b_Newsفرهنگ سازی باید هم برای خانم ها باشد و هم برای آقایان / بانوان در خیابان هم با مشکل مواجهند

الهه احمدی: ما ورزشکاران هم مشکل داشتیم اما مبارزه کردیم

b_News خیلی از حسرت های دختران سوری را ما نداریم/ به جای توهین توجیه کنند
تاریخ: 1396/06/18
زمان: 14: 27
نوع: گفتگو
پشت در ماندن بانوان ایرانی در بازی تیم ملی فوتبال با سوریه و گلایه های مطرح شده، واکنش های زیادی به دنبال داشت. الهه احمدی بانوی تیرانداز کشورمان نیز راه حل آن را گفت.

نگار رشیدی/ماه هاست ممنوعیت ورود بانوان به استادیوم های ورزشی گلایه های زیادی را به دنبال داشت. اما وقتی حسن روحانی در روزهای انتخابات درب سالن 12 هزارنفری آزادی را به روی بانوان باز کرد، این امید پررنگ شد که در دولت جدید دختران ایران بتوانند بازی تیم های مورد علاقه شان را از نزدیک تماشا کنند.

این اتفاق در لیگ جهانی والیبال افتاد و با اجبار فدراسیون جهانی والیبال قسمت محدودی از سالن به بانوان اختصاص یافت. بعد از آن باز هم این والیبال بود که در مسابقات مقدماتی قهرمانی جهان در اردبیل بانوان را تماشاگر خود دید و هر دو میدان هم به خوبی و خوشی و بدون هیچ مشکل زیرساختی (!) یا بهانه ای به پایان رسید.

با این دو حضور امیدها برای حضور بانوان در استادیوم فوتبال در بازی آخر تیم ملی در دور مقدماتی جام جهانی پررنگ شد. کمپین ها و درخواست ها از مدتی پیش راه افتاد اما در نهایت نتیجه پشت در ماندن بانوان ایران پشت درهای آزادی بود و تماشای قدم روی بانوان سوری با لب هایی خندان به سمت جایگاه و حمایت از تیم ملی کشورشان!

درست است وزیر ورزش فردای روز مسابقه بازهم خبر تکراری تلاش برای ایجاد زیرساخت فرهنگی برای حضور خانواده ها در استادیوم ها را داد، اما دیگر نه بازی ایران با سوریه تکرار می شود و نه برخوردهای دور از انتظار از یادها فراموش...

الهه احمدی بانوی تیرانداز کشورمان با وجود اینکه خودش فوتبالی نیست اما درباره این اتفاقات با «گل» هم صحبت شد. او که خودش در زمان آغاز ورزش حرفه ای با مشکلاتی روبه رو بود، به بانوان توصیه کرد برای خواسته شان بجنگند اما راه قانونی و درستش را پیدا کنند.

 

حتما خبر دارید که در بازی تیم ملی فوتبال بانوان ایران برعکس بانوان سوریه پشت در استادیوم ماندند و همین امر موج گلایه ها و اعتراضات را به دنبال داشت.

بله من می دانم که ورود خانم ها به استادیوم ممنوع است اما در ریز قضایا نیستم که با چه دلیلی بانوان سوریه را راه دادند و بانوان ما را نه. به نظر من بیشتر از اینکه اعتراض کنیم چرا خانم های سوری به ورزشگاه رفتند، باید شرایط را مهیا کنیم تا درها به روی مان باز شود.به هر حال کشور ما شرایط خاص خودش را دارد.

 

این درخواست از مدت ها پیش مطرح شده اما هنوز سرانجامی نداشته است.

ما باید برای چیزی گله کنیم که قانونی درباره آن وجود داشته باشد.وقتی می دانیم قانونی برای این موضوع وجود ندارد اینکه چرا آن خانم ها به ورزشگاه رفتند جای گلایه ندارد.باید راه بهتری برای حل این موضوع پیدا کرد.

 

اما گویا برخوردها با خانم های ایرانی هم چندان خوب نبوده.

