b_Newsمتاسفم که جوانی ام را در این ورزش گذاشتم/ زمین چمن در یک متری مان است اما اجازه تمرین در آن نداریم

محمد صمیمی: فدراسیون به جای انتقادپذیری ورزشکاران را تخریب می کند

b_News اگر ببینم نمی توانم مدال بگیرم خودم خداحافظی می کنم/ دلم برای روزهای رقابت نزدیک با حدادی و محمود تنگ شده
تاریخ: 1396/07/19
زمان: 10: 32
نوع: گفتگو
محمد و محمود صمیمی برادران پرتاب دیسک ایران در فاصله کمتر از یک سال تا بازی های آسیایی، در همان زمین خاکی تمرین می کنند تا ببینند برنامه فدراسیون چه می شود.

نگار رشیدی/ دوومیدانی دوباره مدتی است که موج سواری روی مشکلات را آغاز کرده است. در حالی که کمتر از یک سال تا بازی های آسیایی زمان باقی است و بسیاری از ورزش ها کار خود را برای مدال آوری در این مسابقات آغاز کرده اند، در دوومیدانی هنوز تکلیف هیچ کدام از ملی پوشان مشخص نیست. احسان حدادی مربی ندارد، حسن تفتیان برنامه هایش اجرا نمی شود، رضا قاسمی به تنهایی تمرین می کند، خبر چندانی از برادران صمیمی نیست، شرایط دختران هم که مشخص است و ...

در همین راستا سراغ محمد صمیمی رفتیم. پرتابگر دیسکی که در دومین مرحله لیگ رکورد 95/56 متر را ثبت کرد تا بعد از احسان حدادی نفر دوم مسابقات شود. او در گفت و گو با «گل» تنها انتظارش برای مدال آوری را فراهم بودن حداقل شرایط اعلام کرد.

 

کم پیدا شده اید.

نه اینطور نیست. فعلا که درگیر مسابقات لیگ هستیم. بعد از لیگ هم یک دوره ریکاوری خواهم داشت تا بعد ببینیم شرایط برای بازی های آسیایی چطور می شود.

 

در این شرایط که به احسان حدادی رسیدگی نمی شود، فکر می کنید اوضاع برای شما چطور پیش برود؟

فقط امیدوارم شرایط درست شود. بازی های آسیایی مثل بقیه مسابقات نیست که به راحتی بشود مدال گرفت. حتما باید مربی، ماساژور، اردو و مسابقه منظم داشت تا نتیجه خوبی گرفت. ان شاءا... اگر قرار باشد سال آینده در این مسابقه شرکت کنیم حتما قوی حاضر می شویم اما اگر شرایط فراهم نشود واقعا نمی دانم چه کار باید کرد.

 

اما انگار می دانید که چه می شود؟

ببینید ورزشکار حرفه ای احتیاج دارد که هزینه کند، تغذیه و مکمل خوب داشته باشد. با مربی تمرین کند که در سطح رکوردش باشد. نظم در تمرین خیلی مهم است، نه اینکه در این شرایط ناامیدی هرطور که هست تمرین کنی.

 

با فدراسیون هیچ صحبتی برای برنامه ریزی بازی های آسیایی نداشتید؟

نه هیچ صحبتی نشده. ما چند سال است که داریم از مربی می گوییم. اوایل سال فقط دو ماه فازه کاش کنار ما بود و بعد متاسفانه به خاطر آسیب دیدگی که پیدا کردم افت رکورد داشتم. همه کاسه و کوزه ها هم سر ما شکست و فکر کردن تمرین نمی کنیم. من به خاطر این آسیب چهار،پنج ماه نمی توانستم پرتاب کنم. متاسفانه در شرایط ورزش ما باب شده وقتی در یکی، دو مسابقه نتیجه نگیری به راحتی تو را کنار می گذارند. تمام افسوس من این است که توانایی انجام یک کار را داشته باشی اما شرایطش مهیا نباشد. وقتی عباس کنارمان بود تنها دغدعه ما تمرین بود. همه کارها را خود عباس انجام می داد مثل اردو، تامین پول، مکمل و برنامه ریزی... اما الان شرایط معمولی تمرین را هم نداریم. من مدال قهرمانی آسیا و بازی های آسیایی و طلای دانشجویان و نقره کشورهای اسلامی را دارم و با این کارنامه نمی دانم از نظر دوستان من در چه سطحی هستم! با کمی افت راحت کنار گذاشته شدیم. فقط می توانم بگویم متاسفم که جوانی ام را در این ورزش گذاشتم. قهرمان که از دل مادر بیرون نمی آید. شرایط برایش فراهم بوده که رشد کرده و به قهرمانی رسیده.

