b_Newsمارادونای افسانه‌ای و مارادونای آسیایی

از «فجیره»های ایرانی می‌ترسیم!

تاریخ: 1396/04/26
زمان: 13: 36
نوع: خبر
بهروز رسایلی

دیروز تصاویری منتشر شد که نشان می‌داد دیگو مارادونا به طور رسمی کارش را با باشگاه الفجیره امارات آغاز کرده است. به این ترتیب اسطوره خاص و بی‌بدیل آرژانتینی‌ها در فصل آتی مسابقات باشگاهی، هدایت الفجیره را بر عهده خواهد داشت؛ باشگاهی که در لیگ دسته اول امارات یعنی سطح دوم لیگ فوتبال این کشور فعالیت می‌کند و امیدوار است با مربی جدیدش به لیگ برتر راه بیابد. بله؛ این دیگو آرماندو مارادوناست که در پرت‌ترین جغرافیای عمرش با شوق و ذوق به بازیکنان لیگ یکی یک کشور نه‌چندان قدرتمند آسیایی لبخند می‌زند و احتمالا به روزهای درخشان پیش رو فکر می‌کند. آیا می‌شود اینها را باور کرد؟
مارادونا اگر بهترین بازیکن تاریخ فوتبال جهان نباشد، بی‌گمان یکی از بهترین‌هاست و هنوز تماشای او مو به تن خیلی از هوادارانش در سراسر دنیا سیخ می‌کند. با این همه اما، فوتبال حتی با تیرهوش‌ترین و هنرمندترین فرزندش هم شوخی ندارد. دیگو بر خلاف دوران بازیگری‌اش که با توپ جادو می‌کرد و از هر در بسته‌ای به سلامت می‌گذشت، در دوران مربیگری انتخاب‌های بدی داشت؛ شاید اصلا بدترین انتخاب او خود «مربیگری» بود! واضح است که هر بازیکن بزرگی لزوما نمی‌تواند مربی موفقی باشد؛ چه اینکه بسیاری از بزرگترین مربیان تاریخ فوتبال، اصلا بازیکنان مهمی نبوده‌اند. این دو زمینه کاری کاملا با هم فرق دارند، اما برای خیلی از سوپراستارهای درون مستطیل سبز سخت است که چنین مساله‌ای را باور کنند. آنها به راحتی از دنیای توپ گرد دل نمی‌کنند و شاید به همین خاطر است که گاهی در بدترین مخمصه‌ها گرفتار می‌شوند؛ یکی‌شان هم همین مارادونای بزرگ که فقط به اتکای اسم و رسمش هدایت تیم ملی آرژانتین را بر عهده گرفت و در جام‌جهانی 2010 فاجعه آفرید. آیا فراموش کرده‌اید بازیکنان آلمان چهار گل از سمت اوتامندی به ثمر رساندند و مارادونا پی به ضعف مدافع چپ غیرتخصصی‌اش نبرد؟ پس او امروز چاره‌ای ندارد جز این که در همین الفجیره با گمنام‌ترین بازیکنان جهان سر و کله بزند.
راستش سخت است شکست مارادونای افسانه‌ای را ببینی و دلت برای مارادونای آسیا نلرزد. علی کریمی عزیز که این روزها به اتکای همان مدرک «C» مربیگری کارش را در لیگ برتر استارت زده، قشنگ مستعد ابتلا به همین سرنوشت است. البته هنوز علی آقا در حوزه مربیگری محک نخورده و کسی عیارش را نمی‌داند. کاش او به جای مارادونا، چیزی شبیه زیدان یا گواردیولا از آب در بیاید، اما حتما شما هم می‌دانید که احتمالش آنقدرها زیاد نیست.جادوگر دوست‌داشتنی فوتبال ایران آنقدر عزیز است، آنقدر «جواهر» است که آدم حیفش می‌آید یک روز عرق رو پیشانی‌اش را کنار زمین ببیند و غصه بخورد. کاش اگر خودش می‌داند اینکاره نیست، هر چه سریع‌تر از این مسیر برگردد. ما طاقت تماشای کریمی را در فجیره‌های ایرانی نداریم!





توجه:کد امنیتی به حروف بزرگ و کوچک حساس نمی باشد.