b_Newsفوتبال تک است و حق ورزشی را نخورده

پیمان فخری: کار 15 نفر را در مسابقات انجام می دهم!

تاریخ: 1396/04/03
زمان: 11: 26
نوع: گفتگو
پیمان فخری سرمربی تیم ملی شمشیربازی بعد از نایب قهرمانی آسیا در گفت و گو با «گل» از مسابقات صحبت کرد. او همچنین گفت که از شاگردانش کاملا راضی است.

نگار رشیدی / نایب قهرمانی آسیا آخرین نتیجه ای بود که پیمان فخری و شاگردانش در نوار موفقیت های آن به دستش آوردند. عنوانی که در دیداری جذاب با کره ای ها در فینال رقابت ها به دست آمد.اما مهم تر از آن مدال نقره انفرادی محمد رهبری و برنز علی پاکدامن بود هر چند که طلای 1999 پیمان فخری هنوز دست نیافتنی باقی مانده است !

پیمان فخری سرمربی موفق شمشیربازی ایران که به تک تک شاگردانش افتخار می کند، در گفت و گو با «گل» از شرایط و نتیجه بی نظیر تیمش صحبت کرد.

 

مثل همیشه با دست پر برگشتید. از قهرمانی آسیا بگویید. میدانی که خیلی ها معتقدند باید برای تان طلایی می شد.

من جسته و گریخته در صحبت هایم گفته بودم آنجا کیسه مدال نگذاشته بودند که برویم آن را برداریم و بیاوریم. اینکه می گویند حیف شد طلا نشد اصلا شوخی نیست. ژاپن، هنگ هنگ، قزاقستان و چین دو برابر ما دارند بودجه و زمان صرف می کنند. شما ببینید چین با آن همه قدرت و ثروت که دارد و در المپیک آن همه مدال می گیرد، ما نابودش کردیم. اول از همه در سابر آسیا چین و کره بودند اما از وقتی ما آمدیم چین دیگر کنار رفته است. کره هم که قهرمان المپیک لندن است و نفرات اول، پنجم و هشتم رنکینگ جهان کره ای هستند. فکر می کنم در توضیح کره همین موضوع کافی باشد که چقدر تیم خوبی هستند. حالا از شانس ما کره افتاده در آسیا. ولی ما دو کره ای را اوت کردیم. هیچ احدی حریف آنها نمی شود، فقط ما هستیم که در گلوی شان گیر کردیم. اختلاف ما با تمام کشورها زیاد است.در پیست که بُکش بُکش بود. همه امتیازات نزدیک بود مثلا 45-43 یا 45 -44 اما وقتی مسابقه ما بود حریفان حتی به امتیاز 30 نمی رسیدند و با اختلاف 45-28 می بردیم. برای کره هم همین بود. در یک مسابقه همزمان ما و کره اسکوربرد را که می دیدم امتیاز 45-28 بود. مثلا در نیمه نهایی همین هنگ کنگ را که 45-28 بردیم، سه مربی خارجی دارد و در دور قبل مسابقات ژاپن را برده بود. دیگر ما و کره مانده بودیم که افتادیم به جان هم. ما 45-42 بازی را واگذار کردیم اما از بچه ها فوق العاده راضی هستم. هیچ کدام شان کم فروشی نکردند. همیشه به آنها گفته ام اگر می بازید خوب ببازید.

 

بعد از حذف مجتبی عابدینی جمله معروف «شکستی که چیزی از ارزش های مان کم نمی کند» مصداق پیدا کرد.

این یک حساب دو دو تا چهارتاست. مسوولان و مردم این را می دانند که چه چیزی به شمشیربازی داده شده و چه چیزی می خواهند. ما کمترین بودجه رشته های المپیکی را داشتیم و بهترین نتیجه را در المپیک گرفتیم. حساب کشتی، وزنه برداری و تکواندو که همیشه مدال آور بودند جداست. ما نه سالن داشتیم که تمرین کنیم نه بودجه آنچنانی. آمریکا و فرانسه اگر بفهمند که ما کجا و با چه شرایطی تمرین می کنیم حقانیت مدال های مان زیر سوال می رود. کشورهای رومانی، آمریکا، آلمان و فرانسه صد سال است که در شمشیربازی هستند و در المپیک ها و قهرمانی های جهان مدال گرفتند اما الان با این همه سابقه پشت ما هستند.

 

محمد رهبری از استقبال چشمگیر تماشاچی ها می گفت.

بله استقبال زیاد بود. سابر به دلیل قشنگی و هیجانی که دارد در المپیک هم بیشترین بلیت فروشی و پخش زنده را داشت. در هنگ کنگ هم برای اختتامیه فینال سابر را گذاشتند. ما از قبل پیش بینی می کردیم علاقمند زیاد باشد. جالب است که آنجا تقریبا دوست داشتند ما ببریم. چون بیشتر طلاها را کره ای ها برده بودند و بچه های ما خیلی خوب بودند. شاید انتظار این بازی را نداشتند اما فینال قشنگی شد و به همین خاطر ناراحت نیستم. ما سرافرازانه باختیم.

