b_Newsچهار نکته در مورد اعتراضات اخیر مسلمان و طارمی

بیگانه با جامعه

تاریخ: 1396/05/07
زمان: 11: 59
نوع: خبر
رسول بهروش

با وجود پیروزی شیرین و مقتدرانه در آغاز مسابقات لیگ هفدهم، حاشیه‌های پرسپولیس همچنان ادامه دارد. در این میان مهدی طارمی و محسن مسلمان احتمالا به نمایندگی از سایر بازیکنان پرسپولیس در تونل ورزشگاه آزادی بار دیگر به مسایل مالی باشگاه و مطالبات معوقه‌شان اعتراض کردند. این دو بازیکن البته این بار نکات جدیدی به مصاحبه‌های اعتراضی‌شان افزودند. طارمی از خبرنگاران پرسید که اگر خود آنها چند ماه حقوق نگیرند آیا به این مساله عارض نخواهند شد؟ مسلمان هم به پرداختی بالای استقلال برای دریافت رضایتنامه داریوش شجاعیان از گسترش‌فولاد اشاره کرد و گفت در این شرایط سقف قرارداد 950میلیونی پرسپولیس ظلم به ستاره‌های سرخ است. در مورد اعتراضات و ادعاهای جدید این دو بازیکن، حداقل چهار نکته مهم قابل طرح است.
یکم- ظاهرا خود مسلمان و طارمی هم باور کرده‌اند قرارداد آنها با پرسپولیس فقط 950میلیون تومان است. این ادعا در حالی مطرح می‌شود که اولا قرارداد هر دو بازیکن آپشن‌های متعددی دارد که بعضی از آنها کاملا در دسترس هستند؛ مثل رسیدن به حدنصابی از تعداد بازی که برای هر دو بازیکن کاملا شدنی است و در طول دو فصل گذشته به آن دست یافته‌اند. ثانیا شایعات بسیار زیادی حداقل در مورد جناب طارمی وجود دارد مبنی بر اینکه او غیر از دستمزد مندرج در قرارداد، فصل گذشته در بازگشت به پرسپولیس هدیه‌ای هم به طور جداگانه از حسین هدایتی دریافت کرده. آیا طارمی می‌تواند قاطعانه این شایعه را تکذیب کند؟
دوم- تا به حال بارها از قول بازیکنان معترض به مسایل مالی در فوتبال ایران شنیده شده که به خبرنگاران یا سایر شهروندان گفته‌اند: «اگر خودتان چند ماه حقوق نگیرید، حرفی نمی‌زنید؟» حالا این پرسش از سوی مهدی طارمی هم تکرار شده؛ سوالی که بیش از هر چیز دیگری نشان‌دهنده اوج ناآگاهی ستاره‌ها از شرایط واقعی اجتماعی در ایران است. دوستانی که به یمن لگدهای ماهرانه‌شان به توپ حالا در اوج جوانی در طبقه اشراف قرار گرفته‌اند، احتمالا خبر ندارند که بیکاری و فقدان امنیت شغلی در ایران چگونه باعث شده خیلی از مردم ماه‌ها دستمزد نگیرند و جیک‌شان در نیاید؛ مبادا آب‌باریکه موجود هم قطع شود و آنها به خیل نیازمندان ناامید اضافه شوند. نه آقای طارمی؛ در این مملکت خیلی‌ها حقوق نمی‌گیرند و صدای‌شان هم در نمی‌آید؛ چون می‌ترسند همین شغل نسیه را هم از دست بدهند و بعد کارگر یا کارمندی با دستمزد کمتر به جای آنها جذب شود. حالا بگذریم از اینکه این طلبکاران خاموش، کل دستمزد یک سال‌شان با همه مزایای جانبی گاهی به 30میلیون تومان هم نمی‌رسد؛ یعنی یک‌هفتم قسط آخر واریز شده به حساب آقای طارمی که چون کمتر از حد انتظار ایشان بوده، آتش اعتراضات را برافروخته است!
سوم- یک کارمند، کارگر یا خبرنگار اگر پولش را نگیرد و اعتراض کند، یک حرکت کاملا «شخصی» انجام داده که تبعاتش فقط شامل خودش یا اطرافیان درجه اولش می‌شود. موضوع اما در مورد یک فوتبالیست فرق دارد و جنبه «عمومی» پیدا می‌کند. خیلی از همان کارگران نسیه‌بگیر یکی از معدود دلخوشی‌های‌شان تماشای نمایش همین فوتبالیست‌هاست؛ بنابراین لازم است که آنها خودداری خیلی بیشتری داشته باشند و آستانه تحمل‌شان را بالا ببرند؛ به‌خصوص که دریافتی‌شان در بدترین حالت آنقدر هست که محتاج نان شب و پول سولاریم و شارژ استخر و جکوزی آپارتمان‌شان نباشند!
چهارم- اینکه قاطبه هواداران در هنگام بروز چنین اعتراضاتی چندان با فوتبالیست‌های گرامی همذات‌پنداری نمی‌کنند، شاید به خاطر این است که بدنه اصلی جامعه هنوز در مورد دستمزد بسیار بالاتر از حد استاندارد این جماعت توجیه نشده است. امثال طارمی و مسلمان –که اتفاقا جزو خوب‌های فوتبال ایران هم هستند- در حالی از «میلیارد» به عنوان پول خرد یاد می‌کنند که همین‌ها اگر قرار باشد در اروپا توپ بزنند دستمزدی بسیار کمتر از این حرف‌ها دریافت خواهند کرد. در حال حاضر انبوهی از بازیکنان ملی ایران از حاج‌صفی و شجاعی تا انصاری‌فر و رامین رضاییان با قراردادهای 50 تا 200هزار یورویی در اروپا توپ می‌زنند؛ دستمزدهایی که حتی کف مذاکره یک ملی‌پوش با باشگاه‌های ایرانی هم نیست و تازه بخش قابل توجهی از آن باید صرف مالیات «واقعی» شود. پس اگر دوستان به اندازه پول می‌گرفتند، جامعه در چنین شرایطی بیشتر کنار آنها می‌ایستاد؛ وگرنه همه این دعواها فقط به خاطر «ضرر از فایده» است که در جامعه فعلی ایران محلی از اعراب ندارد.

 





توجه:کد امنیتی به حروف بزرگ و کوچک حساس نمی باشد.