به نظر من خانم ها هم نباید پشت در استادیوم تجمع می کردند که بی احترامی هم شکل بگیرد.برای این کار باید زیرساخت فرهنگی ایجاد کرد.چون نه تنها جلوی استادیوم بلکه حتی در خیابان هم شاهد این اتفاق هستیم که وقتی یک خانم رانندگی می کند چه حرف هایی به او می زنند.هم مردم و هم تمام کسانی که مسوول هستند باید در این امر شریک باشند.بانوانی که پشت در ماندند باید توجیه شوند نه توهین.پس این سوال به وجود می آید که آیا وزارت ورزش برای توجیه این افراد کاری کرده؟

 

به نظر شما با این فرهنگ سازی روزی می رسد که شاهد حضور بانوان مان در استادیوم باشیم؟

همانطور که گفتم اول باید فرهنگ سازی شود، بعد از آن کسانی که این درخواست را دارند باید برای رسیدن به خواسته شان مبارزه کنند. کسانی که واقعا علاقه دارند به استادیوم ها بروند و به جای تماشای مسابقه و تشویق تیم شان پای تلویزیون در خانه از نزدیک تیم شان را حمایت کنند. اما راه این مبارزه باید درست و قانونی باشد. جمع شدن پشت در استادیوم قانونی ندارد. باید صحبت ها را شنید و علت را یافت. البته این فرهنگ سازی فقط نباید برای خانم ها باشد و باید برای آقایان هم فرنگ سازی کرد. این موضوع باید از هر لحاظ قانونمند باشد، هم به نفع خانم ها و هم آقایان. به هر حال خانم های سوری هم بین مردان زیادی بودند و خانم ایرانی و سوری تفاوتی با هم ندارند.

 

بعضی از خانم ها با در دست گرفتن بنری از فدراسیون جهانی فوتبال تقاضای کمک کردند. به نظرتان اینکه یک موضوع داخلی به نهاد خارجی برسد درست است؟

ببینید ما خانم ها در بحث ورزش کردن با حجاب هم مشکلات زیادی داشتیم و 10،20 سال جنگیدیم تا به خواسته مان برسیم. زمانی که من وارد ورزش شدم واقعا تعداد کمی توانستند ورزش کنند. آن زمان من فقط در مسابقاتی که برای کشورهای اسلامی بود و در ایران برگزار می شود می توانستم شرکت کنم. اما جنگیدن و طی کردن راه قانونی خیلی بهتر است تا اینکه یک مشکل و مساله داخلی مان را خارجی ها بفهمند. این اشتباه است. از این جهت می گویم راه درست و قانونی که اینطور نشود یک بار درها را به روی بانوان باز کنند و اتفاقات خوبی نیفتد و درها برای همیشه بسته شود و بگویند ما که گفتیم اینطور می شود. به هر حال این درخواست دختران ما جدی است و الان هم دوره ای نیست که از دخترها بخواهیم در خانه بمانند . شاید قبلا خانواده ها با خیلی از فعالیت دختران مخالفت می کردند اما الان می بینیم دختران مان فوتبال بازی می کنند و در خیلی از ورزش ها و کارها فعال هستند. الان نمی شود فکر یک فرد را محدود کرد به یک راه خاص. در هر حال امیدوارم این اتفاق یک زنگ هشدار باشد تا مسوولان اقداماتی انجام دهند و بدانند شرایط باید تغییر کند.

 

در این اتفاقات این جمله هم شنیده می شد که تا به حال شده حسرت یک دختر سوری جنگ زده را بخوری؟!

ما در ایران زندگی می کنیم و فرهنگ مان با آن دختر سوری که به ورزشگاه ما آمد خیلی فرق می کند. ما حسرت خیلی چیزها را به دل نداریم... مرزهای ما امن است، با آرامش کنار خانواده مان زندگی می کنیم و آنقدر چیزهای دیگری داریم که خیلی از دختران سوری ندارند. بسیاری از آنها خانواده های شان را از دست دادند یا مجبور به ترک کشورشان شدند، برای خیلی های شان امکان تحصیلات دانشگاهی یا ازدواج مناسب وجود ندارد و هیچ کدام از این حسرت ها برای ما نیست. درست است ما ورود به استادیوم ها را می خواهیم اما این حرف آنقدر نادرست است که نباید جوابی به آن داد. ما با نگاه به گذشته می بینیم که چقدر پیشرفت کردیم و با وجود سختی ها اگر دست دل را به همدیگر بدهیم به خواسته های مان می رسیم. اما در چهارچوبی که وجود دارد و با حفظ ارزش هایی که به خاطرشان شهید دادیم. هرچند باید مواظب افرادی هم باشیم که از این قضایا به نفع خودشان استفاده می کنند.





توجه:کد امنیتی به حروف بزرگ و کوچک حساس نمی باشد.