b_Newsوقتی «گل» به نشست رسانه‌ها با کی‌روش دعوت نشد

یک بوس کوچولو!

تاریخ: 1396/03/27
زمان: 13: 41
نوع: خبر
رضا خدادادی - سردبیر

کی‌روش دو تصویر کاملا مجزا دارد. اول آنچه مردم وعامه اهالی و طرفداران فوتبال مي‌بینند که یک کاراکتر دوست داشتنی و پرتلاش برای موفقیت است که زیر بار حرف زور نمي‌رود و بهترین‌ها را برای تیمش مي‌خواهد و چهره دوم یک دیکتاتور به تمام معنی است که باید چند صباحی را درقالب همکار یا منتقد با او رفتار کنی تا به وضوح این بعد از شخصیتش را کشف کنید. کسی که سیاهه آنها که به دلیل تمرد و یا برآورده نکردن خواستش از دم تیغ گذراند هر روز بیشتر و بیشتر مي‌شود. در این لیست دوست و دشمن همزمان جا مي‌شود.هم دبیرکلی که خواست جلو او عرض اندام کند وهم نکونامی که زمانی سنگ صبورش بود و با امتیاز همزبانی و کاپیتانی به پیشبرد اهدافش در اداره تیم کمک شایانی مي‌کرد. افشین پیروانی به‌خاطر او به پرسپولیس پشت کرد اما خیلی زود از چشمش افتاد. ساکت برای حمایت تمام قد آمده بود اما مثل نبی و ترابیان تا مدت‌ها از کنار تیم ملی دور شد و تکلیف رسانه‌ها هم که مشخص است.
او محبوب جامعه است چون فتوحات بسیار دارد چون در بحث فنی جای هیچ شک و شبهه‌اي وجود ندارد اما وقتی موضوع اخلاق وسط مي‌آید كي‌روش آنی نیست که از دور بنظر مي‌آید. او ستایشگرانش را دوست مي‌دارد.آنها که در هر شرایط و تحت هرمنطقی فرمانبردارند. مقاومت درقاموس او جایی ندارد. غیر چشم هم جوابی را نمي‌پذیرد. این سختگیری‌های بسیارآنجا که تصمیم سازان فوتبال را به برآورده کردن خواسته‌هایش و رفع نیازهای تیم ملی مجاب مي‌کند نعمت است اما این نعمت همیشه هم باعث خیر نیست. آنجا که صدای انتقاد را خفه مي‌کند وچاشنی تهدید مي‌گیرد. که اگر با منطق برانکو موافق بودید حتما مقابل من هستید و اگر هرچه کردم را تایید نکردید درمقابل تیم ملی قرار دارید. كي‌روش نمي‌تواند ببخشد. سخت‌ترین کار دنیا برای یکی از فنی‌ترین مربیان دنیا کنار آمدن با صدای مخالف است. او نمي‌تواند مقاومت با خواستش را به بحران تبدیل نکند. او حالا خوب مي‌داند که به راحتی مي‌تواند تمام منتقدانش را به صف «مایلی کهنیسم» که مقبول جامعه روشنفکری فوتبال ایران هم نیست هل دهد. برای او حمایت عادل فردوسی‌پور کافیست خصوصا که با بوسه ای درمقابل آنتن زنده تلویزیونی انتقادهای خفیف در دوران نبرد او با برانکو را هم جبران کند.

 

باید او را دوست داشت
کی‌روش را باید دوست داشت.هیچ راهی غیراز این وجود ندارد.دستاوردهای فنی او جای هیچ شک و شبهه‌ای باقی نمي‌گذارد وکدام عقل سلیم مي‌گوید شما از مردی که محبوب تمام ایران است رو برگردانید.کی‌روش این را خوب مي‌داند و خوب‌تراز آن از آن بهره‌برداری مي‌کند. او سمبل اعتماد به نفس است و مي‌تواند این غرور را به تیمش و به کشورش هم منتقل کند. کی‌روش را باید پذیرفت.با همین مختصات .با همین سبک و سیاق. حتی اگر برای منِ رسانه منتقد محبوب نباشد. او حتی در آخرین نشست با مسوولان رسانه‌ها بازهم «گل» را دعوت نکرد تا نشان دهد قصدش برای به اصطلاح «هم اندیشی »با رسانه‌ها نمایشی بیش نیست. تذکر این نکته که فدراسیون فوتبال و مدیرانش هم توانی درمجاب کردن او برای همزیستی مسالمت‌آمیز با منتقدان را ندارند هم چیز جدیدی نیست که امروزلق لقه دهان تمام اهالی فوتبال است. دقیقا به همین دلیل است که موفقیت‌های او بیشتر جنبه شخصی نزد افکار عمومی دارد و هرگز پای فدراسیون فوتبال نوشته نمي‌شود که اگر هم اینگونه بود تیم ملی هم آشفته بازاری  بود مثل سایرنقاط فوتبال ایران. انتقاد از كي‌روش هرگز به معنی چشم بستن بر چنین قابلیت‌هایی نیست اما دشمنی او با منتقدان حاصل آن بخشی از شخصیتش است که براین باوراست که همه یا با او هستند یا علیه او.

 

هرکس به راه خود
کی‌روش راهش را مي‌رود وما هم. که این وظیفه ذاتی رسانه است که حتی با دیدن تمام موفقیت‌ها بازهم نقش مجیزگو برای خود انتخاب نکند.هرچند که كي‌روش همیشه انتقاد از خود را به زلف ضدیت با تیم ملی گره زد و بسیاری از ترس هجمه‌ها  و دشنام‌های هواداری‌، روش انفعال را برای رصد رفتار او برگزیدند اما اگر امروز «گل» به نشست هم‌اندیشی با سرمربی تیم ملی دعوت نمي‌شود اتفاقا معنی آن این است که ما راه را به اشتباه نرفته ایم. اینکه كي‌روش کم ظرفیت تر از آن است که دراوج محبوبیت و موفقیت رسانه ای را پذیرا باشد و راه سازش و راه یافتن به حریم او نرمش است اشکال از اوست نه رسانه ای که وظیفه ذاتی خود را حتی با تحریم شدن حضور عکاسش درتمرین تیم ملی هم فراموش نمي‌کند. کی‌روش روی سنگ محک ما مي‌ماند. او را بوسه نمي‌دهیم.حتی یک بوس کوچولو. اما به احترامش مي‌ایستیم و کلاه از سر بر می‌داریم. كي‌روش تیم ملی را به جام جهانی ببرد چه اهمیتی دارد که مروج دیکتاتوری باشد. کی‌روش به‌عنوان مربی اخلاق نیامده و انتظاری هم از او نیست همین که نسلی از فوتبالیست‌ها با انگیزه و با کیفیت را به فوتبال ملی ایران عرضه داشته براي ما کافیست. ما به كي‌روش بوسه نمي‌دهیم تا اگر به سبک نشستی از همین دست با رسانه‌ها که چهار سال پیش هم برگزار کرد و خواستار حمایت برای لغو جام حذفی نشد مجبور به حمایت نشویم. كي‌روش را دوست خواهیم داشت تا آنجا که پا روی منطق نگذاشته ونیم جین ستاره تیم ملی را به دلیل ضدیت با سرمربی یک تیم خاص از تیم ملی محروم نکند. كي‌روش را ستایش خواهیم کرد تا آنجا که اصول انسانی و تکریم شخصیت هردو طرف اجازه دهد. او را نمي‌بوسیم تا به وقت گفتن آنچه به‌زعم ما حق است زبان به کام نکشیم





توجه:کد امنیتی به حروف بزرگ و کوچک حساس نمی باشد.