b_Newsبا بی تمرینی مطلق به اردو آمدم/ با اینکه نقره ام دلیل قهرمانی جهان تیم ملی شد، دوستش ندارم

حمیدرضا قلی پور: با طلای قهرمانی جهان خداحافظی می کنم/ بعد از نیمه نهایی بیشتر از 20 قرص خوردم

تاریخ: 1396/07/18
زمان: 10: 24
نوع: گفتگو
حمیدرضا قلی پور در مسابقات قهرمانی جهان ووشو نقره گرفت و با همین مدال نخستین قهرمانی ساندا به دست آمد اما کاپیتان می گوید مدالش را دوست ندارد.

نگار رشیدی

سانداکاران تیم ملی ایران در چهاردهمین دوره مسابقات قهرمانی جهان، عنوان قهرمانی را از چین گرفتند تا قهرمان بلامنازع جهان ایران را بالای سر خود ببیند. در رقابت حساسی که چین و ایران بر سر قهرمانی داشتند، این تیم ایران بود که با مدال نقره کاپیتان کاپ قهرمانی را بالای سر برد.

هرچند انتظار می رفت حسن ختام ساندای ایران هم طلایی باشد اما حمیدرضا قلی پور در نبرد با حریف چینی در فینال که از نظر بدنی شرایط یکسانی نداشتند، نایب قهرمان شد. گفت و گوی کاپیتان با «گل» را بخوانید.

 

پایان مسابقات ساندا با شوک همراه شد. هرچند ارزش مدال نقره تان کم از طلا نداشت.

به هر حال در جریان عمل جراحی و داستان مصدومیت و رسیدنم به انتخابی هستید. من از بی تمرینی مطلق وارد اردو شدم و تا قبل از انتخابی تمرینات عمومی داشتم. ولی بعد از انتخابی مجبور بودم به بچه ها ملحق شوم. در مدتی که تمرین نکرده بودم وزنم خیلی زیاد شده بود و وزنم هم چربی بود که به جز احتمال مصدومیت و محدود کردنم در مبارزه چیزی برایم نداشت. به همین خاطر من مجبور شدم وزنم را کم کنم، اتفاقی که در سنگین وزن نمی افتد. با این حال طوری پیش رفتم که در دو اردوی آخر واقعا از قهرمانی جهان دوره پیش هم بیشتر آماده بودم.

 

قرعه تان هم سخت بود...

بله من قرعه سختی داشتم اما یکی از دلایل اینکه سخت بازی می کردم این بود که رقیبانم بیش از 20 کیلو از من سنگین تر بودند. در نیمه نهایی حریف رومانیایی یکی از معروف ترین فایترهای کشورش است و حضور او در ووشو بیشتر جنبه تبلیغ برای این ورزش داشت. در تمام رسانه ها از ورود او به ووشو نوشتند. او فایتر خیلی خوبی است و تا قبل از نیمه نهایی همه را زیر 30 ثانیه ناک اوت می کرد. من قبلا می دانستم که او قرار است به این مسابقات بیاید و بازی هایش را هم آنالیز کرده بودیم. بازی را هم خیلی خوب شروع کردم. وقتی در راند اول دید که کارش سخت است، شروع کرد به زدن ضربه های پشت سر هم به زانویم چون می دانست زانویم را عمل کردم. با این حال او را شکست دادم و به فینال رفتم.

 

فینال هم به چین خوردید و به عبارتی تنها کسی بودید که از تیم ایران با چین مسابقه داد.

بله همینطور است. من روز فینال حتی راه رفتن برایم سخت بود. از اتاق گرم کردن تا دهکده بازی ها هم نمی توانستم بروم. شاید باورتان نشود اما بیشتر از 20 تا قرص خوردم تا بتوانم راه بروم. با این حال خودم را از نظر روحی و روانی آماده کردم و به زمین مسابقه رفتم. حریف چینی ام 33 کیلو از من سنگین تر بود و رقیب خیلی خوبی هم بود. آنقدر سنگین بود که وقتی پایش را گرفتم خودم نشستم. باز به هر شکلی بود عملکرد خوبی داشتم و توانستم امتیازات زیادی با حرکات دست و پا بگیرم. این ها امتیازاتی است که کمتر دیده می شود و تماشاگران بیشتر فنون درگیری مثل زمین زدن یا بیرون انداختن را می بینند.

 

به نظر می آید چون خودتان در دل ماجرا بودید راحت تر با این موضوع کنار آمدید؟

راستش کنار آمدن با این اتفاقات برای من خیلی سخت است. در این چند روز هم می خواستم برای آینده تصمیم بگیرم که می خواهم چه کار کنم و مسیرم را چطور ادامه دهم.

 

و در نتیجه تصمیم تان چه شد؟

اگر در این مسابقه طلا می گرفتم خداحافظی می کردم ولی وقتی نقره گرفتم تصمیم گیری را به بعد از بازگشت موکول کردم. الان هم تصمیم گرفته ام که بمانم و با مدال طلای قهرمانی جهان خداحافظی کنم.

 

پس می توان گفت این مدال نقره را دوست ندارید؟

نه من این مدال را دوست ندارم. واقعیت این است که کار سختی داشتم. نظرهای مردم را هم که می خوانم می بینم این مدال برای همه رنگ طلا داشت و از خوشحالی شان خوشحالم. اما من هم خودم و هم مردم را بدعادت کرده ام. در این چند سال که من پشت سر هم طلا می گرفتم همه به طلا عادت کرده ایم. من وقتی در قهرمانی جهان سال 2009 کانادا نقره گرفتم، زمانی که برگشتیم خیلی از دوستانم به استقبالم نیامده بودند. این اتفاق نه تنها من را ناراحت نمی کند، بلکه خوشحال هم می شوم که چیزی جز طلا از من انتظار نمی رود. از این به بعد هم همین است، منسجم تر از همیشه برای طلای قهرمانی جهان تلاش می کنم.

 

حتی با اینکه مدال شما راه قهرمانی را باز کرد دوستش ندارید؟

خدا را شکر بچه ها عملکرد خوبی داشتند. شاید از این زاویه نگاه کنیم ارزش این مدال خودش را نشان بدهد اما در موضوع شخصی به جز مدال طلا هیچ مدال دیگری را دوست ندارم.

 

وضعیت پای تان چطور است؟

نمی دانم، کمی ورم داشت. حالا باید هفته آینده MRI بگیرم تا ببینم چه می شود. شاید لازم باشد دوباره عمل کنم.

 

 واکنش ها بعد از نایب قهرمانی تان چطور بود؟

در این سال ها اتفاق خوبی که برای من افتاد این بود که اعتماد رفاقت و دوستی ووشوکاران کشورهای دیگر را جلب کردم و آنها با دیدگاه دیگری به من نگاه می کنند. آنها یک جورهایی فکر نمی کردند که من بتوانم عملکرد سال های گذشته ام را داشته باشم و از تغییر وزن هایی که داشتم تعجب می کردند. حتی برخی ها من را از حریف رومانیایی ام در نیمه نهایی می ترساندند. بعد از فینال همه آمدند و به من تبریک گفتند. تماشاگران ایرانی هم که لطف داشتند و ما را تشویق می کردند.

 





توجه:کد امنیتی به حروف بزرگ و کوچک حساس نمی باشد.