را در نظر بگیری. پیک پرفشار تمرین این اتفاقات را هم به دنبال دارد. ولی به قول شما برای منی که همیشه فعالیت داشتم و در تمرین بودم، سخت بود. دکترم به من اجازه تمرین نمی داد. وضعیت دستم طوری بود که حتی اجازه دویدن به من نمی داد. با این حال ذهنم در تمرین بود و بدنم کار انجام می داد.

 

جای تان حسابی در کشورهای اسلامی خالی است.

بله، من چهار سال پیش در این مسابقه شرکت کردم و تنها کسی بودم که در کمیته مدال طلا را به دست آورد. خیلی دوست داشتم بار دیگر این افتخار را داشته باشم و در این دوره هم بتوانم مدال بیاورم اما متاسفانه مصدومیت مانع کارم شد. ان شاءا... در مسابقات آینده بتوانم عملکرد خوبی داشته باشم و با دست پر برگردم.

 

دختران کاراته کارشان را با موفقیت شروع کردند. دوست نداشتید الان در کنار تیم بودید و هم تیمی های تان را تشویق می کردید؟

چرا واقعا دوست داشتم این اتفاق می افتاد. اما از آنجایی که انتخابی تیم ملی را در پیش داشتیم نمی خواستم از شرایط تمرینی عقب بمانم. به همین خاطر ماندم و تمریناتم را دنبال کردم.

 

شما مدت هاست با لیلا رجبی و همسرش تمرین می کنید. تمرین با این زوج دوومیدانی کار چطور است؟

ما با هم تمرین بدنسازی داریم. البته الان مدتی است که تمرین نمی کنیم. لیلا دوست من است و یکی از کسانی است که با او راحت هستم و از او کمک می گیرم. او واقعا در کارش تجربه زیادی دارد و مطالعه می کند. من در همه رشته های ورزشی دوستان زیادی دارم اما با لیلا ارتباط بیشتری دارم.

 

کمی از ورزش فاصله بگیریم و به سیاست بپردازیم. چند روز دیگر انتخابات ریاست جمهوری را در پیش داریم. اخبار و مناظره ها را دنبال می کردید؟

من معمولا وارد سیاست نمی شوم اما اینطور هم نیست که بگویم برای اهمیت ندارد. به هر حال پای سرنوشت یک کشور در میان است. کسی که می خواهد برای چهار سال عنوان ریاست جمهور را داشته باشد در سرنوشت ما تاثیرگذار است. نمی توانم بگویم اصلا برایم مهم نیست اما پیش زمینه ای هم در این موضوع ندارم اما از بعد قهرمانی و ورزشی بخواهم نگاه کنم، اهمیت دارد کسی که قرار است انتخاب شود این سیستمی که هست را رو به جلو هدایت کند. نمی خواهم مقایسه کنم چون قاعده این است که همیشه رو به پیشرفت باشیم. نکته مهم شرایط شغلی برای ورزشکاران است. چون خیلی ها هستند که بیکارند و باید نسبت به شرایط که دارند شغل داشته باشند. شغل اول و آخر ما ورزشکاران ورزش است و تنها درآمدمان از همین راه است. پس باید با توجه به حوزه و رشته ای که داریم شغل داشته باشیم.

 

از خانه کاراته هنوز خبری نیست. گویا باید این درخواست را مستقیم از رییس جمهور داشت؟

درخواست خانه کاراته از رییس جمهور دیگر تیر خلاص است. هرچند او هم کار را به دست کسی می سپارد که باید آن را انجام بدهد. ما خیلی وقت است که می گوییم خانه کاراته می خواهیم و نمی دانم چرا اقدامی نمی شود. واقعا بچه های کاراته به هر مسابقه ای که رفته اند با دست پر برگشته اند و باید به این موضوع اهمیت بدهند. داشتن خانه کاراته هم به نفع ماست و هم به نفع خودشان. چون ما هم سروسامان می گیریم و دیگر هر روز این دغدغه را نداریم که کجا تمرین کنیم، شرایط تمرینی طبق روال نیست و ...

 

غیر از ریاست جمهوری انتخابات شورای شهر هم برگزار می شود. فکر می کنی حضور ورزشکاران در این شورا مثمر ثمر است؟

من اصلا در این موارد دخالت نمی کنم. هیچ وقت هم پیگیر نبودم. اما معتقدم هرکسی باید با توجه به علمی که دارد وارد کاری شود و اگر کاری از او برنمی آید و ربطی به حرفه قبلی اش ندارد وارد نشود. چه در هنر و چه در ورزش و موارد دیگر. حضور در هر حرفه و کار جدیدی باید در صورتی باشد که به کشور و شهر خودت منفعت برسانی نه برای اهداف دیگر.