b_Newsبا رای نیاوردن مرادی قطعا شکست بزرگی رقم خورده

حسین توکلی: باید سهراب، کیانوش و بهداد را در زرورق نگه داریم

تاریخ: 1396/03/21
زمان: 09: 54
نوع: خبر
تهدید کمیته بین‌المللی المپیک مبنی بر حذف وزنه‌برداری از المپیک به خاطر دوپینگ ورزشکاران این رشته، موضوعی بود که باعث شد تا به سراغ حسین توکلی برویم.

حامد جیرودی / تهدید کمیته بین‌المللی المپیک مبنی بر حذف وزنه‌برداری از المپیک به خاطر دوپینگ ورزشکاران این رشته، موضوعی بود که باعث شد تا به سراغ حسین توکلی قهرمان المپیک 2000 سیدنی و سرمربی سابق تیم‌ملی وزنه‌برداری برویم اما این بحث به حضور علی مرادی رییس فدراسیون وزنه‌برداری در انتخابات فدراسیون جهانی، شرایط بهداد سلیمی، وضعیت تیم‌ملی و رای نیاوردن حسین رضازاده در شورای شهر تهران کشیده شد.

کمیته بین‌المللی المپیک تهدید کرده وزنه‌برداری را به خاطر دوپینگ ورزشکاران این رشته، از المپیک حذف می‌کند!
به نظر من دوپینگ فقط در وزنه‌برداری مطرح نیست و در همه رشته‌های حرفه‌ای وجود دارد وگرنه آن‌ها کمیته‌ای به نام ضد دوپینگ نداشتند و حتی بزرگ‌ترین ورزشکاران دنیا مثل مارادونا هم با این مشکل مواجه بوده‌اند اما چون وزنه‌برداری یک رشته قدرتی هست، دوپینگ در آن نمود بیشتری دارد اما من معتقدم که این تهدیدها باید باشد چرا که اگر وجود خارجی نداشته باشد خیلی‌ها کار خودشان را می‌کنند مثل مشکلاتی که برای بلغارستان، یونان و یا روسیه به وجود آمد.


این تهدید ربطی به انتخاب دوباره تاماش آیان به ریاست فدراسیون جهانی ندارد؟
در این گونه مسایل سیاست‌هایی وجود دارد و نمی‌شود گفت که به حقیقت نزدیک نیست. به هر حال، تعداد سال‌های ریاست آیان زیاد شده و طبیعی است که مخالفانی هم داشته باشد. ضمن این که در این سال‌ها، تعداد آزمایش‌های دوپینگی هم که مثبت شده زیاد بوده و برای همین فشارها افزایش پیدا می‌کند.


حالا که صحبت فدراسیون جهانی شد، درباره ناکامی علی مرادی در انتخابات فدراسیون جهانی چه نظری دارید؟
خب همان‌طور که گفتم آیان حدود 30 سال است که در فدراسیون جهانی حضور دارد و از سال 2000 هم که رییس بوده و ارتباط و لابی‌های گسترده‌ای دارد که کمتر نیاز به تبلیغ دارد. البته اگر گروه جدیدی هم می‌آمد، چیز بدی نبود اما وزنه ترازو به نفع آیان بود و رقابت با او ریسک بود. آقای مرادی هم می‌خواست جبهه جدیدی را تجربه کند اما شب انتخابات وقتی دید رای‌ها دارد به سود آیان برمی‌گردد، باید چرخش می‌کرد و منافع ملی را در نظر می‌گرفت و یا به قول مهندس فائقی باید روی کرسی‌های درجه پایین‌تر زوم می‌کردیم.


حالا فکر می‌کنید این شرایط به ضرر ما باشد؟
قطعا شکست بزرگی رقم خورده است. در المپیک، در کل هشت مدال در وزنه‌برداری توزیع می‌شود که از این تعداد دو طلا برای ایران بوده و رکورد یک ضرب دنیا هم برای ماست. ما قهرمان‌هایی مثل شاهین نصیری‌نیا، حسین رضازاده، کیانوش رستمی، سهراب مرادی، بهداد سلیمی و بقیه را داشته ایم و باید در فدراسیون جهانی کرسی داشته باشیم تا اگر مانند المپیک ریو مشکلی برای بهداد به وجود آمد، بتوانیم مانند دیگر کشورها اعمال نفوذ کنیم و در رای هیات ژوری تاثیر بگذاریم. حالا هم فدراسیون باید پاسخگو باشد اما فکر می‌کنم که فضای خوبی حاکم نیست. 

