b_Newsامیر قلعه‌نویی و تاکتیک‌های منقضی شده

نمایش یک پایان!

تاریخ: 1396/02/23
زمان: 15: 20
نوع: خبر
بردیا احمدی

مسابقات باشگاهی امسال در فوتبال ایران برای امیر قلعه‌نویی به تلخ‌ترین شکل ممکن به پایان رسید. ابتدای فصل وقتی تراکتور عملکرد موفقیت‌آمیزی در فصل نقل‌وانتقالات داشت، قلعه‌نویی در مصاحبه‌ای سرخوشانه گفت: «امسال برای اولین بار دیگر بهانه‌ای برای عدم موفقیت ندارم.» بعدتر اما شرایط دیگری رقم خورد و باعث شد امیر بازنده بزرگ فصل باشد. او قهرمانی را با اختلاف تاریخی به پرسپولیس واگذار کرد و بعدتر حتی نایب‌قهرمان هم نشد. به این ترتیب همه امید تبریزی‌ها به جام حذفی محدود شد که آنجا هم انتظار چندماهه با شکست و ناکامی به پایان رسید. آنچه در این فصل و به خصوص در بازی خرمشهر بر امیر گذشت، شاید نشان می‌دهد دوران این مربی در فوتبال ایران به سر رسیده و او در محاصره انبوهی از ترفندهای نخ‌نما شده و تاریخ مصرف گذشته دیگر حرف تازه‌ای برای گفتن ندارد.
امیر در این سال‌ها همیشه عادت کرده بود یک تیم پرستاره ببندد، کار را دست سوپراستارها بدهد و نهایتا خودش در سایه بنشیند و موفقیت‌ها را جشن بگیرد. حالا اما به نظر می‌رسد این فرمول به آخر خط رسیده و دیگر نمی‌شود با این دست‌فرمان جلو رفت. قلعه‌نویی دو سال پیش تجربه بسیار تلخی را با استقلال پشت سر گذاشت و نهایتا با یک فوج ستاره پا به سن گذاشته، برابر پرسپولیس دبل شد و روی پله ششم جدول رده‌بندی قرار گرفت. امسال هم همین سناریو کم و بیش برای امیر تکرار شد و او با کلی اسم بزرگ به جایی نرسید. به نظر می‌رسد این روزها شیوه اعتماد کردن به جوانان و حتی بردباری برای از راه رسیدن موفقیت‌های آنان، ترفندی بهتر از جمع کردن یک کلکسیون ستاره باشد.
بازی فینال جام حذفی، نمایشی دیگر از داد و فریادهای امیر قلعه‌نویی در کنار زمین بود. او بی‌پروا می‌غرید و از بازیکنان خودش تا کادر داوری را زیر سوال می‌برد. شاید این هم نمایشی دیگر از یک «پایان» باشد. مدتهاست که دوران این قبیل فریادها به پایان رسیده. روزی بیژن کوشکی روی گل علی کریمی به استقلال اشتباه کرد و امیر قلعه‌نویی بلافاصله بعد از پایان بازی سراغش رفت تا وسط زمین او را مواخذه کند. حالا هم همان داستان در مورد محمد ابراهیمی پیش آمده، اما دیگر دوره و زمانه فرق کرده و نمی‌توان با همان حربه‌ها جلو رفت.
روزگار جلو می‌رود، اما امیر قلعه‌نویی انگار سر جایش ایستاده و قصد تطبیق خودش با ظرفیت‌های زمان را ندارد. حالا دیگر دوران گرد و خاک به پا کردن در رختکن و اقداماتی از این دست گذشته و امثال برانکو، شیوه‌های دیگری را برای موفقیت پیش چشم مردم رونمایی می‌کنند. بنابراین امیر دو راه بیشتر ندارد؛ تغییر روش و افزایش جسارت یا ایستادن، متوقف ماندن و به پایان رسیدن!

 





توجه:کد امنیتی به حروف بزرگ و کوچک حساس نمی باشد.