b_Newsاخلاق یا مدال ؟

وقتی قهرمانان المپیک تاقچه بالا می گذارند !

تاریخ: 1396/03/28
زمان: 13: 34
نوع: یادداشت
مشخص نیست در ورزش ایران بیشتر اخلاق مداری مورد توجه است یا کسب مدال و نشان المپیک و جهان ؟

هدیه خطیبی/ امید نوروزی دارنده مدال طلای المپیک لندن با وجود فرصتی که شورای فنی به او برای حضور در مرحله نهایی انتخابی تیم ملی داده است،شروط عجیبی برای حضور در این رقابت‌ها دارد.
او می گوید: تا زمانی که  کادرفنی تیم‌ ‌ملی تقویت نشود و افرادی به عنوان مربیان با تجربه به کادرفنی ‌اضافه نشوند، من در تمرینات تیم‌ ‌ملی کشتی فرنگی یا مرحله نهایی انتخابی شرکت نخواهم کرد، البته اشکانی ، دلیریان و یا اسماعیل نژاد فنی و با تجربه هستند و منظور من افراد دیگری هستند که هیچ موفقیت خاصی در کارنامه‌شان ندارند. مربیانی باید در تیم‌ ‌ملی باشند که چیزی برای انتقال دادن به عنوان داران جهان و  المپیک داشته باشند.
نوروزی همچنین ادامه داد: شرط دیگر من برای حضور در این مسابقات این است که همه کشتی‌گیران هم وزن من با هم مسابقه بدهند و در نهایت بهترین‌شان بیاید و روبروی من قرار گیرد. من که به عنوان قهرمان  المپیک نباید مقابل هر کشتی‌گیری به روی تشک بروم. به‌ هر حال باید تفاوتی میان امثال من و کشتی‌گیری که یک مدال هم ندارد قائل باشند !
او خاطرنشان کرد: پیش از المپیک 2016 ریو 50 تا 60 میلیون از جیبم خرج خودم کردم تا در  المپیک به موفقیت برسم. هر چند که به هدفم در این مسابقات نرسیدم، اما وقتی از برزیل بدون مدال به ایران باز گشتم حتی یک شاخه گل هم به من ندادند. آخر با کدام دلخوشی دوست داشته باشم دوباره به تیم‌ ‌ملی باز گردم؟
جدا از امید نوروزی که خود را به سبب طلای المپیک لندن تافته جدا بافته فرض می کند و شورای فنی فرنگی از او و سوریان برای انتخابی دعوت کرد اما آنها اهمیتی به این موضوع ندادند، این روزها کیانوش رستمی هم در وزنه برداری به شیوه خودش برای تیم ملی تمرین می کند و نکته جالب این است که شورای فنی هم به او رای مثبت می دهد.به دنبال این موضوع موضع قدرت و اختیارات سرمربی تیم ملی عملا تحت شعاع قرار می گیرد اما کسی توجه نمی کند !
از سوی دیگر سهراب مرادی دیگر قهرمان المپیک از اردو قهر می کند و با شرط و شروط راضی به بازگشت می شود ! هر چقدر که خواسته های او منطقی باشد اما جایی برای توجیه قهر از اردو باقی نمی گذارد.
حتی در رشته های گروهی همین اواخر دو ملی پوش پیش از مسابقات حساس با یکدیگر درگیری پیدا می کنند اما خیلی راحت بعد از چند روز هر دو در ترکیب به میدان می روند یا در رشته دیگر بازیکن خیلی دیر به تمرین می رسد اما سرمربی به پشت او می زند با توصیه فنی او را به داخل زمین برای بازی دوستانه می فرستد !
مشخص نیست در ورزش ایران بیشتر اخلاق مداری مورد توجه است یا کسب مدال و نشان المپیک و جهان ؟ چرا که این روزها شاهد این است که قهرمانان المپیک به اصلاح تاقچه بالا می گذارند و فدراسیون ها دنبال منت کشی از آنها می دوند ! در آخر هم ورزشکار یا به خواسته خود در تیم ملی می رسد یا فدراسیون مجبور می شود با جوان تر کارش را ادامه بدهد.
یا ورزشکاران دیگر خیلی راحت در تیم ملی سرکشی می کنند  اما آب از آب تکان نمی خورد !
با این شرایط این روزها فدراسیون ها نتیجه گرایی با هر قیمتی را بیشتر از هر چیز دیگری در اولویت کاری خود قرار دادند.