 

تنها طلای انفرادی قهرمانی آسیا هنوز به نام شماست.

سه بازیکن من سه،چهار سال است که به فینال می رسند. عابدینی سال 2014، پاکدامن سال 2015 و محمد رهبری سال 2016 به فینال رفتند. این هم کار سخت و غیرقابل باوری است. من همیشه قبل از فینال به بچه ها می گویم که باید تاریخ ساز شوید. خودم هم دوست دارم این مدال را که خودم گرفتم، شاگردم هم بگیرد. هر سه بازیکن من طلا می خواستند ولی همانطور که گفتم خود حضور در فینال اتفاق مهمی بود. من تا 3 صبح مشغول جواب دادن به پیام های تبریک از شمشیربازان و مربیان سراسر دنیا بودم. همه از اینکه به فینال رفته بودیم تعجب کرده بودند.

 

شیرین ترین لحظه در هنگ کنگ کجا بود؟

جایی که سه شمشیربازم را بین هشت نفر اول دیدم واقعا احساس غرور کردم. وقتی که سه ایرانی، سه کره ای، یک چینی و یک هنگ کنگی حضور داشتند.

 

در این یک سال اخیر گویا مردم بیشتر به یادگیری شمشیربازی روی آوردند !

شاید باورتان نشود اما روسای هیات ها به من می گویند تو ما را هم بیچاره کردی. آنقدر استقبال زیاد شده که پتانسیل برای جوابگویی وجود ندارد. ما متاسفانه در استان ها هم دچار مشکل هستیم. تا قبل از اینکه این ورزش در کشور جا بیفتد ما اصلا جایی برای تمرین نداشتیم. یک زیر پله به ما نشان می دادند و می گفتند سالن شمشیربازی است. اما الان آنقدر علاقمند زیاد شده و پدر و مادرها پیگیر هستند که دچار مشکل هستیم. حتی در تهیه لوازم شمشیربازی. قبلا کسی نبود که بخواهد این لوازم را وارد کند چون خریدار نداشت اما الان همه دنبال وارد کردنش هستند.

 

پس غیرمستقیم فعالیت اقتصادی هم ایجاد شده.

نوش جان شان چراکه نه. اینطوری اشتغال زایی هم کردیم (خنده). البته مربیان هم سرشان گرم شده و خدا را شکر این استقبال اتفاق خوبی است.

 

خودتان برنامه استعدادیابی ندارید؟

چرا اما تیم من آنقدر قوی و سنگین است که من نمی رسم دنبالش باشم. بقیه دوستان باید زحمت این کار را بکشند. نگه داشتن و آماده سازی مجتبی عابدینی و بقیه بچه ها خودش یک دپارتمان می خواهد اما من تک و تنها هستم. مثلا در مسابقه جهانی و رقابت با ایتالیا می بینی روی نیمکت آنها 15 نفر نشسته اند، بعد این طرف من و چند تا شمشیرباز هستیم. یعنی من باید کار آن 15 نفر را انجام دهم. اما خب جوان های خوبی داریم که با دیدن مجتبی عابدینی سرشار از انگیزه شده اند تا آنها هم روزی عابدینی شوند.

 

البته همین الان هم می گویند شما چند مجتبی عابدینی رو کرده اید.

(خنده) تا قبلش که می گفتند کار من نبوده و عابدینی خودش ستاره بود و بالا آمده اما الان می بینند نه، انگار یک اتفاق هایی دارد می افتد.

 

محمد رهبری هم با صعود چشمگیرش یک اتفاق خوب دیگر را رقم زد.

ما یک روز آرزو داشتیم یک شمشیرباز در 100 نفر داشته باشیم اما الان چهار نفر را زیر 43 داریم. این واقعا اتفاق خوبی است.  

 

خیلی زود مسابقات قهرمانی جهان هم از راه می رسد.

بله ما باید خود را برای این مسابقه آماده کنیم. ان شاءا... با تمام قوا به این میدان خواهیم رفت. بچه ها هم این روحیه را دارند که باز هم به موفقیت برسند.

 

راستی فوتبال هم صعود مقتدرانه ای به جام جهانی داشت. فوتبال را دنبال می کردید؟

واقعا صعود دلچسبی بود. مگر می شود کسی بگوید نه دنبال نکردم. همانطور که دوومیدانی مادر ورزش است، فوتبال هم سمبل ورزش است. فوتبال واقعا تک است و به هیچ عنوان نمی شود آن را مقایسه کرد. برخی دوستان معتقد هستند که فوتبال حق رشته های دیگر را خورده اما واقعا حقش است. همچنین در این صعود دیدیم مربی بزرگ چه کاری می تواند انجام بدهد و چقدر تاثیرگذار است. 





توجه:کد امنیتی به حروف بزرگ و کوچک حساس نمی باشد.