b_Newsآنچه بیشتر از ورود زنان به استادیوم باعث لطمه می‌شود

دردسر ریش‌های فیک!

تاریخ: 1396/10/10
زمان: 11: 25
نوع: خبر
حضور چند بانوی علاقمند به فوتبال در استادیوم‌های کشور طی یکی، دو هفته اخیر آن هم با گریم ریش و هیبت مردانه بار دیگر بحث ورود زنان به استادیوم‌ها را داغ کرده است.

به گزارش سایت روزنامه گل، حضور چند بانوی علاقمند به فوتبال در استادیوم‌های کشور طی یکی، دو هفته اخیر آن هم با گریم ریش و هیبت مردانه بار دیگر بحث ورود زنان به استادیوم‌ها را داغ کرده است. آنها مطالبه‌ای را مصرانه دنبال می‌کنند که برای آن منع قانونی وجود ندارد و پدیده‌ای عرف در تمام جوامع است. بسیاری بروز برخی ناهنجاری‌های اجتماعی را که ممکن است خود بانوان مشتاق به فوتبال در استادیوم‌ها دچار آن شوند علت اصلی این مقاومت برای رفع منع ورود زنان می‌دانند اما برای رد این حساسیت هم مثال‌های فراوانی وجود دارد. سینما، تئاتر، یا حتی کنسرت‌ها که در آن خانواده ها کنادر هم می‌نشینند و شور و هیجان آنها کم از فوتبال ندارد. اینکه هرگز و در هیچ‌کدام از آنها فضا به گونه‌ای نبوده که بانوان احساس ناامنی کنند و از کسی رفتاری خارج از عرف سر بزند حکایت از بلوغ فکری برای حضور مشترک در اتفاقات اجتماعی است. حال چگونه می شود که زنان و مردان در کنار هم می‌توانند در سالن کنسرت بنشینند و موسیقی مورد علاقه خود را گوش کنند اما نمی‌توانند از تماشای فوتبال در کنار هم لذت ببرند. حتی بسیاری از جامع‌شناسان رفع آلودگی از محیط فوتبال را تنها با نسخه ورود زنان به استادیوم‌ها شفا بخش می‌دانند به این معنی که همچون هر جمعی که با حضور زنان درآن به رعایت وسواس در استفاده از لغات منجر می شود در استادیوم‌ها هم به یمن حضور هم آنها آلاینده‌های صوتی پاک شوند و همه در کنارهم از تماشای فوتبال لذت ببرند.
چرا آنها می‌توانند و ما نه
 این بحث و البته تحلیل‌های مربوط به آن اتفاق تازه‌ای هم نیست. سال‌ها پیش از این و بعد از عبور از دهه 60 و 70 و با باز شدن فضای سیاسی کشور یکی از مجلات تازه تاسیس با محوریت جوانان بود که جسارت کرد و تیتر زد: «استادیوم صد هزار پسری» و افکار عمومی را با این پرسش روبه رو ساخت که چرا از ظرفیت نیمی از تماشاگران پرشور فوتبال به سادگی گذشته‌ایم واز خواست جدی زنان در این مساله گفت. در تمام طول این سال‌ها ماجرا در مقاطعی و به بهانه‌های پررنگ‌تر مطرح شده است. محمود احمدی‌نژاد رییس دولت نهم داغ داغ برای به کرسی نشاندن شعارهای انتخاباتی‌اش نامه‌ای به وزارت ورزش نوشت و حتی دستوری خواستار ورود زنان به استادیوم‌ها شد اتفاقی که نا پختگی آن نه تنها کمکی به حل موضوع نکرد که حساسیت‌ها را درخصوص آن بیشتر و مقاومت‌ها پررنگ‌تر شد. پس از آن این فدراسیون والیبال بود که توانست آرام و بی‌سروصدا گوشه‌ای از استادیومش را به زنان اختصاص دهد و البته هرگاه عکس‌های علاقمندان والیبال و البته زنان خارجی که به بهانه بازی‌های تیم ملی کشورشان به آزادی راه پیدا می‌کردند منتشر می‌شد حسرت زنان علاقمند به فوتبال را دوچندان می‌کرد. که چرا زن سوریه‌ای می‌تواند در آزادی تهران فوتبال ببیند اما ما نه.
به بهایش می‌ارزد؟
گریم مردانه شاید آخرین و عجیب‌ترین راه برای تیفوسی‌های مونث فوتبال برای راه یافتن به قلعه فوتبالی‌ها باشد. روشی که حالا دست‌اندرکاران برگزاری بازی‌ها را با چالشی تازه مواجه کرده است. آیا آنها از این پس باید علاوه بر جستجوی بدنی در مورد فیک یا اصل بودن ریش تماشاگر هم اقدام کنند تا بتوانند زن یا مرد بودن او را تشخیص دهند؟ اما شاید سنگین‌تر از در رفتن این زنان مردنما از دست ماموران بهایی باشد که انتشار تصاویر آنها در استادیوم در فضای مجازی به دنبال خود دارد. عکس‌هایی که به نظر می‌رسد خود آنها هم دیگر مقاومت و اکراهی برای عدم انتشار آن ندارند و آن را راهی برای اعتراض و یا حتی روشی برای اثبات حرف خود در بی‌خطر بودن حضورشان در استادیوم می‌دانند. بازتاب گسترده و تحلیل‌های عجیب و قریب این تصاویر در رسانه‌های خارجی بعضا رنگ و بوی سیاسی هم می‌گیرد و مدام در کنار این خبرقرار می‌گیرد که حتی عربستان هم این ممنوعیت را برداشته است. درچنین فضایی سود و زیان اصرار به این ممنوعیت کفه ترازو را به کدام سمت سنگین تر می‌کند. شاید ارايه تصویری صحیح از آنچه در استادیوم‌ها رخ می‌دهد و شرح لطمه‌ای که انتشار عکس زنی که برای دیدن یک بازی ساده فوتبال ریش مردانه گذاشته است در رسانه های دنیا بتواند دلمشغولی‌ها و نگرانی‌ها درخصوص این اتفاق را به حداقل رساند. مگر نه اینکه این حساسیت‌ها و البته نگرانی‌هایی که بسیاری از آنها هم توجیهات به حقی داشته است با توضیح مسوولان به مراجع و بزرگان دین و ارايه راه‌حل‌های منطقی برای رفع نگرانی‌ها حل شده است؟ موضعات مهم سیاسی و اقتصادی که شاید ورود زنان به استادیوم‌ها در مقابل آنها موضوع کوچکی باشد.