 

این روزها بحث خداحافظی بهداد هم مطرح شده. به نظرتان باید برود یا بعد از مدتی استراحت، دوباره وزنه بزند؟
دوران قهرمانی چیزی نیست که برگشت‌پذیر باشد و برای همین همه سعی می‌کنند تا جایی‌که امکانش هست، از دوران قهرمانی‌شان لذت ببرند. بهداد هم سن وسالی ندارد اما آسیب‌دیدگی‌اش باعث شد تا برای المپیک فشار مضاعفی روی پای خود بیاورد که این موضوع آسیب‌دیدگی‌های جنبی را در پی داشت اما من فکر می‌کنم او باید با طمانینه بیشتری به کارش ادامه دهد و سرعت بیش از حد نداشته باشد. ضمن این که خودش هم با دکتر کیهانی و ماساژورها و فیزیوتراپ‌ها در ارتباط است.


در حال حاضر حدود هفت ماه به مسابقات جهانی مانده اما اردوی تیم‌ملی برگزار نمی‌شود. شرایط این تیم را چطور ارزیابی می‌کنید؟
بله متاسفانه بچه‌ها به شهرستان‌های خودشان برگشته‌اند و شرایط اردویی مناسبی را هم در شهرهای خودشان ندارند و این که ملی‌پوشان از لحاظ تغذیه، استراحت و امکانات در شرایط مناسبی نباشند، فاجعه است. ما هم اگر حرفی می‌زنیم به معنای این نیست که بدخواه کسی باشیم و موفقیت فدراسیون را نخواهیم. اگر خوب باشد، تعریف می‌کنیم و اگر بد باشند انتقاد می‌کنیم.

اما حالا شما، حسین رضازاده، کوروش باقری، شاهین نصیری نیا و بقیه بیشتر انتقاد می‌کنید!
جز این کاری از دست‌مان بر نمی‌آید! نباید به منتقدان به این چشم نگاه کرد که چون در فدراسیون نیستند، حرف می‌زنند اما واقعا اخبار خوبی به گوش نمی‌رسد. بیرون رفتن سهراب و کیانوش از اردو، وضعیت بهداد که نمی‌دانیم پیگیری می‌شود یا نه مسایلی نگران‌کننده است. ما باید این ستاره‌ها را در زرورق نگه داریم. سهراب در تمرینات مثل آب خوردن رکوردهای دنیا را جا به جا می‌کند و کیانوش هم همین طور اما نارضایتی آن‌ها و این که راحت از دست‌شان می‌دهند، خوب نیست.


شما را هم خیلی راحت از دست دادند!
خب واقعا مگر کجای دنیا این اتفاق‌ها می‌افتد؟ اگر روسیه تغییر می‌دهد، پنج نفر دارد سر جای‌شان بگذارد ولی ما چی؟!


الان شما از جایی پیشنهاد ندارید؟
از یکی، دو کشور همسایه پیشنهاد داشتم اما مبالغ کم و سرخوردگی که بابت اتفاقات قبل از المپیک، باعث شد تا قیدش را بزنم.


حسین رضازاده هم با راه پیدا نکردن به شورای شهر، سرش خلوت شده. فکر می‌کنید او هم سمت وزنه‌برداری بیاید یا نه؟
قطعا او هم دلش با وزنه‌برداری است. رضازاده همان موقع هم که در شورای شهر بود، می‌خواست در وزنه‌برداری بماند اما نشد. من کاری با خیلی از مسایل ندارم اما رضازاده نام بزرگی در وزنه‌برداری جهان است و خیلی مدال دارد.


فکر می‌کنید چرا ورزشکاران در این دوره از شورای شهر رای نیاوردند؟
راستش را بخواهید من با سیاسیت زیاد کاری ندارم!


اما بحث عدم تخصص و توانایی آن‌ها مطرح شده بود؟
من با این داستان مخالفم و می‌خواهم از دوستان ورزشی‌ام دفاع کنم. اگر سیاسی‌ها به ورزش می‌آیند، باید این حق را هم به ورزشی‌ها بدهند که به حوزه سیاسی ورود کنند. ضمن این که مگر تخصص امثال هادی ساعی و علیرضا دبیر کم است؟ اگر هم ورزشکاران نباید بیایند، باید فضای حضور آن‌ها را در ورزش مهیا کرد اما مگر من که به شورای شهر نرفته‌ام، پس از قهرمانی در المپیک جایی در ورزش دارم؟ تقی به توقی می‌خورد، تغییرات صورت می‌گیرد و در کل شرایط خوبی حاکم نیست!