 

هنوز در همان زمین خاکی تمرین می کنید؟

بله هنوز همان جا هستیم. جالب است که در یک متری مان یک زمین چمن است اما اجازه نداریم در آن تمرین کنیم. فوتبالیست های نونهال در آنجا تمرین می کنند. برای یک ورزشکار حرفه ای شرایط اولیه تمرین خیلی مهم است. با کوچک ترین اتفاق هم می گویند بیا تهران تمرین کن. مگر ما زندگی نداریم که هر بار به تهران بیاییم؟ از طرفی آفتاب انقلاب هم چندان شرایط ایده آلی ندارد. حتی تغذیه آنجا در شأن یک ورزشکار ملی پوش نیست. متاسفانه همه چیز شده تبلیغ و در سایت ها فقط تبلیغ می بینی. متاسفانه فدراسیون به جای انتقادپذیری ورزشکاران را تخریب می کند.

 

حالا می خواهید چه کار کنید؟

تا آسیایی زمان زیادی نمانده. یعنی حق من یک مربی، ماساژور و اردو نیست؟ من نمی گویم در ماه 50 میلیون برایم هزینه کنید. من فقط می خواهم هزینه های ورزشم تامین شود تا بروم مدال بگیرم. اگر نتوانستم چک می نویسم و مبلغ را برمی گردانم. یک ورزشکار ملی شأن خودش را حفظ می کند. ما زالوی دوومیدانی که نیستیم. من اگر ببینم نمی توانم مدال بگیرم خودم می گویم خداحافظ. ما حتی اگر برج 9 هم مربی بگیریم پنج، شش ماه بیشتر نمی توانیم تمرین کنیم..

 

شاید مشکل بودجه سد راه شده؟

ببینید وظیفه یک مدیر ورزشی این است که بودجه فراهم کند و ورزشکار برود و مدال بگیرد. اینکه بنشینی و بگویی تو می توانی تو نمی توانی درست نیست. از طرفی مگر پول داده اند که ما نگوییم؟ هیچ کس نمی تواند با زندگی معمولی قهرمان شود. جدای از این آنقدر شرایط بد شده که چند روز پیش بعد از لیگ من گریه ام گرفته بود. یک زمانی بود که در پرتاب دیسک من و احسان حدادی و محمود رقابت نزدیک داشتیم و سایه به سایه بودیم. تا حدی که سایت های خارجی هم از این می نوشتند که در ایران سه پرتابگر چنین رقابتی دارند. اما الان المپیکی های ما کجا هستند؟ ما برای ریو 10 سهمیه داشتیم اما به جز سه نفرشان، بقیه کجا هستند؟

 

از محمود چه خبر؟

محمود بعد از این جریانات یک مدت تمرین نکرد. الان دو ماه است که بدنسازی را آغاز کردیم چون دیگر فصل مسابقه نیست. همه جا تا پایان تابستان مسابقات شان تمام می شود و ما هنوز درگیر رقابت هستیم. همینطوری هم دو ماه از برنامه عقب هستیم. امیدوارم سال آینده برنامه ها بهتر شود. من قصد انتقاد ندارم چون واقعا خسته شده ام. درست است که رکوردهای مان افت کرده اما آیا یک نفر زنگ زد که بپرسد مشکلت چیست که این اتفاق افتاده؟ من چند سال رکوردهای بالایی داشتم اما بعد از افت می گویند برو هر وقت بالای 65 متر انداختی بیا. احسان حدادی چهار سال در رنج رکوردهایش نبود اما برگشت. حقش هم هست که برایش هزینه کنند. او دوومیدانی ایران را به جهان شناساند و اصلا 10 برابر من باید برایش هزینه کنند. من حداقل ها را می خواهم. ما امسال فقط دو ماه مربی داشتیم و با این شرایط چطور مدال بگیریم؟

 





توجه:کد امنیتی به حروف بزرگ و کوچک حساس نمی باشد.