شب به اون چشمام خواب نرسید!

تاریخ: 1396/08/23
زمان: 12: 07
نوع: خبر
تلخ ترین سال فوتبال با خاطره سازترین لاجوردی جهان به پایان رسید.

روز با امیدواری شروع شد، در مصاحبه اش خواندم مگر می شود ایتالیا به جام جهانی نرود؛ تنها به همین جمله دلگرم بودم که دوباره با رنگ لاجوردی او را احساس کنم. او بازمانده نهایی بود! همه بزرگان ایتالیا یکی پس از دیگری از دنیای بازی ها ملی و فوتبال خداحافظی کرده بودند، اما مرد قدرتمند خط دروازه آتزوری ها همچنان قدرتمند به حفظ و حراست از دروازه کشور خود مانده بود.

به راه خود ادامه می داد و روز به روز فرسوده تر از همیشه می شد، اما هرگز در میدان بازی لحظه ای از توان و انرژی خود کم نمی گذاشت.

ترکیب اعلام شد، دوباره پشتم گرم شد و امنیت را درون دروازه احساس کردم. مطمئن بودم که تیمم امشب گل نمی خورد و این تنها بس بود برای کوچکترین کور سوی امید به بدترین تاکتیک دوران آتزوری. سوت داور لرزه بر تنم انداخت اما باز هم با اولین فریادش آرام شدم، آرامشی که تمام روزهای تلخ لاجوردی را فراموش کردم.

نیمه اول به پایان رسید، تنها یک نیمه تا تلخ ترین اتفاق دوران فوتبال و هواداریم مانده بود. تمام تلاشش را می کرد تا دلم را آرام کند از هیچ چیز دریغ نمی کرد؛ او قهرمان من بود و کارش را به عنوان یک قهرمان بلد بود.

دقیقه ها به تندی می رفتند و جای خود را به ناامیدی و حسرت می دادند. تنها پنج دقیقه تا سکوت؛ کرنر شد تمام تمرکزم به فشرده بودن دفاع حریف بود که چطور می شود این سد را شکست. هیچ چیزی به ذهنم نرسید تا اینکه برق امید از سمت راست تصویر به سمت دروازه حریف با سرعت نزدیک شد؛ قهرمان برای خوشحال کردن من سر و دست می شکاند. باورم نمی شد! سکوت و لرزش دستان گره کرده، تنها واکنش من به تلاش های نافرجام کاپیتان بود.

ناقوس مرگ را داور به صدا درآورد و برای آرام کردنش او را در آغوش کشید تا اشک ها به داد چشم ها برسد و نبینیم آن چه را که نمی خواستیم.

او سرانجام به ایستگاه پایانی رسید، ایستگاهی که جامپیرو ونتورا و سوئدی ها برای او تدارک دیده بودند، ایستگاهی که بوفون یک تنه نمی توانست جلوی قطار رفتنش را بگیرد. 

جی‌جی من در زمین دوید، حمله کرد، فریاد زد، به ما انگیزه داد، دروازه را رها کرد تا تیمش را نجات دهد، اما تقدیر سرنوشت دیگری را برای او رقم زد، سن سیرو او را احاطه کرد بود تا پایانش دل انگیز نباشد، چشمانش اشک بار باشد، دلش شکسته و غمگین باشد و دنیایی را با خود به ماتم بکشد، جی‌جی رفت! اما افسانه اش هنوز دلم است...

زیباترین صحنه ای که از او بیاد دارم در برلین بود، زیباترین عنوان او در سال 2010 از سوی فیفا بود، برترین دروازه بان قرن 21! تلخ ترین و دردآور ترین صحنه دوران او اشک هایش از تاسف و حسرت بازماندن از جام جهانی 2018 بود، بوفون تراژدی ترین تراژدی های فوتبال بود.

 

 



بر چسب خبر :


توجه:کد امنیتی به حروف بزرگ و کوچک حساس نمی باشد.