b_Newsبعید است به قهرمانی آسیا برسم مگر اینکه معجزه شود

رضا قاسمی: ما نه پشتوانه داریم نه نفرات اصلی را !/ با یک پا دویدم و هفتم شدم

تاریخ: 1396/03/24
زمان: 10: 15
نوع: گفتگو
رضا قاسمی دونده سرعت ایران که در مسابقات بین المللی ترکیه حضور پیدا کرده بود، به جز مدال برنز 4 در 100 متر، درد پای مصدومش را هم با خود به ایران آورد.

نگار رشیدی

هفته گذشته و در روزهایی که مسابقات انتخابی تیم ملی دوومیدانی برای حضور در قهرمانی آسیا برگزار می شد، چهار دوومیدانی کار ایران به دعوت فدراسیون ترکیه راهی ارزروم شدند تا در مسابقات بین المللی این کشور شرکت کنند.

رضا قاسمی، سجاد هاشمی، علی خدیور و مهران حسینی در دوی 4 در 100 متر در حالی که تمرین هم نداشتند به مدال برنز رسیدند. اما خبر بد برای قاسمی بازگشت درد پایش بود. او که در فروردین و در تمرین پاشنه پایش آسیب دید و به خاطر همین مصدومیت از لیست اعزامی به بازی های کشورهای اسلامی خط خورد، دوباره درگیر درمان شده است.

با این وجود دونده سرعت ایران در ماده 100 متر هم دوید و رکورد 10:61 را به جا گذاشت و هفتم شد. او به «گل» گفت ممکن است با دردی که دارد قید قهرمانی آسیا را بزند مگر اینکه معجزه بشود.

 

چه شد از سر ترکیه و مسابقه ارزروم در آوردید؟

ما سال گذشته به مسابقات داخل سالن کاپ استانبول دعوت شده بودیم. امسال هم دوباره ما را برای شرکت در ماده 4 در 100 متر دعوت کردند. آنها چون قصد کسب ورودی جهانی را داشتند، خواستند سطح مسابقه شان را بالا ببرند، به همین خاطر از ما چهار نفر دعوت کردند. البته کارهای هماهنگی اش با علیرضا کریمی در تبریز بود.

از مسابقه راضی هستید؟

ما در 4 در 100 متر تمرین نکرده بودیم و زیاد نتیجه مان رضایتبخش نبود ولی همین که برنز مسابقات را گرفتیم خوب بود. البته در این مسابقه درد پایم دوباره سراغم آمد و باعث شد در 100 متر رکورد خوبی نداشته باشم. من با یک پا مسابقه دادم و رکورد 10:61 را ثبت کردم. درست است از رکوردم دور است اما برای دویدن با یک پا خوب است و من راضی ام.

 

پس دوره درمان جدید پیش رو دارید.

بله، این درد اذیتم می کند. گاهی درد دارم و گاهی ندارم و نمی گذارد خوب تمرین کنم. مشخص نیست این درد کی می خواهد تمام شود. البته من هم باید به پایم استراحت بدهم که این کار را نمی کنم. روی همین درد تمرین می کنم.

 

تکلیف قهرمانی آسیا چه می شود؟

اگر شرایطم به همین منوال باشد فکر نمی کنم برسم. وقتی نتوانم بدوم چرا به مسابقه بروم. من سه دوره در این مسابقات حضور داشتم و امسال این اتفاق افتاد. مگر اینکه معجزه ای بشود و بتوانم بروم.

 

با این درد برنامه تان برای تورنمنت قزاقستان چیست؟

ما آخر خرداد با تیم نفت اعزام خواهیم شد. در این یک هفته کارهای درمانم را دنبال می کنم تا ببینم در قزاقستان چه پیش می آید. البته اگر اعزام به این مسابقه در لحظه آخر کنسل نشود. چون یک بار لحظه آخر اعزام به مجارستان لغو شد.

 

شما در انتخابی تیم ملی حضور نداشتید. فدراسیون سراغی از شما گرفت؟

نه اصلا زنگ نزدند. خودم قبل از رفتن به آقای غیاثی زنگ زدم و امروز (دیروز) هم باز خودم تماس گرفتم و شرایطم را گفتم. اینکه وضعیت پایم برای قهرمانی آسیا مشخص نیست. همه تماس ها از طرف خودم بود و از فدراسیون کسی زنگ نزد.

 

کیهانی گفته 12 سال است در باد درخشش چند ستاره خوابیدیم و نتایج نامناسب به خاطر غفلت از پشتوانه سازی است. شما با این حرف موافق هستید؟

مگر دونده آمریکایی که 13،14 سال است مسابقه می دهد و قهرمان می شود یا گولت ترکیه ای که هنوز می دود پشتوانه ندارند و فقط خودشان هستند؟ آنها هم پشتوانه دارند اما رها نشده اند. در کشورهای دیگر پشتوانه و تیم اصلی شان را با هم دارند اما ما اینجا هیچ کدام را نداریم. در برخی ماده ها مثل پرش سه گام، پرتاب نیزه و پرش با نیزه که اگر خود بچه ها کار نکنند که هیچ کس را نداریم. وضعیت باشگاه ها هم که مشخص است. آقای کیهانی پشتوانه سازی کنید اما آنها را مثل ما رها نکنید. پشتوانه باید باشد اما چندجانبه. جاهای دیگر همه نفرات اصلی پشتوانه دارند اما جوری صحبت می کنند انگار هر سال یک دونده جدید می خواهند وارد مسابقه کنند. وقتی می گویید بودجه نداریم چطور می خواهید این کار را انجام بدهید. ما در ترکیه که بودیم، هزینه ما را دادند، تیم جوانان، بزرگسالان، سه تیم 4 در 100 متر و کلی دونده سرعت داشتند اما از همه آنها حمایت می کردند. من اگر بخواهم تا 40 سالگی هم می توانم بدوم اما وقتی انگیزه و فکر راحت نباشد، ورزشکار دلسرد و مصدوم می شود. من بدن خیلی خوبی داشتم و اگر با یک پا نمی دویدم رکورد خیلی خوبی می زدم.

 

راستی مسابقه فوتبال برابر ازبکستان را دیدید؟

نه متاسفانه من زمان مسابقه در هواپیما بودم. وقتی رسیدم دیدم همه جا پر شده از خبر فوتبالی و صعود به جام جهانی. با دیدن این خبرها خیلی خوشحال شدم. مخصوصا اینکه تنها تیمی هستیم که تا به این جا گل نخوردیم. البته ممکن است این رکورد در کره جنوبی کمی در خطر قرار بگیرد. فوتبال هم مثل دوومیدانی است و نمی دانی چه اتفاقی ممکن است بیفتد.

 

هنوز هم به آرزوی فوتبالیست بودن تان فکر می کنید؟

بله هنوز هم دوست دارم چند سال کوچک تر بودم و فوتبال بازی می کردم.